CGVR CONTINUOUM

Πράξη 1η (στο μεγάλο μέρος της σκηνής ο πίνακας κεντρικού ελέγχου των αντιδραστήρων του εργοστασίου του Τσέρνομπιλ στη Ρωσσία. 26 Απριλίου 1986, ώρα 1:15, λίγα λεπτά πριν από την έκρηξη. Πάνω από τον πίνακα ένα ρολόι που θα μετράει προς τα εμπρός από τις 1:15 ως τις 1:26. Όμως θα μετράει πιο γρήγορα από το συνηθισμένο. Ένα αντίστροφο ρολόι μετράει από τις 1:26 προς τα πίσω. Αυτό μετράει πολύ αργά.) (Στο μικρό μέρος της σκηνής μπροστά δεξιά ένα αγόρι, ένας καναπές και ένα παράθυρο. Αυτό το σκηνικό δεν φωτίζεται παρά μόνο στην Τρίτη Σκηνή)

Σκηνή 3η
(Ανάβει προβολέας σε γωνιά πιο κοντά στους θεατές. Ένα παιδάκι στέκεται κοντά σε ένα ραδιόφωνο εποχής και παίζει με ένα ξύλινο εργοστάσιο με κόκκινα φουγάρα.)
Αγόρι: (τραγουδάει στο παιχνίδι στα χέρια του) Φύσα, φύσα, μεγάλο φουγάρο
Φύσα, φύσα, εργοστασιό
Φύσα, φύσα, φύσα καπνό,
Φωνή από ραδιόφωνο: Στα νέα των οκτώ απόψε, ακούστε. Αποκάλυψη ότι η μυστική οργάνωση της Γκεστάπο που έδρασε κατά τους δύο παγκοσμίους πολέμους, έδωσε ενδείξεις ότι εξακολουθεί να δρα μυστικά επηρεάζοντας πολιτικούς σε νευραλγικούς τομείς της κυβέρνησης. Συνελήφθη υπουργός για παράνομες καταχρήσεις, ακολουθώντας οδηγίες εγγράφων που ανακαλύφθηκαν και φέρονται να έχουν καταχωρηθεί από την ομώνυμη οργάνωση. Φημολογείται ότι η Γκεστάπο πλέον δρα ανεξάρτητα από το κράτος.
Αγόρι: Μαμά, που είσαι; Δεν θα μου φτιάξεις μεσημεριανό; Βαρέθηκα αυτό το παλιοραδιόφωνο. Πότε θα πάρουμε τηλεόραση; Ο πατέρας δεν βγάζει αρκετά στη Ρωσσία; Βγάζει πολλά, το ξέρω! Μου στέλνει συνέχεια σταυρόλεξα! Με είδες, μαμά πόσο γρήγορα τα λύνω τα σταυρόλεξα; Τα έχω όλα κάτω από τον καναπέ, όλα λυμένα! Και οι γρίφοι που έχουν μέσα, είναι τόσο εύκολοι, κάποτε γελάω! (με παιδικό πονηρό γέλιο) χιχιχιχιχι! Γελάω μόλις δω το γρίφο και τον λύνω σε μερικά λεπτά και μετά γελάω περισσότερο! χιχιχιχιχι
(μικρή παύση)
(Το παράθυρο ανοίγει απότομα και φυσά άνεμος μέσα)
Αγόρι: (επιθετικά προς το παράθυρο κοιτάει έξω και τραγουδάει, κουνάει το παιχνίδι)
Φύσα, φύσα, εργοστασιό
φύσα, φύσα, φύσα μακρυά,
φύσα, φύσα, με τη μυρωδιά του μπαμπά.
Φύσα, φύσα, να ‘ρθει εδώ.
(Παύση και ο άνεμος φυσάει από το παράθυρο. Στη σκηνή σέρνεται λίγο ένα πτώμα, όχι αυτό του πατέρα του αγοριού)
(Το αγόρι ρίχνει το εργοστάσιο στο πάτωμα με θυμό)
(ανασηκωμένο πιο κοντά στη σκηνή, τεντωμένο προς το πλήθος, φωνάζει με θυμό) Πεινάω!
(μικρή παύση)
Φωνή από ραδιόφωνο: Έκτακτη ανακοίνωση! Παρακαλώ δώστε προσοχή! Κίνδυνος!
(το αγόρι τρέχει και δυναμώνει το ράδιο. Όπως τρέχει ποδοπατάει το σπασμένο παιχνίδι-εργοστάσιο)
Τρομερή έκρηξη σήμερα, 26η Απριλίου 1986 στις 1:26 ώρα Μόσχας, στις 11:26 ώρα Βερολίνου! Τρομερή πυρηνική έκρηξη στο Τσέρνομπιλ, όπου πυρηνικό εργοστάσιο είχε εγκατασταθεί με επιστήμονες και εργάτες από όλο τον κόσμο. Εκεί εργάζονταν και Γερμανοί επιστήμονες. Έχει ήδη δηλωθεί ο αριθμός των νεκρών και των αγνοουμένων! Τους ανακοινώνουμε για έγκαιρη ενημέρωση!
Τσερέγκοβα Βαλεντίνα!
Βαλερί Μπεζπαλόβ!
Μπόρις Βαρανόφ!
Ραφαήλ Βασσέρ!
Γκερμαίν Ραπαπόρτ
Βασίλης Γκένσεν! Ελληνογερμανός!
(μικρή παύση)
(Αέρας αρχίζει πάλι να φυσάει από το παράθυρο, το αγόρι κάνει έκφραση απόγνωσης τρόμου και δείχνει να μην έχει φωνή. Στο σκοτεινό μέρος της σκηνής αρχίζουν πάλι να περνάνε πτώματα, αλλά δεν βογκούν. Αρχίζουν να σχηματίζουν σωρό με πτώματα)
Αγόρι: (με πολύ απελπισμένη και δυνατή φωνή) Μαμααααά!!!
Φωνή από ραδιόφωνο:
Σεζάρ Ραπελιέ
Τσερεμισίνοβα ΡαΪσσα!
Αλεξέι Ανανένκο!
Βέρα Τσιέσμαν! Γερμανίδα!
Φιλίπ Γκεβίν!
Βλαντιμίρ Ραχμέλεβιτς!
Βάνια Γκερασίμοβα!
Ραχμελενίκοβα Ελένα!
Παρακαλούνται οι συγγενείς ή οικογένειες των θυμάτων να επικοινωνήσουν άμεσα με το Υπουργείο Εξωτερικών.
Αγόρι: (με φωνή φθίνουσα και κλάμα) Μαμά, έλα…
Φωνή από ραδιόφωνο: Και οι τέσσερις αγνοούμενοι:
Γκενάτι Βαρκούνιν!
Γκέφνερ Ραχήλ! Γερμανίδα!
Ράνιαρτ Γκέλμαν! Γερμανός!
Γκέρτρουντ Βαβρόσκι! Γερμανίδα!
(μικρή παύση)
Φωνή από ραδιόφωνο: Και μια διόρθωση, μόλις ήρθε τώρα νέα ενημέρωση. Το πτώμα του Βασίλη Γκένσεν, Ελληνογερμανού, τελικά δεν ανεβρέθηκε, γι’ αυτό προστίθεται στη λίστα με τους αγνοούμενους επιστήμονες, οι οποίοι είναι τώρα πέντε. Το υπουργείο τύπου αναφέρει ότι προς το παρόν δεν πρόκειται να γίνουν έρευνες για διαπίστωση της τύχης των αγνοουμένων, λόγω μόλυνσης.
Αγόρι: (στο παράθυρο, με πολύ κλάμα) Μαμά, μαμά, ο μπαμπάς! Άκουσα το όνομα του στο ραδιόφωνο! Μπορεί να ζει! Γιατί είσαι έξω; Είσαι συνέχεια έξω, ποτέ δεν είσαι μέσα! Για χρόνια δεν είσαι μέσα και φωνάζω στο παράθυρο! Ο μπαμπάς είπα, μπορεί και να ζει! Ο καναπές μεγαλώνει, μαμά, γέμισε σκόνες! (μικρή παύση) Το εργοστάσιό μου έσπασε (κλαίει). Μαμά, αν βγω από το παράθυρο, αν πηδήξω θα σε βρω εκεί έξω; Θα σε αναγνωρίσω; (μικρή παύση)
Φωνή από ραδιόφωνο: Η ειδοποίηση από το υπουργείο εσωτερικών σχετικά με το θέμα τονίζει να μείνετε όλοι μέσα στο σπίτι σας, να βάλετε κουβέρτες στα παράθυρα και να πάτε και σε υπόγειο αν έχετε. Μεγάλος νέφος ραδιενεργού υλικού απελευθερώθηκε στην ατμόσφαιρα και μεταφέρεται με τους ανατολικούς ανέμους πολύ γρήγορα!
Αγόρι: Μαμά, έλα πιο κοντά στο παράθυρο, δε σε βλέπω καθόλου. Ο μπαμπάς μπορεί και να ζει! Τον έβαλαν στους αγνοούμενους! Είπαν το όνομά του στο ραδιόφωνο! Δύο φορές! Όταν έρθει να έρθεις και ‘συ! Ακούς; Να έρθεις κι εσύ μαζί του και να μπείτε από εδώ, από το παράθυρο! Θα βάλω κουβέρτα τώρα, αλλά θα περιμένω να έρθεις να την σκίσεις εσύ! (πάει προς το παράθυρο και προσπαθεί να τοποθετήσει μια κουβέρτα)
Φωνή από ραδιόφωνο: Επαναλαμβάνεται για όσους ακροατές δεν έδωσαν προσοχή στην τελευταία προειδοποίηση! Ραδιενεργό νέφος θα κατακλύσει την Ευρώπη! Κλείστε όλες τις τρύπες του σπιτιού με κουβέρτες και έπιπλα! Πιθανή εισχώρηση ραδιενέργειας στον οργανισμό μπορεί να επιφέρει μέχρι και το θάνατο. Επαναλαμβάνεται. Ραδιενεργό νέφος κατακλύζει την Ευρώπη.
Αγόρι: (με ένταση, κρατώντας ακόμη την κουβέρτα, με το σώμα τεντωμένο προς παράθυρο και το πρόσωπό του βυθισμένο στην κουβέρτα ενώ φυσάει αέρας και σπρώχνει την κουβέρτα προς τα μέσα για να επικαλύψει μέρος του σώματος του αγοριού) Μαμά! Αν είσαι εκεί, έλα μέσα γρήγορα! Βροχή είπαν! Ίσως και καταιγίδα!
Τέλος Πράξης.

CGVR CONTINUOUM

Πράξη 1η (στο μεγάλο μέρος της σκηνής ο πίνακας κεντρικού ελέγχου των αντιδραστήρων του εργοστασίου του Τσέρνομπιλ στη Ρωσσία. 26 Απριλίου 1986, ώρα 1:15, λίγα λεπτά πριν από την έκρηξη. Πάνω από τον πίνακα ένα ρολόι που θα μετράει προς τα εμπρός από τις 1:15 ως τις 1:26. Όμως θα μετράει πιο γρήγορα από το συνηθισμένο. Ένα αντίστροφο ρολόι μετράει από τις 1:26 προς τα πίσω. Αυτό μετράει πολύ αργά.) (Στο μικρό μέρος της σκηνής μπροστά δεξιά ένα αγόρι, ένας καναπές και ένα παράθυρο. Αυτό το σκηνικό δεν φωτίζεται παρά μόνο στην Τρίτη Σκηνή)

Σκηνή 2η
(ανάβει μόνο ένα κίτρινο φωτάκι στον πίνακα, αναβοσβήνει τρεις φορές μόλις για να προλάβουν να το δουν οι θεατές και γίνεται έκρηξη στον πίνακα ελέγχου με έντονο φως, καπνούς και αλλεπάλληλους εκκωφαντικούς ήχους. Αν το πετύχει ο σκηνοθέτης, ας απελευθερώσει ελαφρά μυρωδιά θειαφιού)
(τα δύο ρολόγια πάνω από τον καμένο πίνακα ελέγχου δείχνουν 1:26)
(Σε ημίφως ακούγονται βογγητά ανδρών και γυναικών βαριά τραυματισμένων που αρχίζουν να βγαίνουν στη σκηνή από όλες τις διόδους σέρνοντας το καμένο τους κορμί. Κινούνται πολύ αργά και απλά διασχίζουν την αίθουσα και βγαίνουν από την αντίθετη πλευρά. Κάποιοι ξεστομίζουν βρισιές)

Φιλίπ Γκεβίν: (με γαλλική προφορά) Merde!
Γκερμαίν Ραπαπόρτ: (με γερμανική προφορά) Scheisse scheisse scheisse
Βασίλης Γκένσεν: Σκατά! Γαμώτο! (με γερμανική προφορά) Mutterfickers! Τσιέστον, γιε μου, θα έρθω σπίτι, μην ανησυχείς! (φωνάζει με δυνατό πόνο το όνομα του γιου του)Τσιέεεεεστοοοοον!!! (κάνει κίνηση τελευταίας αναπνοής και ξεψυχά για να μείνει στη σκηνή)
Βάνια Γκερασίμοβα: (με θυμωμένη ρωσική προφορά) Yob tvoiu mat' Το όνομα μου είναι Βάνια Γκερασίμοβα και δεν θα πεθάνω σ’ αυτό το καταραμένο μέρος! (προχωράει να βγει, αλλά όταν στη σκηνή φαίνονται μόνο τα πόδια της βγάζει βρόγχο θανάτου και ξεψυχάει)
(Το φως σβήνει, παραμένει πολύ ελαφρύς φωτισμός για να φαίνονται τα πεσμένα σώματα που έχουν μείνει στη σκηνή)

CGVR CONTINUOUM

Πράξη 1η (στο μεγάλο μέρος της σκηνής ο πίνακας κεντρικού ελέγχου των αντιδραστήρων του εργοστασίου του Τσέρνομπιλ στη Ρωσσία. 26 Απριλίου 1986, ώρα 1:15, λίγα λεπτά πριν από την έκρηξη. Πάνω από τον πίνακα ένα ρολόι που θα μετράει προς τα εμπρός από τις 1:15 ως τις 1:26. Όμως θα μετράει πιο γρήγορα από το συνηθισμένο. Ένα αντίστροφο ρολόι μετράει από τις 1:26 προς τα πίσω. Αυτό μετράει πολύ αργά.) (Στο μικρό μέρος της σκηνής μπροστά δεξιά ένα αγόρι, ένας καναπές και ένα παράθυρο. Αυτό το σκηνικό δεν φωτίζεται παρά μόνο στην Τρίτη Σκηνή)

Σκηνή 1η
(Στο σκηνικό ένας ηλεκτρονικός πίνακας που παραπέμπει σε κέντρο ελέγχου εργοστασιακών εγκαταστάσεων. Για ένα λεπτό αναβοσβήνει και δεν συμβαίνει τίποτα στη σκηνή, ξαφνικά όμως όλα τα φωτάκια του ανάβουν κόκκινο και ξεκινά εκκωφαντικός συναγερμός.)
Φωνή του επικεφαλής: Άμεση εκκένωση! Όλοι οι εργαζόμενοι παρακαλούνται να αναφέρουν παρουσία και να μεταβούν αμέσως στο θάλαμο καθαρισμού ραδιενέργειας για άμεση αποχώρηση. Επαναλαμβάνεται: Άμεση Εκκένωση!
Φωνές: (ένας-ένας και μία-μία οι άντρες και γυναίκες επιστήμονες και εργάτες αναφέρουν το όνομά τους)
- (γυν.) Τσερέγκοβα Βαλεντίνα!
- (αντρ.) Βαλερί Μπεζπαλόβ! Παρών!
- (αντρ.) Μπόρις Βαρανόφ!
- (αντρ.) (με γαλλική προφορά) Ραφαήλ Βασσέρ! Παρών!
- (αντρ.) (με γερμανική προφορά) Γκερμαίν Ραπαπόρτ (αλλάζει αμέσως σε γαλλική προφορά και βήχει για να επαναλάβει) εκχρ, Γκερμαίν Ραπαπόρτ!
- (αντρ.) Βασίλης Γκένσεν
- (αντρ.) (με γαλλική προφορά) Σεζάρ Ραπελιέ
- (γυν.) Τσερεμισίνοβα ΡαΪσσα! Παρούσα!
- (αντρ.) Αλεξέι Ανανένκο! Παρών!
- (γυν.) (με γερμανική προφορά) Βέρα Τσιέσμαν!
- (αντρ.) Φιλίπ Γκεβίν!
- Βλαντιμίρ Ραχμέλεβιτς!
- Βάνια Γκερασίμοβα!
- Ραχμελενίκοβα Ελένα! Παρούσα!

(ανάβει φως σε ένα λευκό πανό και από πίσω αρχίζουν να εμφανίζονται σκιές γυμνών σωμάτων να τρίβονται με μανία σε όλο το σώμα με γρήγορη ταχύτητα)
Φωνή του επικεφαλής: Λείπουν τέσσερα ονόματα από τη λίστα! Όσοι αναφέρατε ήδη, περάστε στο θάλαμο γρήγορα! Η ρωγμή που σχηματίστηκε στον αντιδραστήρα 4 έχει οδηγήσει σε ισχυρή υποπίεση! Πιθανόν να ανοίξει δίοδο προς τα επάνω! Βγαίνοντας να τρέξετε αμέσως στα χαρακώματα όπου θα σας περιμένουν τα φορτηγά! Μη δεχτείτε στο κεφάλι τον καταιγισμό του γραφίτη και του τσιμέντου! Που είναι οι τέσσερις; Δεν ανάφεραν ακόμη;
Φωνή Βασίλη Γκένσεν: Όχι!
Φωνή του επικεφαλής: Φωνάζω τα ονόματά τους! Γκενάτι Βαρκούνιν! Γκέφνερ Ραχήλ! Ράνιαρτ Γκέλμαν! Γκέρτρουντ Βαβρόσκι! Πού είναι όλοι αυτοί;
Φωνή Μπόρις Βαρανόφ: (εκτός σκηνής) Δεν εμφανίστηκαν!
Φωνή του επικεφαλής: (πιο ήρεμα, σαν να ξεχνάει το σοβαρό της κατάστασης) Δεν εμφανίστηκαν σήμερα ή τώρα στην εκκένωση;
Φωνή Φιλίπ Γκεβίν: (με γαλλική προφορά και ένταση) Ήρθαν σήμερα! Τώρα κλείστηκαν κάτω στο υπόγειο 4 και, και κλειδώθηκαν από μέσα! Δεν ξέρω τι συμβαίνει! Θα έχουμε έκρηξη;
Φωνή Βασίλης Γκένσεν: Ναι, πες μας σύντροφε, μπορούμε να κάνουμε κάτι εμείς; Θα υπάρξει έκρηξη; Ποιος είναι στον πίνακα ελέγχου;
Φωνή του επικεφαλής: (με αυστηρό τόνο) Κανείς! Καθόρισε το «έκρηξη»!
Φωνή Φιλίπ Γκεβίν: (με γαλλική προφορά) Θα α-να-τι-να-χτού-με;
Φωνή του επικεφαλής: Άμεση Εκκένωση! Πιο γρήγορα το καθάρισμα της ραδιενέργειας από πάνω σας! Θα υπάρξει μπόλικη απέξω!
Φωνή Αλεξέι Ανανένκο: Η σύντροφος Τσερεμισίνοβα Ραϊσσα δεν προχωρά! Είναι μέσα στο μπάνιο και τρίβεται με μανία και δεν μας ακούει! Τι να κάνω;
Φωνή του επικεφαλής: Σκότωσε την!
Φωνή Αλεξέι Ανανένκο: Δεν έχω πιστόλι!
Φωνή του επικεφαλής: (με εσωτερικό τόνο) Σωστά, δεν έχει πιστόλι. Εσείς οι επιστήμονες δεν έχετε πιστόλι, σας προσέχουμε εμείς! (δυνατά) Σπρώξε την προς της έξοδο όπως είναι! Να μην ντυθεί!
Φωνή Αλεξέι Ανανένκο: (με απορία) Να την σπρώξω;
Φωνή του επικεφαλής: Ναι, να την σπρώξεις! Εσύ δεν είσαι ο ρωμαλέος της παρέας;
Φωνή Αλεξέι Ανανένκο: όχι, ο σύντροφος Βασίλης Γκένσεν είναι πολύ πιο δυνατός!
Φωνή του επικεφαλής: να την σπρώξει εκείνος!
(μικρή παύση)
Φωνή του επικεφαλής: Έγινε; Προχωρήσατε;
Φωνή Τσερεμισίνοβα Ραϊσσα: (δυνατή στριγκλιά και γδούπος) Αααααααααααααχ!
Φωνή του επικεφαλής: Έγινε. (εσωτερικά) κι αυτό δεν ήταν παρά μόνο η αρχή.
Φωνή Μπόρις Βαρανόφ: Είπατε τίποτα σύντροφε;
Φωνή του επικεφαλής: Όχι, όχι, τίποτα! Τελειώνετε! Απολυμανθείτε όσο πιο γρήγορα γίνεται!
Φωνή Γκερμαίν Ραπαπόρτ: (με γερμανική προφορά) Δηλαδή θα γίνει πυρηνική έκρηξη;
Φωνή του επικεφαλής: Ναι! Μια μικρή έκρηξη θα γίνει σίγουρα.
Φωνή Βάνια Γκερασίμοβα: Θα αντέξουν τα τοιχώματα των αντιδραστήρων;
Φωνή του επικεφαλής: Εσείς είστε οι επιστήμονες! Εγώ δεν ξέρω! Άμεση Εκκένωση ΤΩ-ΡΑ!
(Ο πίνακας σβήνει απότομα και το σκηνικό σκοτεινιάζει)

White Night Stones

I
Why do I get so nauseous whenever I find myself in here with my parents, among the most distant relatives that anybody has ever been asked to acknowledge? I’ll tell you why, girl. Because they are so far from your experience that you don’t feel the slightest connection to them at any level. Actually, this place is so unfamiliarly crowded I almost get the sense of floating unevenly on running water, something like having boarded Noah’s ark; oh, but I am no Noah. If I be on this ark, I am probably a small sparrow without a mate, and in the next cage two sparrows are paired and Noah’s wife is coming to catch me uninvited and throw me on the waves to wet my feathers so that I can’t fly back to the craft. As if I wanted to be here in the first place! Nausea, cages, and rings. I don’t know you, Miss, you says you are my second cousin, well, you might as well be.
‘Funny thoughts tonight, eh? One of those nights, girlfriend, let’s see where it will take you this time. World! Fear!’
Here, not in a club with friends having the time of my life or in the field with the fellow fans shouting. Only here, in the tavern where everybody celebrates the love matching after the noble ceremony am I depressed.
Why? I’ll tell you why! Because that’s all we ever do with my parents as back as I can recall! That is how we socialize, as if this is all we are. The Wedding Guests! Nice title for a Hollywood comedy, eh? What do you say? You know, like The Wedding Planner or the My Best Friend’s Wedding. A new movie, it will be about a family who spend their lives visiting weddings, following the catalogue of the guests they had in their wedding, to attend the ceremonies of their own guests’ descendants, until they realize they did not have a purpose in life and stopped. No, too lame for a Hollywood scenario. I should add some murders, or, if it’s gonna be a comedy, I could add an obnoxious daughter.
That would be me.
‘I say, reminiscence, so selective and self-centred.’
Why so much denial? What is it, my parents all over me, or the sight of the couple getting married? The fearsome fictional projection of me onto the elevated stage?
I mean, girls my age’ve got so much to learn before they set their minds onto the target. Mom says, ‘The man who’ll pick you up, girl, from all these candidates in here should not be of the winds. He should be of the land, and, dear, do cut his wings early, before he builds other nests than your own. Always be aware, have scissors in your pocket; new wings grow every three years!’ And as she is saying this, Dad is on the dance floor dancing; he’s just finished talking with his uncles, tables away from ours.
Scissors, every three years? I‘ve never figured out exactly what she means; I mean, she must be using some metaphor, or an old proverb, I don’t know. Whatever the case, every time I start asking, Dad’d just pop out of nowhere, and she would stop, as if they both wanted to hide something.
There he comes, another evening out, questions put off, buddy. I give an answer to the scissor question myself, and I hold onto that.
Dad is of the winds, and Mom holds the scissors. I don’t wanna tell her I know, gonna hurt her or put them in a new fight or something. Keep my heart calm, that is. Mom is a sufferer. Dad must be having crises of infidelity. Perhaps this is typical of man, but it must be brief, temporary in my dad’s case, but reoccurring, too; they are always together despite the fights and the constant flying jabs they tear each other with every disagreement. All their decisions are taken in frenzy, except when it comes to me.
They always know how to talk to me, as if they can see a flaw. Something pitiful on me, so obvious that they only need one tool to remove it, not fix it, to rip it off me!
Hmm, the tool. Hands are tools. Tongues are tools. Soft like Mom’s or a priest’s, rough like Dad’s or an ascending cyclist’s, the bones will break. The tool, the key to my locked heart.
‘A chalice full of holy wine, Mister, you get me drunk, and I will give in!’
Damn, this voice coming and going in my head, how can I make it leave me?
What was I saying? Ah, my parents, yes. They don’t have it, they don’t work together, distant; in such different time and place they try incognito, hiding from each other. One uses the key, another brings the chalice. Another week one talks, the other sleeps, the third just moves a hand, the other turns a whole back with one muscle. Do I run, do I stay?
I know, too, it’s hard to change, to do things, to pull yourself out of the vortex. It’s so obvious what they expect of me to change, but I won’t. I told them, I warned them, they stood back for some time. Today they are coming onto me, aggressive once more; they gradually give me less, when I need even more, but today the wall is too high, the edge is too far to run round and reach them!
Frank always asks why must I ever waste my fresh mind or spend my precious young seasons at such obsessions. Well, I do; I get these thoughts and have fun in and out of this misery. They have the tool. When Lila secretly goes out with her gang saying that it’s only of girls, and then gets caught talking to her boyfriend with messages on her mobile, hell opens! Detentions, beaten by her mother, they even talk to her teachers. And I, I am the good girl and my folks don’t want me to be! They push me to quicksand sweetened with a thousand smashed sugar wedding delights. Boys, sweetly pierce through their eyes and focus on love reflexes? Never!
Don’t say, I see how incredibly marvellously the bride is dressed, my aunt that is, in that ornamented silver silk gown and the mere girth of her waist. She seems so much taller than I remember; hmm, high heels probably. Me in her shoes some day? I don’t know.
Nigel next to her kinda shouts, ‘No other could be here but me,’ so handsome he is in his black tuxedo wear, the black bowtie is a perfect match with his black full back vest. Has he rented it? Has anyone else ever put a dirty scarf in one of those side pockets with the stylish trim? And his matching cummerbund, so little it hides of his superb bum. Dad said, ‘She is gonna get lucky tonight.’ I wonder, how big are Nigel’s wings? Is Cecile really into all this fairytale?
‘My parents are perverted! Help! I really have to go out from here, some fresh air, people, please!’ The words are digging my glued jaws from the inside to escape.
Dad comes strongly. ‘Stay here, love, where, what are you up to this time? Not another run away! It’s dark outside the tavern; home is on the other side of the town! I’m not giving you the key, I know you wanna go home and watch silly action movies. But no! Not another leave-them-alone-here-to-live-their-memory reaction! We are here for you! Can’t you see your mom is sinking into it again?’ Did he actually utter all these in one breath? Wow, how strong these words were, how… enlightened! Dad!
So much defence against me just getting up, I wasn’t expecting, they must’ve been expecting my runaway ever since the moment we congratulated the couple, me not kissing Cecile when she bent downwards, did they see me blinking at the camera limelight? Perhaps they thought I winked to Nigel? Shall I smile to this idea?
‘You should listen to your dad. Can’t you see they are watching us? They have their eye on you from now, girl, from this age, it is not too early for them relatives, they wanna see how you will be later, when you are ready,’ says Mum, and I just wish I were that girl who would smile to them, with that perfectly happy, anticipating grin.
I really wish I had the will to look receptive, to meet their expectations, like other girls I see here. All modestly posing, sitting on their hands under their dresses to look taller and pretty, to pretend interestingly looking at the grown-ups shaking it folklore-wise on the dance floor. I straighten my shoulders before she tells me, and I make my hair before she touches me.
‘Too many people smoke in here, Mum. Can I go out for a while, get some fresh air, please? I’ll walk straight, light as a princess, I promise,’ I tell her, and Dad nods ‘ok’ to her, but not to me.
She has to take the responsibility of releasing me; he is the strict one and he can’t show consent. They know I need no more an answer than that signal. Off I go.
I know they are rightful, my parents that is, but not the others. They are fooled to think I’ve been reserved for their sons.
Let us put a large piece of bread in my jacket pocket. I might find cats and rats to play with.
What is this now? I am sensing one of those strong magnetising eyes on my left side. Shall I pause? Abandon this extraordinary parade I involved myself into to escape my parents’ observation unharmed? Let me turn my neck just half to the left, hand on my waist, the eyes will understand the intentions and give up. Hmm, too womanish, don’t wanna do that if it’s a guy, who knows how he might interpret it. Gotta sink it in my left pocket, just like a boy, how funny! What if I tight my fist in there to create the manly effect, show that I might, one in a million, possibly, have a bulge?
‘Ha! Ha!’
‘That would shock him right!’
‘Him?’
‘Shock who?’
I don’t even know who is staring, dear nature! Who was it that created so much alarm to me? I don’t usually mind their looks! They are flies on my shit!
‘I’ll turn my body full and abruptly, surprise him!’
Table close here, no, everybody has their heads on the dance floor, there? Not, talking indifferently.
Those tables over there between the flowers and the stage? Nothing.
But I still feel it! Everybody’s heads are turned to the dance floor and the couple. The couple! The direction of all the heads so much directs my eyes.
First Nigel, not, he is saluting someone there, now the look is getting more intense. Dare I look at her? Cecile is the only one left. She must be the one of the entire feast staring at me so intensely, even now being kissed by yet another cousin from the long queue congratulating her on her new start.
The queue, the human line like an arrow pointing at me, a rattle tail slapping me.
‘Ouch!’
And the look. Bride eyes. My wonderful aunt staring me in the face so angrily. Such bright eyes! Could this be happiness? Did she notice my weird reactions? Was it a proud look that turned to wild? Is that a grinning now? Approving? No, she must be embarrassed by me posing like that, or perhaps leaving. Aha! Yes, leaving the wedding already, that’s it! She thinks I am bored of the celebrations. Is it an insult to her if I retreat early?
Too late, I’m too close to the exit to change direction and head to the toilets and pretend. I’ll just make things worse, show that I wanted to sneak out and I was caught and I tried to fool her, and she’ll tell my folks, and they’ll be embarrassed in their turn, and everything will turn against me. No case for me.
Here’s the exit, one foot out, she’ll forget all about me tonight, Nigel is a rock of a man, he’ll please her all right, he is gonna drain her brains of all bad memories of the night. Oh, how deeply fulfilled I fell being a bad memory of this night! And then they’ll count the money they’ll have made, do it first if they would not, and selectively they will love everybody that came.
‘Plastic joy, for lifetime, and every three years the scissors, remember, Cecile.’

II
It’s dark outside here, but so clear. I can now breathe. The entrance is half over my head, and everything that happened in there is behind, inside. That’s how I forget, only when people see my back disappear, sneaking out. I don’t have to look to my right and left for car danger. Here in the parking lot no cars are moving; in the middle of a wedding feast in our places nobody dares to come too late or leave too soon. I am guilty as sin.
‘Forgive me Father, for I have sinned.’ I exhale like a stupid girl.
‘What the...’ I bend my head to avoid the flying wedding ribbon hanging from the welcoming flower gate. Some hair is pulled, not much.
‘Hey!’ A detached ribbon probably full of pearl-edged needles is always a threat.
Right, well done, girl, this is exactly what I mean. It’s so much calmer here. The music from the orchestra inside seems so distant. My ears are struggling to get used to silence.
Did I just say, ‘Forgive me, Father’? That last confession two years ago, no! ‘You have to stop the thoughts!’ He was…
‘Oh no!’ Not that again! He was disgusting.
‘No!’ That itching feeling down between my thighs again…
‘Ignore it!’
‘Disgusting!’ But I feel...
‘Not!’
‘Dis-gus-ting.’ No! ‘Forget it!’ The itching…
‘Obnoxious!’ Oh, here’s the word now, this one always holds the agitation down, today it buys me time again.
‘Hands on the bread!’
‘Hey, dudes, is anyone hungry behind there?’
If I throw some on the tree up there, hmm, could there be an owl? Or a scared cat, perhaps? Here it goes!
‘Aha! What was that black shadow flying in the dark that attacked the piece? It can’t have been a moth, too big.’ Let me throw another one.
‘Hey! What are you? Come out, come out, wherever you are!’ ‘Boohoo!’ Nothing.
‘C’mon, girl, you know, no doubt they are bats.’ Frank told me he saw one the other day.
‘Hmm, play time!’
Here’s another one, and another piece, and here’s some more. Oh! They are plenty hiding back there!
‘Awesome!’
‘Hey little fellows, show yourselves!’
But how can they see the small white bread balls up there? Each one I throw goes much higher than the light line I can see as the windows of the tavern illuminate only three metres higher than my head. Sometimes one or two bats dive lower, but they manoeuvre so fast I find it impossible to believe they just use their eyesight. No matter how accurate that can be. They are cute, seducing, so different, these creatures. They are no birds. Frank says they are mammals. Like us! They don’t give birth to eggs, they have a womb! Do they grow tits like I did? Let us check.
‘Hey, bride, here’s a bread ball for you. I’m not gonna throw it high; come closer, hey, you are too fast!’
I wonder, can creatures like these be faster thinkers than human? No wonder so much myth and terror surrounds them. I bet bats up there in the Transylvanian castles must be huge. And even if they are not, I imagine peasants are terrified big time to watch them attack flying objects so aggressively, so terrified that they think they are evil spirits, undead, unborn, and insatiable.
Do kids my age throw any food up for them? Or do they throw it against them? Stones, perhaps, I bet they throw stones to torture them, break their teeth to smash their deep fear.
Stones! Now there’s a good idea! I haven’t thought of the bread smell! What if the bats have smelled the starch so far, along with seeing it? I’ll throw some white stones to see if they spot them the same without smell.
Here goes one nice, small, white stone.
Iiiitchtch.
Oh! She’s hit it, but the terrible crack that came out from the bite and the screeching scream she left out flying away gave me a hell of goose spasms! Heavens, that bat must have cursed me big time! I bet it smelled my scent on the stone! Tonight they are all gonna come and suck my blood, drain me!
‘help!’ the word has finally dug through the glue sealing my lips around my jaws and now it is all out!
‘I hope nobody heard, I can’t explain all this stupidity!’ The fun in there is at zenith; nobody has heard.
‘Don’t worry, child, once we conclude the confession, all your sins shall be forgiven.’
Oh, go off you bloody words, you stupid tranquilizer! Why do I hear the priest’s voice in my head? Gotta get the black loose clothes like flexible wings of hatred out of my system!
I ran that day; I ran far, I didn’t conclude the confession! The bastard went and told my parents but he didn’t say where his hand was!
‘I say, selective narration, so full of deceit!’
Behind Dad’s shoulders as he was telling him, he looked at me with flaming eyes, the asshole, and I felt so small and powerless.
‘You feared, you fool!’
Oh, off you go, you stupid thoughts! I have business to run now, it’s a new discovery, I know, I feel it.
No bats are coming tonight, unsubstantiated fear, nobody is coming tonight for my blood, I don’t need God everywhere!
‘You hear me? You let me and I let You! I won’t go about talking against You and Your workers anymore, if You take the memories of that beast who still serves You away from me! Away from me! You know what? My friends don’t go to confession anymore, I told them, do – you – hear?’
Hey, I says, the bat just before, spotted the stone it did! Without smell! Really, can white be seen in the dark? Let me throw another white, higher this time, deep in the dark. See if they still attack; see if white can show in dark.
No, I can’t see the stone!
Iiiitchtch.
There goes that awful sound again! It hit it! But how could it see the stone in absolute darkness? No moon tonight, the sky has been cloudy for hours, I don’t see any stars. The white stone couldn’t have been seen, it’s not emitting its own light, it’s hetero-illuminant, just as the moon is, but there’s no light in this parking lot to be reflected by the stone! Let me take it a bit further.
I’ll throw a black stone. A very small one. I’ll take it with my fingers covered under my sleeve; my smell must not go onto it if the experiment is going to work. Gonna throw it high, very high, and make no noise; only move I’ll make is move my hand and stand still looking up; see if the bats still attack.
‘Now!’
This stone has flown vertically upwards, faster than before. Killers! Killers from hell! I heard it!
Iiiitchtch.
Another, lower pitched shriek; it must have been an old, bigger bat, perhaps their mother! I hit the spot! It saw the stone and...
‘No, no, no!’ Impossible, it can’t have seen the small, black, scentless stone! Even I lost sight of it up there.
‘Im-po-ssi-ble!’
There must be something else! And if I don’t accept the existence of a spiritual world and I have no knowledge of, therefore, no theory for extra-terrestrial life, then I have to proceed with strictly scientific calculations. What did I just say? Can someone tell me why I ever start these funny thoughts, sounding so formal for my age, so severely sovereign when I should be in there dancing with my cousins?
Why, indeed. And when you have an answer, please also tell me why I always turn my angry voice to a superior creature and spend breath talking to Him, and why does a capital H caress my forehead like I am reading an autocue just before I curse and then call His name and then remember to tell myself, ‘But you don’t believe, stop calling Him God!’ And the H is always there, haunting the noble and humble personal pronouns of our kin. This fictional world of spirits, it is buried so deep inside me, I need to find another pair of scissors to cut it off. Dear Frank, dear Mom, Dad, I will come out of the closet, I will.

III
‘Hey!’ I feel the look behind me again, the same like before when Cecile was staring at me or something, I dunno. But from the opposite side, up high, from among the dark tops of the eucalyptus trees. How strange was that look from Cecile! Like it wasn’t a look; it was as if she was sending sonar beeps on my back, like dolphins do. Frank told me about them and their sonar, but I’m no fish! She can swim her life underwater as much as she likes for all I care, but not I.
‘And Cecile, remember, the scissors, every three years. Dive as deep as you like, he will still fly.’
Sonar? Where did this thought come from now? Does it mean something? Is it one of those messages that come to make you start your thoughts right from the start? Sent by dear godmother?
‘Sonar?’
‘Yep, sonar it is then.’
A wild thought has just crossed my mind. What if that’s what bats do in absolute darkness? Send sonar beeps to all directions? But how do they conclude the position of the object so fast? Why don’t they bump on walls or branches? Dolphins send sonar sounds to the sonar receivers of the other dolphins! Frank also told me that whales do that too! But bats, if they use such an organ, which I assume is not impossible, must have a way to get the sonar beeps back, perhaps through those extra-extra large ears, disproportional to their tiny bodies and heads, just as their wings are. And if they can do that, then it is probable that the reflected sounds draw maps of the environment in front of them! Yeah, it all sounds so logical! Could this be the way they avoid flat surfaces? Perhaps that is also why they can attack so terribly fast anything small that is flying; they do it mechanically and instinctively. But enough with all this scientific stuff.
Let us have some fun, too! If I might just tie the ribbon from the gate on this fat oval stone, will they still attack? There, one knot, a second one to secure it. Hmm, why don’t I make a bow with the two edges to make it look like a wedding treat? Success! There you have it! A treat for my flying friends! There you go, sweet stone, fly to them!
Iiiitchtch.
Iiiitchtch.
Wow, this was louder screech, and longer! I think it was a double one, too! Two bats attacking on the same target? Wow, this is deep!
Sonar? Beeps? Hmm, I just can’t get these calculations out of my head; they are haunting me right now as I am playing!
‘Off you go, alien thoughts, I can’t answer you, don’t ask me anymore!’
But then again, it is truly amazing; the stones were moving too fast, they were too small, and absolutely invisible at the height the bats were attacking. How accurate can that sonar be? Dunno, but if they can send hundreds of beeps in a second, that could be fast enough for anything.
‘Couldn’t it?’ Who am I asking?
‘Stop it, girl, thou art deceived!’
All this game I played with the bats cannot be trustworthy.
‘Facts have not been proven, data is insufficient! You ain’t no scientist!’
Frank would have known, he would have bragged of such an outrageous piece of knowledge! And he would have told me! But he never did! So all that can be happening is that he doesn’t know, or that I made an important discovery! Or, that I am totally wrong and the bats were squealing to warn the others of possible danger. They might have thought that I am attacking them! Who knows, perhaps they were watching me throwing the stones! How silly of me to have made all those scenarios for nothing!
Frank knows everything. No, I am wrong. Nobody can reach a scientific conclusion so stupidly, throwing stones at night outside a wedding feast.
More likely to be right to the point where I will never be, me, a stupid girl, are the Transylvanian peasants! These creatures are little devils with sharp teeth!
‘Oh no, dear bats, apologies, accept them, you are so amusing, so unique, it was just a thought, they shouldn’t fear you for drinking some blood! I mean, mosquitoes really attack us on the open, but nobody creates myths around them!’
‘Bloody myths! What myths! Now, girl, you know the speed of darkness? Remember, you have just witnessed the attack!’
The bats, little geniuses, like black brides attacking on beige and black wedding costumes and wedding delights, smelly or not; they attack them all. Then they eat them or reject them, screaming all the way, sending their magic beeps, scissors on their membrane hands, life is like that.
Frank will never understand.
I’ll just go back inside, sit, on my hands that is, and look un-clever to my parents, look pretty,
‘Fancy some little girl blood?’ Only three years to eighteen, patience, girl, you know your life has changed already.

(εκατόλεξο) – η πόλη και το τούβλο

(το παρόν πόνημα επιλέχθηκε ως ιστορία της εβδομάδας στο www.logokipos.gr Τιμή μου. Ευχαριστώ)

Στο κτίριό σου απέναντι σου αριθμήσανε των πολιτών τα είδη. Υπέγραψες για τρία. Πρώτος αυτός που αποθανώντας αφαιρεί από το οικοδόμημά σου ένα τούβλο. Τον λάτρεψες σαν άλλο κανένα. Τον στήριξες. Τον ενθάρρυνες. Δεύτερος αυτός που σε κοιτάει θαυμάζοντας, και φεύγοντας τα τούβλα σου χαϊδεύει αμέτοχος. Τον κόλακα ετούτο στην αγκαλιά σου δέχτηκες, και βύζαξε το δεύτερό σου γάλα. Τρίτος χαρακτηρίστηκε αυτός που σαν πεθάνει, τούβλο θα σου προσθέσει ένα. Με μαεστρία που θα το μυστρίσει για να ανυψωθείς. Πόσο τον μίσησες, ποτέ δεν τον εδέχθης. Πάντα αυτοκαταστροφική και αλαζόνας. Στριφνοτεχνής και μισαλλόδοξη προς τους ολίγους. Ανίερη. Πόλη και πολιτεία.

Νέες Οδηγίες #33 Σύγχρονοι Δυστυχισμένοι

«Δεν ενώνεται το δάκτυλο, πώς να ενώσουμε τις φλέβες, με κόλλα; Ίσως στο μέλλον να βρούνε λύση και γι’ αυτό. Όχι όμως για εσάς, όχι για εμάς.»
Αυτοί, αυτοί είναι οι πιο δυστυχισμένοι σήμερα, αυτοί με τα τεσσεράμισι δάκτυλα. Mε το ενάμισι χέρι. Mε τα δύο μισά πόδια. Tριάντα ετών και άνω, που κόψανε την αρτιμέλειά τους πάνω από δέκα χρόνια πριν. Που τώρα ακούνε ιστορίες κολλήσεων άκρων στα νοσοκομεία και στις κλινικές και κοιτάνε αντίθετα, προς στην καλή τους πλευρά. Με ένα λυγμό πνιγμένο, περιμένοντας το συγκατανευτικό του συντρόφου ή του παιδιού χαμόγελο, ως την επόμενη ανάσα βαθύτερη.
«Λυπάμαι κυρία μου, δεν διορθώνονται οι ουλές στο λαιμό από το λίφτινγκ, ούτε μειώνεται το χείλι που σας πρήξανε τόσο επιτηδευμένα.»
Αυτές, αυτές κι οι λίγοι αυτοί, πιο απ’ όλους δυστυχισμένοι είναι, χαμένοι στο μέτρημα της ρυτίδας να βλέπουνε τις σύγχρονες μεθόδους στις όμορφες γριές να έχουν θραύση. Σύγκορμη απελπισία. Που βλέπουν τις νεαρές να ομορφαίνουν ανεπαίσθητα κι ανυποψίαστα. Αυτοί που πτώχευσαν από τις ταριχεύσεις μα δεν πτοήθηκαν και συνέχισαν στα όρια της φαιδρότητας να τεντώνουν το δέρμα, ωσότου ψυχή δεν έμεινε να αντικατοπτρίζεται προς τα έξω και άρχισαν οι καθρέφτες να ραγίζουν αλύπητα. Αυτών που οι λιγοστές ρυτίδες πάντα μεγαλώνανε κάτω από το δέρμα. Και τώρα απειλούν να ξεπροβάλουν σωρηδόν.
«Μα το φάρμακο δημιουργήθηκε για τους ασθενείς στα πρώιμα στάδια σκλήρυνσης, πώς να σας το πω, είναι αργά για σας, μην επιμένετε, να περιμένετε για πιο δραστική θεραπεία, να περιμένετε κύριέ μου!»
Όχι, αυτοί που βιάστηκαν να ασθενήσουν, να δεχτούν την ασθένειά τους, να δεθούν με την εξελισσόμενη αναπηρία με χοντρό σκοινί. Αυτοί, ναι, αυτοί είναι οι σύγχρονοι δυστυχισμένοι. Που βλέπουν τους άλλους ασθενείς να περπατάνε έξω από το παράθυρό τους επιδεικτικά. Που μετά χαμογελώντας ξεκινάν το τροχαδάκι να κρυφτούν από τους συνομήλικους. Μην και φανεί πόσο προχώρησε γι’ αυτούς η επιστήμη. Πρώιμα στάδια σου λένε.
«Μα σας λέω για χιλιοστή φορά, σας εμφυτεύσανε την περούκα τρίχα-τρίχα, αν τις αφαιρέσουμε δεν θα πιάνουν πια, θα απορρίπτονται οι φύτρες τούφα-τούφα!»
Ετούτα, τα κεφάλια ετούτα ,με τα στραβόφυτρα μαλλιά είναι τα πιο δυστυχισμένα εν έτι 2009. Ππου το μέτωπο μοιάζει να κυνηγάει τη σκιά της ακούνητης φράντζας σαν παιδάκι στης μάνας τα βήματα που προχωρά. Με τα αλαβάστρινα κρανία υπό την κατοχή της άρνησης της ταυτότητάς τους. Αυτοί, οι δυστυχισμένοι αυτοί που αρνιούνται να δώσουν στη φύση αυτό που δικαιωματικά της ανήκει και να πάρουν από αυτή την τεστοστερόνη που απλόχερα τους χαρίζει.
«Με το βελονισμό τίποτα δεν θα κερδίσεις, κι οι χειροπράκτες θα σε στραβώσουν ακόμη περισσότερο. Πάρε παιδί μου, κοτζάμ αθλητής τα αντιφλεγμονώδη σου, το συκώτι σου μην το φοβάσαι, όλα τα μεταβολίζει.»
Αυτά, τα παιδιά αυτά τα ταπεινά, τα αθώα βασανισμένα παιδιά που τραυματίζουν τους μυς και τις αρθρώσεις τους στις σκληρές προπονήσεις, για να πάρουν τη δόξα οι σύλλογοι, οι ομάδες κι οι προπονητές. Τα καημένα αυτά τα νεαρά μηχανήματα που παίρνουν τα φάρμακα και τα συμπληρώματα στα αμάθητά τους όργανα για να πετύχουν την προσωρινή αλλεπάλληλη παυσιπονία για χάρη της πρόσκαιρης επιτυχίας. Αυτοί που γελάνε με το γεράκο που τρέχει στο πάρκο κουτσά, και δεν προβάλλουν τον εαυτό τους τριάντα χρόνια μετά.
«Κυρία μου, ο γιος σας κι η κόρη σας έχουν αποβιώσει για διαφορετικούς λόγους. Ο μεν γιος σας λόγω καρκίνου, αλλά χωρίς οικογενειακό ιστορικό. Παρ’ όλες τις χημειοθεραπείες και τα χαμένα μαλλιά δεν πετύχαμε παρά μόνο λίγη επέκταση ζωής. Είχε κομμένο το αριστερό πόδι, αλλά ο καρκίνος ξεκίνησε ψηλά, απ’ το συκώτι, καμία σύνδεση εκεί. Αναφέρετε ότι υπήρξε ποδοσφαιριστής επιπέδου, μήπως έπαιρνε ουσίες για να θεραπεύεται από τραυματισμούς; Η κόρη σας δε, με σύνδρομο Romano-Ward, δεν θα μπορούσε να σωθεί, με μια βαλβίδα στην καρδία ασταμάτητα να στάζει υγρό. Κι εσείς, δυστυχισμένη εσείς, κάντε λίγο κράτει στις αισθητικές επεμβάσεις, δεν θα θέλαμε να έχετε την ίδια μοίρα.»
Ίσως πάλι όμως, φίλε μου, ο πιο δυστυχισμένος να είσαι εσύ. Ο αρτιμελής, υγιής και ισορροπημένος. Ο τόσο σωστά στο σύνολό σου τοποθετημένος, που και στο σύνολο το κοινωνικό σαν τουβλάκι του Tetris κολλάς. Τόσο ευτυχισμένος, που το υπαρξιακό κενό που απώλεσες με τόσο κόπο σου σκότωσε εν τέλει το ένστικτο της γλυκείας δυστυχίας που σπρώχνει μπροστά.

πρόσω ολοταχώς για το σκότωμα.

αυτή τη στιγμή που διαβάζετε τη λογοτεχνία μου, εγώ εναγωνίως περιμένω τις 9:00 το πρωί της Κυριακής, την ώρα που θα ξεκινήσει ο Μαραθώνιος της Αθήνας. Είμαι κλεισμένος στο δωμάτιό μου στο ξενοδοχείο με τα πόδια ψηλά στον τοίχο για να ξεκουράζονται και να κυλήσει το λεμφαδενικό υγρό, αλλά το υγρό του άγχους με κατακλύζει. Ο χειρότερός μου εχθρός. Όλοι οι μυς μου έτοιμοι, οι σύνδεσμοι κρατάνε καλά, η καρδιά μου μια εβδομάδα τώρα ξεκουράζεται, κτυπάει σε ρυθμό μαραθωνίου. 42 χιλιόμετρα. Τίποτα. Το έκανα και πέρυσι. Εύκολο. Όλα μου φωνάζουν να ηρεμήσω. Αλλά το άγχος εκεί, 5 κτύπους πιο δυνατά η καρδιά μου από το συνηθισμένο μου. Δεν είμαι στους 45 χτύπους ανά λεπτό, είμαι στους 50. Αναπνέω από τη μύτη. Το οξυγόνο καθώς μετατρέπεται σε διοξέιδιο με ηρεμεί για λίγο. Εκπνέω και ζαλίζομαι γλυκά. Λιγότερο τώρα το άγχος. Την ευχή σας να το κρατήσω χαμηλά, για ακόμα 40 ώρες. Την ευχή σας.
Για όλους μας τους μπλοκοφίλους θα τρέξω. Για να γεννήσω κι άλλες ιδέες, να γράψω κι άλλες μικρομαλακίες να έχουμε να συζητάμε.
Την ευχή σας. Εγώ είμαι ήδη πρόσω ολοταχώς για το σκότωμα του εφιάλτη.
Θα σας γράψω και την ιστορία που θα γεννήσω καθώς θα τρέχω Κυριακή πρωί. 42 χιλιόμετρα, Μαραθώνας - Αθήνα.
Την ευχή σας.

Horizontally Schizoid

Three months in the clinic, one should be ready. I look down on you, one more escapade, to go down on you, and sharpen the blade.
[I did not know my nails would have grown so strong].
I grab you -both hands- to feel the skin and fatty, pillow-like juice. I shake you and I pull you out -you nasty rubber- you pull back in. How much bigger can you get? I inhale too deeply for my strength -anymore- and push the air to swell you, happy moments for my kids, indeed. Magnificent, so many years’ confusion. I do not know how the struggles have gotten me here, the struggles of too little food, or the struggles of too many a food.
The fool inside you, is he still there? Memory of a lifetime gulping, shame, retreat. I soothe the grabbing, squeeze a strange spot in a wrinkle and cuddle the umbilical cord.
[I did not know my nails could have grown so big]
I am so sorry to start squeezing you, tummy, all over again. Does my dance stumble -on stone abdominals, on bones, on very full guts?- do not ask me,
[you should know better]
Why don’t you have a mouth on your own? Well, I guess I won’t stand in front of the wall mirror this time, I’ll just grasp the hand one not to feel you mine just as once. Get a mirror on your own, so many actions you do take despite me.
I am so sorry; a tearing would never have crossed my mind -not uncontrolled-
But look at you, (my soul is flying already) smiling at last, silent all these years, so many years struggle I, idle you. Now check your own mirror idol, that two nipples have no eyebrows but do a sight a umbilical nose, check, I say, your bloody grin will soon be hungry, hasn’t it been so all these years of discussion? Shall I run out to show the evil nurses that I, too, have two faces anymore?

(υπέρτονο εκατόλεξο) – ο αστικός κιρκάδιος ρυθμός.

Μικρές πόλεις ξαγρυπνούν όσο μια μεγαλύτερη κοιμάται. Τον κιρκάδιο ρυθμό σας κανονίζετε. Στου πλανήτη τα δύο ημισφαίρια τα μάτια ανοικτά το εικοσιτετράωρο ολόκληρο. Διαλέγω εσένα, ημέρα. Διάλεξε Πόλη, εμένα ή εκείνον, τη νύκτα; Με ξεγελάς αλλάζοντας σε σταθερό ρυθμό, δεν είναι έντιμο, διάλεξε. Βράδυ, κοιμάμαι, ξυπνάς. Μέρα, σου μιλάω, σε χαϊδεύω τρεμάμενος, κοιμάσαι. Διάλεξε. Εμένα, τον πολίτη της ημέρας, ή τον άλλο; Και η μελατονίνη; Πού κρύβεται η υπόφυσή σας; Να την βρω, την τρυπτοφάνη να καταστρέψω! Άσε με! Ξυπνάτε πολιτείες, εγκαταλείψτε τον κιρκάδιο ρυθμό σας. Διάλεξε εμένα! Αλλιώς αλλάζω εγώ. Χάμερφεστ*, Νορβηγία. Εκεί, έξι μήνες ημέρα. Χωρίς μελατονίνη. Εκεί.
*η βορειότερη πόλη του κόσμου

Hi, I’m Stephan; I'm a Triplet Child

All I wanted to say that evening was a goodnight and then doze off alone. I did not want George to bother me with the history test. I looked at the scratched door with the posters, some of them mine, some George’s. Locked. He was studying.
“2005”, Miss Nana said this morning, and “5 years into the millennium”. I remember the first time I heard mom say “millennium” when I was five; it had become my favourite word. Would it make a meaning to them if I told them I liked this word? I don’t think so. So I didn’t.
The history test tomorrow morning. Oh, how hard a thought this is to deal with, how much I want to forget! But it’s a test, and tests are for children what hurricanes are for tropical islands, whipping out, washing away vivid matter, yet bringing new water for new blossoms. But I am no tropical island; I don’t want to be caught in the trap of excellence George has fallen into. Today the teacher has distinguished story from history. She pinned me down to my chair when she uttered millennium, but she did not get into that. She just started telling us why people write history, why they write books, why they even bother think in a linear sequence of events, and there I lost her.
“Mom, at least tonight let me sleep in Helen’s room, alone, and put her in my bed. George will be studying for the test until after 11:00 and I am tired. Really tired! Will you?”
“Stephan, you know girls don’t sleep with the boys, and why should Helen lose her sleep and not you?”
“Because she sleeps as soon as she lies in bed! Al-wa-ys!” I said and then the first gasp blocked my voice. Mum must have realized that I would start crying again and being grouchy about it. And then she started once more, like all previous cold in-house nights, outside brilliant weather. She went into her odd delirium of shouting and screaming cut-off words and orders.
“TO YOUR ROOM! NOW! I SAID IT!”
And then
“YOU ARE THE ONLY ONE OF THE THREE THAT IS GOING TO DRIVE ME CRAZY! What have I done to deserve this?”
And she looks at me with flaming eyes, I wonder, has she even thought for a second how much she might be disturbing the order in the house, Helen reading on the couch, dad watching TV, George reading at the back, and outside, the bats hunting, owls crying, rats coming out. The order I so much crave to remain as it is.
I looked at Helen as she was sitting on the couch with the eyes of an owl and the ears of an elephant. I thought it was really funny. She dropped her book when she met my look. Oh, the satisfaction I felt at that particular moment. The air I got into my lungs, the blood my heart sent to my throat and then to my eyes. The heat, the heat of hatred started burning my arms and I was ready to go and tear her book apart, page by page and the each page in three and four pieces, and throw the paper massacre in the fire place like a French King or a Nazi, and then grasp Helen and shake her, and tell her, “sis, history is all bullshit, they lie to us, I know cause aunt Chris told me!”
Aunt Chris told me. She is the only one I can trust now. I used to say my secrets to George, too, the prick! He always tells Helen, and then she goes about telling mum, because they are supposed to be “best friends”, and then Mum discusses it with dad, because it’s “serious”. And there when you least expect it, grandma comes and asks me about Josephine and why I kissed her.
Josephine. She didn’t come today, she didn’t hear about the history thing, and she doesn’t know we are having a test. God, it was so foolish of me, taking things in my hands, deciding she should not take the test. I don’t want to study, either; I don’t want to have the test. I am not a tropical island, Josephine isn’t, either, she is a continent she is.
Truth is I forgot to call her and tell her. Jesus, how could I ever forget? Miss Nana told me to make sure I told her, but how would I remember, if all day today was spent with Stelios and Markos on their computer?
And mum, she thought I was studying there, I didn’t even take my books with me! Oh, mum, how did I fool you so easily? You are such an easy… oh, I don’t even know what I could call you, mum. You are not here. You are standing right in front of me, hands on your waste, looking at me and Helen, I am sure you are wondering why and how we got to this point to have to shout to get me to do anything, every single day. I’ll tell you why, mum. It’s because you shout to all of us with every little thing that happens.
And you know how we take it? We are not the same, even if we are triplets, I could say that again. Helen gets scared and freezes, George is the “sensitive boy” who hides his head among the pillows to cry, yet being twice as scared, and I feel ever emptier and more disgusted every time she starts shouting to any of us. And I show it. My eyes icebergs, my body a dead volcano, no lava inside me, all my blood underground, there where I hide all my feelings to her. Because I can’t tell anymore what she considers wrong and what right, she has me totally confused in whatever our house rules are.
Do I get to clean if I dirty something? Not dirty anything? How? She dirties when she eats, dad dirties when he goes out to water and do some gardening, and grandma dirties when she prepares her bread and pies and everything. Why are we the only ones to get all that shouting when we come back inside with dirty shoes? Or when we forget a toy or a sock under the couch? Aren’t we supposed to behave like that? Where is your “HISTORY” in all this confusion, mom? Where is your “linear sequence of events”? I drop pieces of my bread on the couch, and before I even start getting up to go get the small electric sweeper, you shout me off and so you shut me off and I don’t know what to do. So I do nothing and I look at you with the wet eyes of hatred and anger, but never with the tears of fear! Ne-ver!
But then again George, poor bro, if he runs out in his socks, and you catch him with the corner of your eye, oh my! The pitch your voice can reach!!! That day when he tried to abruptly stop running in the veranda as you called hip-hop back to him furiously, the way you did, and his socks slipped on the marble and he faced the wooden rack ceiling as he landed half-back on the coffee table, oh, how I laughed that day!
And Helen, she is half like me and half like George, I think. She gets tears in her eyes, too, and I know her worst is when she has to do house chores and she messes up, the idiot she is. So much for the owl eyes she gives, it’s more like she is trying to get more images inside, least she understands; comprehends anything of what is happening to us.
You know, mum, things are happening to us, in linear order, and there is an end at a point in time and history is recorded. I peed in my bed while sleeping for the last time two years ago but you still say it to just about everybody who pays a visit, and you smile cutely, and you look at me, and then you turn to George, and proudly say “oh, what a perfect boy George is, he’s never peed in his bed, even when they were two, he was the first who sat on the toilet to… pardon, ha ha ha” and she laughs like mad, like a goblin from the forest nearby. In your face, mum, practically putting me and Helen down on our knees whenever it comes to achievements! Teacher says we all achieve! I achieve, dad achieves, and what a nice word to call a thing I was forced to do! To achieve in a history test.
I’m gonna knock on his door, now. Let mum think that all is well. I must say it in a low voice, “hey, George, open up, I have something to suggest. Are you in there?” I turn the key, slowly, and I enter. Oh, why did I not I see it coming? He is asleep, I mean, a book on a face is sitting and a forehead is reading in darkness, and a boy is counting sheep, and I am a poet for children! For retarded children, I mean! Aha! History has its ways to be written! I was planning to ask George not to write anything in the test tomorrow, but luck brought it forth that he has not studied anyway. But just in case he learnt even half of the three chapters, I will ask him anyway. So, here I go, hands, shake him, luck come forth, winds blow!
“Hey, George, wake up, it’s important, wake up!”
He pushes the book from his head and he drops it on the carpet. Terrified he almost falls from bed to catch it, but he misses the page he was at anyway. And he says, “what do you want, Stephan? I am reading!” I laugh and he knows why, he knows I know he is not perfect, he knows I can tell he can’t afford mum telling him the things she says to me and to Helen. Oh, how I know he hates the thought of not being The One for them, just because he is not the first-born! shmolensky brizauskas, and when I start mumbling my false Russian I know I hate him the most, when I remember that he was born two minutes after me, and he breathed the air second, well, I don’t mind that he cried first, that’s fine, but the doctor’s and the nurses’ hands where dirtied with my blood when they brought him into light, and now he is cursed by me to be second and under, but he always makes his way in school and teachers don’t know of first-borns and they don’t treat me as they should!.
“Millenium”, Stephan, come back to your senses, “achieve”, Stephan, you have a plan, here,” Josephine”, oh, we must rescue Josephine, Markos’s computer was very specific! Hey, Napoleon, where’s your bride? Oh, get off with these stupid thoughts already! Ok, Ok, I am back, and ready. I will work with him.
“George, how much of the test chapters have you covered? I’m telling you from now I read nothing/” He rushes to answer before I finish my sentence, “Not this time, Steph, I’m not gonna let you copy from me tomorrow, you know how strict Miss Nana is, please, don’t ask me. And you know what? You didn’t even ask me to come with you to Markos’s place!”
“B-But I, you were studying in our room, remember? You even told me to turn the TV volume at lunch, ‘cause you needed to relax and start studying!” he mumbles in anticipation, but I get no answer.
“---“
Around his silence I get my chance to start getting where I want to. “Listen, let’s not start this conversation. You are right, I should have invited you, and, yes, cheating tomorrow won’t get me anywhere. But I really, honestly, desperately, to our brothers’ oath, to the honour of the triplets, need a favour.”
“Then bring Helen here, if you are calling our oath, or don’t tell me at all!” he tells me in anger.
He is right; I admit to myself he is damn right, how can I call our oath if she is not here? Is she still on the sofa, fighting her dyslexia, as I overheard dad secretly call her weakness one day when aunt Chris was here? Don’t they know she pretends she knows nothing? That she is so lazy to study that she found the easy-way out, being called ä weak student”? Is she there selling her fairytale, that she can’t learn history, with one eye in the book, the other watching a movie with her happy daddy? Or did she go to her room? Let us check, noiselessly, I don’t want mum to smell the fishy triplets floating.
“Ok, George, stay here and I go get her. But you don’t have to study anything anymore.” Saying that I have already turned my back to him and started for the door. He has no words again.
“---“
How unsuspecting he can be sometimes, I called the oath! He should have realized by now! I mean, he knows Josephine was absent. But then again, we haven’t met today, at all; he doesn’t know I haven’t called her. I’ll tell him.
I turn to him again to say “Before I go get Helen, I should let you know I forgot to call Josephine about the test.”
“You idiot! You opened a grave for yourself but you are burying her! The only girl you ever kissed in your life!”
“Oh, give us a kiss and drop dead” I say ironically and I take one step towards him, red again, blood boiling, but a little alarm inside me stops me and sets to wise mode again. He was ready to hit back, anyway, so I most probably saved the day by not doing anything. I am out of the room.
In a low, but not guilty voice, hem, like a shepherd to his sheep-dog, again I enter the living room saying loud enough for mum to hear: “Helen, come, George told me to go and test him orally for the test tomorrow until we are ready to sleep. You should be there, too. It will help you review what you’ve learnt already, and learn some more. Isn’t that right, mum?” Mum looks at dad, and then dad looks at Helen, and Helen looks at mum, and then at me. She looked at me suspiciously, did I sound unconvincing? Or, too “nice”?
“No” Helen utters in a half voice and then she says it again louder, with more confidence. Mum asks her why she does not want to go and study with her brothers and she replies that “something doesn’t feel right”.
“I think they are cooking something, mum. Dad, you say it, they’ve never asked me before to study with them, what are they up to?” I hear her say and I must improvise, once again.
“No, Helen, come, it’s all right, I thought about it again, the test tomorrow, let’s all do well, it’s better for all of us, and you know what? Why should George get all the credit again? We can achieve anything if we want to, mind you; I am calling the Triplet’s Oath! You should come.”
As I turn to the corridor, I hear her get down the couch smoothly, I turn back smiling and I see her delicately closing her book to page 5 or 6, so much with the reading she did.
“Come, I say, he is waiting” I say to her and she responds with a fast motion of her knees to the front, she seems to now really want to go for it.
We both entered and the door closed behind us. Everything else stayed outside that night.

Ν Ο #26 Πόσο Εύκολα, Άνδρα.

Πόσο εύκολα, άνδρα,
Πέρασες από το Συμβολισμό στο Ίνδαλμα
Κι από το Κάτι του Παντός
Στο Τίποτα των Τύπων.

Ακούς μια φωνή

«μωρό μου, τη μαυροσακούλα
ΠΑΛΙ
ξέχασες να κατεβάσεις!»

Και μαζί με τα σκουπίδια
κάνεις βουτιά από τον πρώτο Ουρανοξύστη της Αθήνας.
Ευτυχισμένος που τόσο ψηλά όρθωσες τον ανδρισμό σου.

(εκατόλεξο χωρίς αφήγηση) Η Πόλη των Μαζώχ 3

Οδός Ανόδου. Φτάσαμε. Αφαίρεσε από το κτίριο αυτό μια σιδηροδοκό. Μα είναι το 56, θα πέσει πάνω στα άλλα. Δεν είπα πρόσθεσε. Βγάλε. Μα, όταν αφαιρείς μένει; Ναι, κι αντίστροφα πέφτει. Παράξενο. Μην κρίνεις, μην σκέφτεσαι. Μόνο κτύπα με στο μηρό με τούβλο. Να ματώσεις; Ναι, δυνατά κτύπα. Τώρα σπάσε το τούβλο και πάτα το. Ορίστε, πονάει; Ναι. Ωραία. Πάμε τώρα, Ηδονής. Τον αριθμό 1; Ναι, ανέβα ταράτσα, πέσε και πάρε με όλη σου την ορμή τα μπαλκόνια ως κάτω. Να σπάσουν; Ναι, τσιμεντολοφίσκος στο πεζοδρόμιο. Πού το είδες πάλι αυτό; Στο όνειρο μου εψές. Θα περιμένω ακριβώς από κάτω.

(Εκατόλεξο) - Σανατόρια Ένταξης

Τελευταία ανακάλυψες τα σανατόρια ένταξης ατόμων με ψυχικά σύνδρομα, στα κέντρα των πόλεων πάνω στις κεντρικές αρτηρίες. Διερωτήθηκες τι τους προσφέρει ο αστικός παλμός ή οι γκρίζες εικόνες τι τους αφαιρούν. Θα απαντήσω. Ανοίγω βιβλία, ρωτάω ειδικούς. Απάντηση έδωσαν οι τρόφιμοι καθήμενοι σιωπηλά στην μπροστινή βεράντα και περπατώντας στους τριγύρω δρόμους για να κάνουν τράκα και στα εστιατόρια που ζητάνε κέρασμα και παίρνουν. Ποιοι θεραπεύονται, αυτοί ή η πόλη που τους δέχτηκε; Δεν με ακούς, κέντρο μετακομίζεις, ενοικιάζεις μεζονέτα στο σανατόριο δίπλα και με παρατάς αφίλητο σε ένα λευκό κουτί στη θυρίδα 29 του προαστιακού, όπου από την αρχή παρασιτήσαμε.

Νέες Οδηγίες #36 Ο διαφορικός ζογκλέρ σε επίδειξη με ΜΜΜ

«Ανήλεε και ελεεινέ λαέ στις κερκίδες του τσίρκου μου, στα παρασκήνια, επάνω στη σκηνή, και όπου αλλού, ακόμη και έξω, εσείς που διαμαρτύρεστε και εισιτήριο δεν κόβετε, του βασανισμού των ζώων πολέμιοι. Το τελικό σώου η ώρα ήρθε να δείτε.»
Με τα λόγια αυτά
και με μάτια κλεισμένα
ο διαφορικός ζογκλέρ αρχίζει.
Τραίνο στο σώμα του αρχίζει να κυλάει
Γρήγορο
στη φιδίσια του κίνηση δοσμένο
από τα πόδια του ζογκλέρ στο κεφάλι
και κάτω πάλι
τριγύρω, μαινόμενο, απειλητικό
να σφυρίζει
να βγάζει ατμό.
Τα μάτια του ζογκλέρ ανοίγουν
κοιτάει τριγύρω με νόημα και ανοίγει τα χέρια σε στάση εσταυρωμένου.
Από το στόμα του βγαίνει μαινόμενος ένας υπόγειος συρμός του Μετρό
μοιραία να μπλεχτεί με το τρένο έτσι
που και τα δύο στο πάτωμα
σπάνε σε εκατοντάδες βαγόνια.
Αρχίζει ο ζογκλέρ να χορεύει παράξενο σαν Σούφης χορό,
Παντού πατάει τα βαγόνια
ωσότου στο πάτωμα γίναν πλατιά ζωγραφιά.

Το πλήθος ατάραχο
Όταν στη μια του παλάμη εμφανίζει διπλό κόκκινο πούλμαν
και στην άλλη λευκό κρουαζιερόπλοιο.
Μέσα ανθρωπάκια ζωντανά να πανικοβάλλονται από την ανισορροπία
σε μια οφθαλμαπάτη διαφορική
Φωνές
Παρακλήσεις
Οδυρμός
Ο ζογκλέρ ξανακλείνει τα μάτια
μπράτσα ανοικτά
τα δύο Μέσα χορεύοντας πετάει ψηλά εναλλάξ.
Πέντε μόνο ρίξεις,
και τρίτο Μέσο εμφανίζει στην αριστερή κενή χούφτα
ένα Μπόινγκ τρανό
με τους κινητήρες κλειστούς
κι ένα σωρό τρομαγμένου μίνι επιβάτες,
μπαίνει κι αυτό στο χορό.

Ο ζογκλέρ τα τρία πετάει στον αέρα
γυρνάει , πάντα χέρια ανοικτά
Στριγκλιές,
Απελπισία
και ξαφνικά σταματάει.

Το λεωφορείο, το πλοίο και το αεροπλάνο
Σκάνε χάμω επάνω στη σκορπισμένη εικόνα του τρένου
Κι ο ζογκλέρ τα κάνει κι αυτά έγχρωμη εδαφοστιξία
με βελόνες μαγικές

Οι θεατές ξεχνάνε τα ανθρωπάκια αμέσως
στη μακάβρια παράσταση που έλαβαν μέρος
και με ενθουσιασμό χειροκροτούν.

Ένας νεαρός ρωτάει εκστατικά.
«Μπορείς να κάνεις το ίδιο με τα αυτοκίνητά μας;»
Και ο ζογκλέρ απαντά αυστηρά
«όχι, αυτό θα το κάνετε οι ίδιοι με ένα ή δυο ο καθένας»

Με αυτό οι θεατές μέσα
και στα παρασκήνια οι βοηθοί
και έξω οι αντιδρώντες
τα αυτοκίνητά τους εμφανίζουν στις φούχτες,
ένα λευκό εκεί,
κι ένα μαύρο ψηλότερα
να και μια λιμουζίνα σε μια γέρικη χούφτα
κι ένα σαράβαλο παραπέρα στο στερέωμα σε μέσο ύψος

κι αρχίζουν οι άνθρωποι όλοι σαν σούφηδες να γυρνάνε γοργά επί τόπου
και στον αέρα να πετάνε αμάξια με τα μάτια κλειστά,
και μετά να τα αφήνουν να πέφτουν
χάμω και να τα πατάνε μιμητικά

να γίνουν κι εκείνα μέρος του τεράστιου πίνακα του διαφορικού ζογκλέρ.

Μόλις όλα τα οχήματα παντού γίνονται στο πάτωμα τεράστιο σχέδιο,
ο ζογκλέρ ξαπλώνει επιδεικτικά
το ίδιο κι όλοι οι άνθρωποι παντού.
Κατά τη διαδικασία μια νεαρή ρωτάει
«μα πες μας, μεγάλε ζογκλέρ, μόνο έτσι ο πλανήτης θα σωθεί;»
κι αυτός απαντάει
«ίσως όχι, αλλά θα σωθούμε από τους εαυτούς μας εμείς»
Και με αυτό η ατμόσφαιρα του πλανήτη βαραίνει κυριολεκτικά,
με συμπυκνωμένο το νερό και το όζον και το οξυγόνο και όλα τα άλλα αέρια μαζί
προς το μέσα με τεράστιο βάρος την επιφάνεια του πλανήτη συμπιέζει.
Όλα τα σώματα και τα οχήματα πολτοποιούνται,
σαν μπογιά στον απέραντο καμβά
Ο πίνακας του ζογκλέρ με τον ίδιο στο κέντρο να δεσπόζει πια φαντασμαγορικός.

Η παράσταση έχει ήδη τελειώσει,
ο βοηθός περνάει ιπτάμενος σε ένα γκρίζο δίσκο
και στο τεράστιο τατουάζ ιώδιο ρίχνει
γρήγορα να θρέψει η έγχρωμη πληγή.

The Mouse in the Mirror

The gate in the Zoo was closed after 6 every evening
And it was locked with a very heavy iron lock.
Inside hidden from the rest of the world
Mr Spouse and his wife were on the move
To prepare dinner for the tenants
And then tackle each other in their bed tiny double
In their short narrow room
Where they were given to stay
By the Boss of the Zoo
Who was never around for a visit
Unless someone important would bring here his kids.
Prepare
Prepare
Prepare
Prepare
Is all they could do
But they did not mind it.
Not one little bit.




They prepared the pots with the meat
For the tigers and the lions
And tied the rye, the wheat
for the deer and the elephant
And hovered the seeds and the fish for the ostriches and the ducks
And the eagles and the seals
Faster
Faster
Faster
Faster
They forgot no tenant
But then as always they were too tired to finish it all
And they were sometimes stressed in the thought of the Boss.
But tonight they finished in time
And they gave the food
And a hundred “thanks” they got from their satisfied four-legged friends
And from the feathered two-legged another twenty
But only a smirk from the pick-picky elephant
who at least for tonight he did not want to eat,
in his thoughts he had a very bad feeling
he wanted to hide deep.

But Mr and Mrs Spouse were used to his capriccio mood every night
And they turned their backs
Capriccio this
Capriccio that
capriccio food
so much capriccio Mr Mat!
“What is capriccio?” the elephant suddenly asked.
Mrs Spouse reluctantly answered “it is, Mr Mat, when everything they give you, you snug”
And with this the elephant turned his whole body in the cage to them
And went for his nap.

“I am not sweaty tonight” said Mrs Sprouse
“Yes, but you do smell of this” and her husband pointed
To a big piece of poo.
“Ok then, tonight I will have a long chilly shower”
“Oh, please do”
They said to each other and left for their room.

The elephant still had the strange feeling
And he did not take his nap from the start.
He roamed and hissed from his nose and showed aroused
But none of the animals would hear him so dearly asleep
And the Sprouse couple did not notice a thing in their warm tiny bed
As they were both snoring between dreams of deep sleep
Deep
Deep
Deep
Deep
And then something went BUmP!
So strong it made Mr Mat jump on his stool,
Something you know really well, elephants just don’t do!
In the meantime something with a very big shadow who had broken the lock
With a brown brick and a cement block
Was entering the Zoo Gates wide open
And the noise from his walking WAS quite strong!
But it woke Mrs Spouse only
Who pushed his sleeping majesty
How that bump make her shake!
They looked at each other and quickly went out of bed.
In their nightgowns they stood in the doorway of their tiny room
And their four sleepy eyes saw, Guess What?
Holding a mirror on his right was a mighty mouse
“Are you really wearing a cap on your shoulders?” asked Mrs Sprouse who was the only one not petrified
“He is, he is and his boots are like boulders!” Mr Sprouse muttered in fear but with a jolly opening of his hands as if he wanted to hug the new comer.
“And he is holding a mirror” he added more loudly
And then their laughter
Ha ha
Ha ha
Ha ha
Ha ha ha
Made the elephant who was not speaking from his cage petrified too strong
So strong that the stone broke as he fell on the ground flat
“No! it’s all wrong”! he cries to me
“In this story I shall not die! NOT I NoT!”
So I take the word petrified back and the word break
And now I go on to say:
The elephant cried really strong to the couple and he fell on the ground and he told them
“Do something! I can’t hold much longer”
“Give me Bazookas throw me Gnomes on the head
But do honestly tell me,
DO I SMELL A MOUSE?”
« I think it’s a rat” said Mr Sprouse,
“Don’t worry Mat”
Then Mat the humongous elephant, the heaviest block in the zoo
Sniffed again with his task
And assured of his worry
He shook the whole square
With a step of his pow
And a hit on the bars with his butt
And he called with all of his might
“NO! IT’S A MOUSE!”

Mr and Mrs Sprouse could not utter a word
And then out of a sudden
The mouse stepped one step forward and tapped his mirror to be heard
“Oh, Mr elephant, calm down, do not be afraid fo me
I am here to help”
“Tell him humans, what harm can I cause to such fierce creature, I, ten grammars and, lately, a half?”
“I do not believe you with your tricks, you are trying to kill me, I know that much” said the elephant trembling
“Did I hear well, did you say tricks?” said the mouse
“I will show you how we can become friends after tricks”
“I don’t want to I don’t like to and I would never be friends with YOU!”
“I know, I know” said the mouse
“that’s why I brought my mirror, look. What you see is my reflection, it is not really ME”
With that he turned his back completely to the elephant and positioned the mirror to face the cage and said.
“There. Are you ready now for some of my tricks?”
But the elephant would not give in “No, no, tell him to stop, what if he is here and then enters the Boss?”
“Have no fear” said the cat
“Here, look, with this Hazel and pretzel I will smash all the ants that chew on your skin”
“No, no, I love my ants, don’t put them in there don’t kill them, I love my big black ants”
Said the elephant
“Ok, what about this two-metre long spoon, look I can hold it with one hand and the mirror on the other and I can choose for you some…food!”
“Oh, food, said the elephant” and he remembered he had nothing to eat
But he looked on the red cap of the mouse, on the thin curly tail
And then his face in the mirror, the long whiskers and the round radar ears and he forgot his hunger just like that.
“But this is not all I can do!” said the cat.
“I can stand on the hazel and pretzel on the tip of my toe, look, and I can put the spoon standing on my hat. Now I hold the mirror – look at me smile at you, look – and now with my other hand I can… use a bottle opener! Are you thirsty? I can open up a coke as big as this spoon, look!”
And he help a bottle three metres high and he opened it up, and the smell of the sugar made the elephant even more hungry, but he wouldn’t give up, because he was, angry
“Go away Mr Mouse, leave, My Boss will be coming very soon. Mr Sprouse, mrs Sprouse, do something, why don’t you use your broom?”
With that Mrs Sprouse whos was watching all this long, started to go inside but her husband held her hand tight.
“Don’t listen to him, let’s see if the mouse has even more tricks!”
But with that the mouse fell on his head!
And the great spoon fell on the bottle which broke in a thousand pieces of glass
And the sticky coke turned the square into a very dark pool.
The elephant jumped again and the quake he made caused a giant tsunami to the coke
And the wave went into the cages and cut of the trees and messed up the hay and soaked the seeds.
The elephant sticky all over with dirt coke and poo,
Said
“do I like this?
Oh, no, I do, this is not a good trick.
No, I don’t like it, not one little bit”

“Now look what you did”
Said the elephant to the mouse
“Now look at this zoo, and there are people coming around to walk in the paths
In front of the cages,
But how can they walk,
They will stick on the coke
And sue are for sure
And they will have no shade
All our trees now are down
You SHOULD not be here dawn is cracking
The Mayor is bringing his daughter in a few hours
And surely Boss will be here too.
And if I am in this mess myself, the Mayor’s daughter might not like me
And she might even laugh
And I wouldn’t like it,
No, I wouldn’t like that.

“But I like being here with you,
I like it a lot”
Said the mouse in the mirror
To the dirty elephant

“Go, just go” said Mr Sprouse after a very big pause
“your tricks are a mess
And I don’t want you here
When I face my Boss”

“Oh, please good Sir, this is not all I can do
I can, LOOK! …hold a two-tone watermelon with one hand
Hold the mirror with the other
And with a four-metre knife between my toes I can cut it in half”
But as he was cutting the elephant stepped his paw once more
And the watermelon spluttered in pieces where there was no coke.
All the ants drowned everywhere in the zoo
And Mr Mat cried in sorrow
“I want my ants back!
Leave, I hear the limousine, it’s the Boss!
I hear him, I hear him! Our Boss is near!”

Mr and Mrs Sprouse went near the mouse whose cap was stuck in the coke and the watermelon juice.
They grabbed his mirror and threw it outside
And the mouse was left there helpless, back to the elephant and started heavily crawling his feet to the exit with the help of his tail.
“That is good”
Said the elephant
“he has left us, yes, that is good”
“But the Boss will come soon
And he will find this mess
And this mess is so big
Your broom cannot fix it Mrs Sprouse
Nor your rake Mr Sprouse,
So what do we do?”

And ThEN!
Who was back in the Zoo?
Why, the mouse, the mouse without his mirror
“Rest my friends, this mess was but another trick,
The final trick is coming right…now!”
And he got out of his cup the greatest vacuum cleaner the world had ever seen
And with only two suckings the task of the cleaner drank all the coke and the juice
And then the mighty mouse…flew!
And he took all the trees up and they thanked him too.
And not only that, he brought two great hives of black garden ants
To please his good friend and perhaps shake hands!
“Shake hands?” said the elephant
“Never! But thank you for cleaning, now off you go, the Boss is really closing in”
So the mouse caught his cap with a hand and turned it in fashion and off he went.

Then the Boss came and he said to the Sprouse couple
“Is it all set? The Mayor is coming as you know and as I said”
Mr Sprouse said
“all ok”
Mrs Sprouse said
“we are ready”
And the elephant sat calmly and clean thought he did not who cleaned him and he did not know how

And the three of them were thinking if they should say about the mouse with the mirror
But then, he would not believe the part with the coke,
Well, what would you do
If your Boss asked you?
I know, I know, you do not have a Boss.
But think of an answer from now, because one day you will!

Skin of bear after a lion feast

‘have all the lions left dear?’
‘Yes, they have indeed, but how can you tell from the well?’
‘well, if you came down here you would see how strongly I hear their paws!’
‘as if there is some kind of subsoil device?’
‘not even close my pumpkin, it is as is they are actually here underground!’
‘then it is fortunate I didn’t fall from the start and I stayed up here hidden behind the tree and I watched from really close the entire feast.’
‘did you see how they bite? Did you see how they crack bone? Which tooth?’
‘hell yes, it was brutal, repulsive like the movies you bring to watch, I saw it all with both eyes, but did you?’
‘I wonder why you ask, how can you forget every three minutes that I have been down here in the well all along? But to answer exactly what you are asking, yes I did. I saw the feast with my ears and I heard every sound with my eyes, every bone crack, every roam of fight between them. And the bear…’
‘did you hear the bear how it fought as well, did you hear its panic and anger between the mahogany limping and the slashing of skin?’
‘I think I heard her struggle from beginning to end, but did it suffer too much?’
‘yes, indeed, it was a loss for the forest, this creature, the skin, fur so bright. It was, it was a fight, but the beast finally lost’
‘did the group leave something behind?’
‘yes, you remembered! Yes, her skin is intact!’
‘Could you go anywhere near the skin of the bear, this skin is what we are here after all’
‘yes, ok, but do tell me my dear, from down there, can you hear my footsteps, can you hear my breath? Do you hear any difference? A change on me, perhaps?’
‘yes, my love, I finally do see a change on you. I hear it as id everything about you is way heavier than ever before. But the sound of the paws of the lions leaving is even stronger now, what’s this?’
‘So, you see? I have changed. I am heavier dear, I am twenty kilos heavier and two feet taller than what you remember before you fell in the well’
‘You don’t say about the lions, hide, if they are coming to you hide, or jump down here. And what was the last thing you said? How exactly is that, how can a person grow heavier and taller after watching some lions taking down a bear? And I say, the sound of the lions is so strong it makes my ears bleed’
‘No. I am not coming down. I thought I should leave you to figure it out by yourself, but I guess to tell you won’t change a thing anymore, and it will give me the pleasure of giving the bad news myself.’
‘Bad news, eh? And pleasure. What is it honey? What have I missed?’
‘Well, it goes like this. First I wear the bear’s skin, and second I have opened a hole for the Roman catacombs form the west, and what your actually hear is not paws on the soil. The lions are themselves down there; it is claws on Pentelic marble, my dearest love’

Handicap existentialis (α’ μέρος)

Handicap existentialis (α’ μέρος)
Καθόλου αυτοκαταστροφικοί, νομίζω, είναι οι άνθρωποι, μάλλον εγωιστές, σφετεριστές και αχόρταγοι. Σε όλες τις εκφάνσεις της ύπαρξής μας, ακόμη και στον ίδιο τον πρακτικό αλτρουϊσμό, όπου ανταγωνιζόμαστε και αυτοδιαφημιζόμαστε. Έστω και αυτοί που δεν "κραυγάζουν" τις φιλανθρωπίες τους, φροντίζουν να το μάθουν κάποιοι, για να κοινοποιηθεί.
Εντούτοις, σε ό,τι αφορά την οικολογική καταστροφή, κατά τη γνώμη μου εξελίσσεται καταιγιστικά, σε ρυθμό αντιστρόφως ανάλογο της ομολογουμένως εντυπωσιακής τεχνογνωσίας του όντος αυτού, σε αντίθεση με οποιοδήποτε άλλο του πλανήτη ετούτου.
Κατά την άποψη μου, ένα ανεξήγητο κενό στη νόηση του ανθρώπου, από την αρχή της πρώτης του εξελιγμένης μορφής από τον αυστραλοπίθηκο, μια αδυναμία, ένα existential handicap όπως θέλω να το ονομάζω, τον οδηγεί σε συνεχή άμυνα προς τη φύση. Αυτό το κενό τον παροτρύνει να δημιουργεί τεχνητά οχυρά, σε αντίθεση με τα ενσωματωμένα οχυρά των υπόλοιπων όντων (βλλ τρίχωμα, κέλυφος, σκληρός φλοιός κλπ). Βλέπεις, ο φλοιός του εγκεφάλου που περιλαμβάνει όλο το αποτύπωμα της συναισθηματικής εξέλιξης, είναι κι αυτό ένα όργανο που λειτουργεί με ορμονικές αντιδράσεις, μετεξέλιξη και εναλλακτική λύση, αν θες, για αντιμετώπιση του φόβου του κενού αυτού που μας εξουσιάζει και ανέκαθεν παλεύουμε να το γεμίζουμε, είτε με ικανοποίηση ύλης (βλλ εδαφική κτητικότητα) είτε με πνευματική ικανοποίηση (βλλ εξιδανίκευση της αγάπης ως κοινωνικό προϊόν).
Υπερβολή, ίσως, μηδενιστική κάπως η προσέγγιση αυτή, εντούτοις κατανοώ αυτή την ίδια την ύπαρξη με το δικό μου τρόπο με αυτό τον τρόπο και δεν ανησυχώ για το μέλλον του ανθρώπου, αλλά του πλανήτη. Ο άνθρωπος θα μετοικήσει σε άλλους πλανήτες. Το έχω ήδη αποδεχτεί ως πραγματικότητα, όπως έχεις εσύ, άνθρωπε, αποδεχτεί το θάνατο ως έχει.

Νέες Οδηγίες #35 Οι Ήχοι των Μετάλλων που Μάζεψε Κρυφά από τη Ζωή

Σούρουπο, τριγύρω της Ικέτες και Μνηστήρες ποτίζουν τη συλλογή της από κάκτους.
Τα φυτά από το πολύ πότισμα μαραίνονται, σαπίζουν, κι αυτή τους παροτρύνει χαμογελαστή.
Στη Νέα Υόρκη άκουσε αεροπλάνα στον ατσάλινο σκελετό του ουρανοξύστη να κτυπάνε.
Και δεν νοιάστηκε καθόλου.
Τρυπάει ένα μήλο με το αγκάθι του σπάνιου κάκτου που αγόρασε πέρυσι, τον «Ευφόρβια Γοργόνις» και αρχίζει να ρουφάει το ζουμί.
Το πρόσωπό της σαν Μέδουσας θεριεύει.
Μαζεύονται τριγύρω πιο ασφυκτικά οι Μνηστήρες, οι Ικέτες κλαίνε παραπέρα.
Ατρόμητη κι αγέρωχη σαν βασιλική κόμπρα σφυρίζει.
Στο αεροπλανοφόρο αλλοπαρμένη κτύπαγε με αλυσίδες στις ουρές των F-16 για να ξεκινούν.
Και δεν συνελήφθη.
Αραιώνει ο κλοιός και της γυρνάνε την πλάτη με στρατιωτική μεταβολή.
Τους κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια και αγκαλιάζει με πάθος τη «Μικρομέρεια Ακροπολιτάνα» τη νεοφερμένη.
Τρυπάνε τα στήθια της και τρέχει το σάπιο γάλα στη σάρκα του μικροσκοπικού κακτοειδούς.
Οι Ικέτες ξαπλώνουν στο χώμα το νωπό και αναμένουν τους Μνηστήρες να τους σκεπάσουν τρυφερά με τα φύλλα της φραγκοσυκιάς που μαζεύανε κρυφά της.
Οι Μνηστήρες υπνωτίζονται ξανά, σαν κάθε βράδυ, από την αντανάκλαση της λάμψης του ετερόφωτου φεγγαριού στο μέταλλο του κουβά που γέμισαν για να ποτίσουν.
Αυτή ασκαρδαμυκτί παρατηρεί τη σκηνή και αρχίζει να κνίζει με τα νύχια της τα πλάγια του κουβά να τους ξυπνήσει επιτέλους γιατί χρόνια υπνωτισμένοι δεν την θωπεύουν.
Έτσι αγίνωτη αντί αυτού χρησιμοποιεί τους άκανθους κάκτους και μετά τους φυτεύει στο όνομα της αρχαίας πανσπερμίας.
Οι Μνηστήρες δεν ξυπνάνε ακόμη, ενώ οι Ικέτες περιμένουν το σκέπασμα με αναφιλητά.
Στο Σινικό Τείχος έγλυφε τα σπαθιά των θλιμμένων Σαμουράι και των Νομάδων τις λόγχες, για να ηχούν έτι μεταλλικότερα στις μάχες για το νερό.
Το χαρακίρι της έμεινε στη μνήμη με τον απότομο ήχο του σπαθιού που σκίζει λίπος σάρκα και οστά με την ίδια ορμή.
Νερό της ζητούσαν οι αγρότες γύρω από το Τείχος.
Και δεν στέρεψε ποτέ.
Ένας Ικέτης λωλαίνει και πηδάει στη λίμνη να κοιμηθεί στον τεράστιο λωτό, αμ δε, το φυτό τον καταπίνει και βουλιάζει βαθιά.
Οι υπόλοιποι Ικέτες ουρλιάζουν σαν λύκοι κι αυτή κόβει από το «Εχινόψις Μιράπιλίς» της το μοναδικό ετήσιο λουλούδι και το μασάει νωχελικά.
Ένας Μνηστήρας ξυπνάει για λίγο και αρχίζει να βγάζει από το λαρύγγι του μεταλλικούς ήχους οχημάτων που συγκρούονται σφοδρά, και εργαλείων που κτυπάνε, και κατσαρολών που πέφτουν, και νυστεριών που αφού κόψουν πέφτουν στο χειρουργικό τραπέζι ξανά με αδιαφορία όπως σηκωθήκαν.
Αυτή πρώτο αναγνωρίζει το αμάξι τους να κτυπάει στον φράκτη του πατρικού της.
Ήταν δεκαπέντε και έπιασε κρυφά τα κλειδιά απ’ τη τσέπη του κοιμώμενου μπαμπά με τα χέρια του διδύμου αδελφού της.
Με τα πόδια του αδελφού της έβαλε πισινή και πάτησε φουλ γκάζι.
Σε τρία λεπτά είχε ξυπνήσει ο πατέρας της από το «κλαγκ» των παρορμητικών σιδερικών .
Δεν αντάλλαξαν κουβέντα από τότε.
Όταν τη φωνάζει περνώντας απέξω πια αυτή δεν αναγνωρίζει τη φωνή του, μόνο ακούει τα ηλεκτροφόρα καλώδια των στύλων απέξω να κτυπάνε από τον άνεμο.
Δεύτερο αναγνωρίζει το κομπρεσέρ που έσκισε την άσφαλτο μπροστά από το σπίτι της οπόταν ανακάλυψαν τον αρχαίο τάφο.
Κατέβηκε κι αυτή αόρατη τότε, στα 9 της, και άκουσε τους αρχαιολόγους χαρούμενους να πετάνε στον αέρα τα χρυσά νομίσματα και τις ασημένιες αλυσίδες.
Οι αρχαίοι θησαυροί που γέμισαν τον αέρα με ήχους σε ψηλά ντεσιμπέλ και με την ηχώ των απηρχαιωμένων υπογείων τοίχων έμοιαζαν ανεξήγητοι.
Ήταν οι ήχοι των κόκκινων διαβόλων της κόλασης να ανακατεύουν το ζωμό του θανάτου στα καζάνια με τις μολυβένιες βαριές τρίαινες.
Ήταν οι ήχοι του χρήματος στις τσέπες που δεν πρόλαβε να αγγίξει.
Απόγευμα οι αρχαιολόγοι φύγανε βαρύτεροι μερικά κιλά κι ο λαμπερός απόηχος τη σημάδεψε για πάντα.
Με ενοχή για χρόνια τώρα δίνει κέρματα στα μελαχρινά φτωχαδάκια και τους θυμίζει τον απίθανο πολιτισμό της χώρας τους που άφησαν.
Τρίτο αναγνωρίζει τον υπόκωφο ήχο των σκευών της κουζίνας ένα-ένα να σκάνε στη μαρμάρινη σκακιέρα της κουζίνας και να καταλήγουν σε σχηματισμούς επικών παρτίδων των μεγάλων Μάστερ.
Είναι κρυμμένη πίσω από την κουρτίνα του ερμαριού των μπαχαρικών και σφίγγει με κλάμα τα αυτιά της που πονάνε από τις φωνές.
Αλλά απολαμβάνει το σκληρό σκηνικό με ξεγυμνωμένες Αιγύπτιες βασίλισσες να κάνουν απίθανα ματ και πύργους να υποχωρούν στο μεγαλείο των πιονιών.
Με κουτάλες λυγισμένες, κατσαρόλες χωρίς καπάκια στραβωμένες, τσίγκινα χωνιά χωρίς προβοσκίδα, μαχαίρια καρφωμένα στα πόδια του τραπεζιού και της κορνίζας του παππού ζωγραφισμένου που κοίταζε αμέτοχος το γιο του να χειροδικεί και να γελάει με νεύρο ποτισμένο.
Με πρωθύστερα σκορπισμένο αλάτι από τις μεταλλικές αλατιέρες.
Με τα μαύρα μάρμαρα να ραγίζουν από το βάρος της μολυβένιας τσουκάλας που έπεσε με μίσος στα πόδια του.
Στη θύμηση αυτή δίνει με πάθος ένα χαστούκι στο « Οπούντια Ρουφίδα» της και με ματωμένο χέρι αρπάζει το στρογγυλό κομμάτι που έπεσε χάμω και το ρίχνει στον μισοξύπνιο Μνηστήρα.
Αυτός ξανακραυγάζει τους ήχους των νυστεριών και των ψαλίδων.
Να της θυμίσει τα εργαλεία να κτυπάνε μεταξύ τους επίμονα για τη σκισμένη μήτρα που της άνοιξε το δρόμο για το τεχνητό φως του ιατρείου.
Εκεί που εξέπνευσε πριν καν φωνάξει με τη μεταλλική φωνή της το πρώτο «ουά».
Χωρίς την έγκριση των γιατρών, νεκρό νεογέννητο τη ρίξανε ανάμεσα στους κάκτους στην αυλή τους και δεν το είπαν σε κανένα.
Αυτοί κλάψανε αργότερα μόνοι με το δίδυμο αδελφάκι της στην αγκαλιά τους.
Αυτή χωρίς ακοή αισθάνθηκε μόνο το μίσος από τα αγκάθια, τρυπημένη διάτρητα, το νόμισε το μίσος των δικών της και του κόσμου ολόκληρου.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, επίμονη ούσα έζησε τη ζωή της γειτονιάς, του τόπου της και του πλανήτη ολόκληρου με μισή ανάσα και έναν παιδικό σπασμό.

Νέες Οδηγίες #42 Τετραγωνίσανε τα Χάπια

[μη βήχεις, ακόμη περισσότερο θα τον τραυματίσεις!]

Μα σίγουρα αυτό που μου συμβαίνει πρέπει να απασχολεί πολύ κόσμο! Χωρίς να ρωτήσουν το κοινό, τους ασθενείς δηλαδή, χωρίς συμβουλή να πάρουν από τους ειδικούς, δηλαδή εσάς, γιατρέ, και τους φαρμακοποιούς, τετραγωνίσανε όλα τα χάπια για όλες τις ασθένειες, όλες οι εταιρείες! Παγκόσμια! Τα κάνανε λεπτά πολύ και με γωνίες εκατό και εκατό μοιρών απέναντι και ογδόντα-ογδόντα αντίστοιχα στις εναπομείναντες. Αυτό οι διάσημες, μοντέρνες εταιρείες για να κάνουν τη διαφορά, ενώ οι συμβατικές, ταπεινές εταιρείες τα παράγουν απλά τετράγωνα, με ενενήντα μοίρες σε κάθε γωνία. Και έτσι που τα κάνανε καν δισκία δεν γίνεται πια να τα πω, καθώς η ελληνική λέξη «δισκίο» προφανώς προέρχεται από το σχήμα και το μικρό μέγεθος του αντικειμένου στο οποίο αφορά. Και έτσι τα αποκαλώ χάπια, κατά την καθομιλουμένη, με πόνο καρδιάς, αλλά και πάλι πώς χάπια να τα πω, αφού να τα καταπιώ πια δεν μπορώ; Και έτσι δεν πραγματοποιούν το σκοπό τους σε κανένα επίπεδο, κι αν τα λιώσω για να τα πιω δεν έχουν πια τη χάρη του χαπιού που έμαθα να καταπίνω. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά δεν τετραγωνίσανε τουλάχιστον και τα μπουκαλάκια, ούτε τα πώματα, με την αρμονία και τη σύζευξη σχημάτων να συνηθίσω την αλλαγή.

[μην κουνιέσαι, ο απορροφητήρας αφαιρεί από το στομάχι σου αυτή τη στιγμή που μιλάμε επικίνδυνες τοξικές ουσίες και σβώλους αποξηραμένου αίματος!]

Με το στρογγυλό των μπουκαλιών και των πωμάτων αναπολώ με κόμπιασμα και δάκρυα τα δισκία που έπαιρνα τόσο συχνά. Είναι δύσκολο σας λέω, γιατρέ μου, έτσι αν μπορώ να σας αποκαλώ, να συντονίσω το χρόνο μου τόσο με τη θέλησή μου όσο και με τη συμβουλή σας, αλλά η ασθένειά μου δεν καταλαβαίνει από σχήματα. Προχωράει, δεν την αποσοβώ πια νηφάλιος όπως είμαι και χωρίς τη δύναμη των ουσιών που ο ίδιος δεν δύναμαι να παράγω, ενώ, όπως εσείς με συμβουλέψατε, μόνο μ’ αυτές οι ασθένειές μου υποχωρούν. Μη με κοιτάς έτσι, ξέρω τι λέω, κάποτε λέω ασθένεια, και κάποιες άλλες φορές λέω ασθένειες. Δεν θα σας εξηγήσω, γιατρέ μου, εγώ είμαι ο ασθενής, κι εσείς ο γιατρός, ξέρετε πιο καλά. Κι όμως δοκίμασα και με τα νέα χάπια, τα τετραγωνισμένα. Ευτυχώς δεν αλλάξανε τη γεύση, πρόλαβα πριν σκιστεί η γλώσσα μου λίγο να τα γευτώ, πριν το αίμα μου αναμιχθεί με το σάλιο μου και χάσω για πάντα την αίσθηση αυτή. Μα να τα αποχωριστώ δεν μπορούσα, και τα μυρίστηκα βαθιά, πράγματι ήταν οι ίδιες ουσίες, με την ίδια τοξική μυρωδιά. Και μετά ένιωσα αυτή τη μεγάλη ανάγκη να συνεχίσω να πίνω, δεν μπορούσα να αφήσω τον εαυτό μου εκτεθειμένο στις ασθένειες για μεγάλο χρονικό διάστημα, ζύγισα τις πιθανότητες και κατέληξα ότι παρά να πεθάνω προτιμώ να σκίσω σε σημεία τον οισοφάγο μου και το στομάχι, και αν κάποια χάπια πάλι δεν χωνευτούν και φτάσουν χαμηλάστο γαστρεντερικό μου, αποφάσισα ότι λίγο σκισμένο παχύ έντερο στο υπόλοιπο υγιές που θα απομένει, ζημιά δεν είναι, αφού δεν είναι θάνατος. Κι έτσι που σας αποκαλώ συνέχεια γιατρό, κοντεύω κι ο ίδιος να το πιστέψω. Τελειώσατε με τη γλουταραλδεϋδη; 2% διαλυμένο το υγρό είναι υπεραρκετό για την απολύμανση της κλίνης μου και των εργαλείων ταρίχευσης. Μακάρι τα λόγια που μου έλεγε ο γιατρός να τα άκουγα πριν φύγω. Μα πείτε μου, από ποια μολυσματική ασθένεια πήγα ο άμοιρος; Ήταν Ηπατίτιδα Α, χολέρα, ή τύφος; Ήταν στρεπτοκοκκική γάγγραινα, πανώλη; Ή μήπως τελικά, όπως το φανταζόμουν, ήταν Κρούτσιεφ-Τζέικοπς γι’ αυτό και μου μιλάς για εκκρίσεις υγρών; Γιατί σε άκουσα να το λες. Μην το αρνιέσαι. Μα πίστεψέ με, λάθος κάνεις για τη μολυσματική ασθένεια, ναι, την έχω, μα δεν με σκότωσε αυτή. Τα μπλοκς στην ότοκατ με αλλοιώσανε και με ετοιμάσανε για τα μπλογκς στο ίντερνετ που με απορροφήσανε και με ανεβάσανε στα μπλοκς της πόλης στοιβαγμένα σε θεώρατα ύψη που με ανυψώσανε τόσο ψηλά, που θέλησα να δω αν μπορώ να πετάξω, και τώρα δεν θυμάμαι. Πρώτα ήπια τα τετράγωνα κυβεία με τους δώδεκα αριθμούς των οικιών των θεών στον Όλυμπο σκαλισμένους ανά δύο και μετά έπεσα; Ή έγινε αντίθετα καθώς καθυστέρησα την πτώση για διάρκεια μιας ζωής μήπως προλάβω και γράψω ένα βιβλίο στρογγυλό για την αγάπη πριν κάποιος άλλος το επινοήσει;

[είσαι σχεδόν ναρκωμένος τώρα, γι αυτό δεν μπορείς να κουνηθείς, η πλύση στομάχου πέτυχε, μην μασήσεις ποτέ ξανά θρυμματισμένο γυαλί σε παράσταση ζωντανά! Να αποξηραίνεις ζελατίνη, όπως κάνουν οι άλλοι μάγοι! Πάρε τα αντιφλεγμονώδη για ένα μήνα. Αχρείαστος να σου είμαι, γεια!]

ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

THE MEDITERRANEAN WRITERS GROUP
FALL WRITERS’ RETREAT
KAKOPETRIA,CYPRUS, 23-25 October 2009


The Mediterranean Writers Group is hosting a writers’ retreat at the Makris Hotel in Kakopetria, Cyprus, in the Troodos mountain region on the Klarios River, for the weekend of 23-25 October 2009 with the aim of allowing serious writers of fiction, poetry, and other forms of creative writing the opportunity to have the time and space to focus on their craft, share their work with other serious writers, and to soak up the natural environment of the region. This 3-day mini-retreat combines creative writing workshops with readings, book swaps, and structured activities like nature walks and guided conversations related to their work. Of course, the retreat is also about having time away from the pressures of daily life to write in peace and solitude. Specialists in fiction, poetry, and drama will be on site to run workshops, offer advice, and provide guidance. The retreat is open to writers of all levels, and costs €110,00 total. The deadline to register is Friday, 16 October 2009.

Schedule of Activities

Friday, 23 October 2009

6:30 p.m. – 8:30 p.m. Creative Writing Workshop (dialogue in fiction & poetry). This workshop offers a series of short & varied exercises to stimulate fiction & poetry writing, with attention paid especially to dialogue development. Dinner afterwards at local taverna .

10 p.m. Writing Time. This evening is set aside for participants to complete short, assigned exercises in fiction & poetry in the solitude of the mountain night.

Saturday, 24 October 2009

9:30 a.m. to 11:30 a.m. Creative Writing Workshop (fiction). This workshop allows fiction writers the opportunity to try out new ways of approaching their craft, including exercises in tactile response to objects, sense-focus, and interaction with other media (photography, film, visual arts). Conducted by Maria Ioannou.

11:30 a.m. to 12:30 p.m. Book Swap. Participants will introduce & exchange books with each other, free of charge, as a means to both expanding their libraries and sharing what they have learned. Poetry, fiction, literary biography, and critical books all welcome.

12:30 – 3 p.m. Troodos Nature Walk & Picnic Lunch, socializing

3 p.m. – 5:30 p.m. Creative Writing Workshop (fiction & poetry). This workshop will allow poets & fiction writers a chance to try out new ways of approaching their work, including thematic in-course writing, prose poetry, narrative, lyric, and longer forms of poetry.


8 p.m. Writing Time. The evening is set aside for undisturbed quiet time writing, with only one rule: that no participant contact another during this period, and that mobile phones remain switched off.

Sunday, 25 october 2009

10 a.m. - 12 p.m. Dialogue Workshop. This workshop is set aside to help writers hone their skills at using dialogue in fiction, poetry, and dramatic writing. Conducted by Ellada Evangelou.

12 p.m. – 1:30 p.m. Mini-exercises. Intended only to open up new directions for writers of both fiction & poetry, this short session will introduce 6 or 7 different short, intensive approaches to getting participants’ writing flowing.

1:30 p.m. to 3 p.m. Lunch at local taverna

3 p.m. - 5 p.m. Guided Conversation/ Response Workshop. This period is reserved for free and open discussion of the writing participants have done during the previous two days, guided by a set of topics to help the writers evaluate their own and others’ progress.



Registration Information

Makris Hotel room charge: €60,00 per person (includes Fri & Sat night & breakfasts)
Facilities fee: €15,00 per person
Coordinator fee: €35,00 per person
Total: €110,00

2-day options (Sat & Sun only) are also available, at €80,00. All payments due upon arrival.

To register by Friday 16 October 2009 contact Dr. Spurgeon Thompson, 1 28th Oktovriou Street, 4680 Agros, Cyprus, email: spurgeonthompson1@yahoo.co.uk, or phone +357, 99804970. Late registrations accepted, but will not guarantee accommodation at the Makris Hotel.