Sunday, December 25, 2016

The Christmas Epithaph



What art thou, Christmas?

Building up your legendary come-back year by year,

         Always on the last three months,                             In commercials so fancy,

through verbal anticipation,               in decorated streets,

    On joyful wrappings                                                               dazzling lights

glitters around me

What art thou, indeed?

a volcano day

jolly arrangements of lava,            Las Vegas eruptions?

What have you been?

What have you been for them peoples?

What have you been for me?

You have been something for my house, I must admit.

But nothing, nothing for my room!

You have done nothing, nothing for my soul,

You have done nil, nil for my health!

You have forgotten my children dying in wars.

 

What art thou, Christmas?

Would I hear about you in Shakespearean riddles?

In a Freudian myth?

Are you registered in the Jungian archetypes list?

25th December, I know, you have been that,

That has been you,

But for that date what have you done?

Have you enhanced it, made it merrier?

For some, yes. Even perhaps for many a western world,

With so many turkeys in distress.

You have enchanted it.

25th December, a dolly charcoal burning of my thoughts.

But you have forgotten to shush the earth

the earthquakes have killed many

on this merry date

the hurricanes, this theatre natural of an alternative absurd…

 

But I cannot forget.

No, no, nothing can make me forget.

25th December.

“Is your name Christos?”

I can’t forget.

They don’t let me forget.

“Wow! Today is your name day!”

they always say

And I should be so happy.

Christmas, the merry lolly dolly day tailored to my being.

And what have you done for me, my soul, my mind,

my fucking plague inside my oversized shoes?

What have you done for my omni-ceased inspiration during these days of fixed bliss?

Nothing, nothing for my ever-leaking perspiration over wishes for my damned name

Christos

Christmas

chrisimon

chrisma

All Greek creeks creeping inside my red veins.

 

What art thou, Christmas?

Winter, shouldn’t my complexion whiten whither ado?

But like the shadow of a dead Jesus epitaph view

in a church yard

three months later just before Easter,

as I pass under it,

I am darker as I approach this weird Christos day,

My skin is darker

the lava - the charcoal – the decorations – the wish –

the wish is a curse – I know now!

I KNOW WHAT YOU HAVE BEEN!

 

Baptizing me

to the rituals of death,

Indeed, Christmas,

what have you done

for my birth

and what

for my

long-gone

mirth?

 

 

 

Η Λίζα του Βόις




Νάσου ξεπετιέται και μια μίζα



και φουμάρουνε τα μπόις με κορνίζα



να σου κι ένας γόης με το δάκτυλο στην πρίζα



γιατ' αν δεν είχαμε και βόις ρε παιδιά



θα μας ξεριζώναν τη χαρά από τη ρίζα



δεν θα μας σωζαν μητ' ο Κλαρκ μητ' η Λόις



μητ' απ Αμερική η Κοντολίζα







[Ρεφ]: Παπαρίζα Παπαρίζα,



γύρνα την καρέκλα για τη Λίζα



Στην ντουλάπα τραγουδάει θέλει ώπα



και φωνάζει η παπαρίγα τον Κυκλώπα



και της φέρνει μια ρίγα τόση να - και βαράει στα τυφλά



και στη μάπα και στον κ...ο ρε παιδιά



ποιος θα φέρει τώρα πια την μπύρα



πώς να αντέξω αλλή μία φάπα



με τον κάθετο κατήφορο που πήρα







Και πορεύομαι ολονυκτίς μαζί σου



γιατί βάψαν τα αυγά τα κοριτσάκια



και σου λέω δεν αντέχω τη φωνή σου



κι ούτε μπορώ να συντηρώ το μαγαζί σου



ήθελες μαλάκα να πουλάς και κοτσιδάκια



προσπερνάω τη βιτρίνα κι απορώ



με ιδέες τέτοιες πώς να ζήσουν



κάλιο αγελάδες κατσικάκια



απ' τη μάνδρα ν' αμολύσουν



μα εγώ το κοτσιδάκι μου φορώ







[Ρεφ]: Παπαρίζα Παπαρίζα,



γύρνα την καρέκλα για τη Λίζα



Στην ντουλάπα τραγουδάει θέλει ώπα



και φωνάζει η παπαρίγα τον Κυκλώπα



και της φέρνει μια ρίγα τόση να - και βαράει στα τυφλά



και στη μάπα και στον κ...ο ρε παιδιά



ποιος θα φέρει τώρα πια την μπύρα



πώς να αντέξω αλλή μία φάπα



με τον κάθετο κατήφορο που πήρα







Νάσου συνωμότησε το σύμπαν



και γυρνάει ο Μαραβέλ στα ξαφνικά



κάθεται σε μάντρα στάση σαν Ινδή θεά



τι θεά τι άγγελο σε είπαν



μ' από μέσα ο Χαρδαβέλας σου σφυρά



και μόλις σ’ αντικρύζει ο Κωστής



το κουμπί ξαναπατά



δεν σε σώζει βρε κορίτσι μου ο Σίμπατ



και τραγούδι αν σου γράψει ο Καρβέλας



θα 'ναι σίγουρα του βόις το μισμάτς



έχεις τη φωνή της καραμέλας



και στουπώνει η λεκάνη όταν μιλάς







[Ρεφ]: Παπαρίζα Παπαρίζα,



γύρνα την καρέκλα για τη Λίζα



Στην ντουλάπα τραγουδάει θέλει ώπα



και φωνάζει η παπαρίγα τον Κυκλώπα



και της φέρνει μια ρίγα τόση να - και βαράει στα τυφλά



και στη μάπα και στον κ...ο ρε παιδιά



ποιος θα φέρει τώρα πια την μπύρα



πώς να αντέξω αλλή μία φάπα



με τον κάθετο κατήφορο που πήρα







Έφερε η παραγωγή και μία χάντρα



είπανε πως είν του Πυθαγόρα,



μα αντί κριτή εσύ έψαχνες για άντρα



κι όλοι εκείνοι αν ψηφίζανε στης χώρας την Αγόρα,



θα’ χε η κοινωνούλα μας φερέγγυα κουμάντα



κι από του γέρου Γερμανού από το σόι το μπλε



σίγουρα θα γλυτώναμε την άδικη συμφόρα



και θ’ ανάσαινε κορίτσι μου η Αρχαία Δημοκρατία



κι όταν θα γύρισε εκείνος με την αναπηρική



θα έτρωγε στα μούτρα απ’ τη Λίζα μία μπουνιά γερή



και θα έπεφτε στο δάπεδο η Νέα Δημοκρατία



και θα τραγούδαγε να μάζευαν τα γίδια στο μαντρί



και θα τραγούδαγε βρε Λίζα μου σαν να εκλιπαρεί.







[Ρεφ]: Παπαρίζα Παπαρίζα,



γύρνα την καρέκλα για τη Λίζα



Στην ντουλάπα τραγουδάει - θέλει ώπα



και φωνάζει η Παπαρίγα τον Κυκλώπα



και της φέρνει μια ρίγα τόση να - και βαράει στα τυφλά



και στη μάπα και στον κ...ο ρε παιδιά



ποιος θα φέρει τώρα πια την μπύρα



πώς να αντέξω άλλη μία φάπα



με τον κάθετο κατήφορο που πήρα











Θα σου δείξει ο καλόκαρδος ο Ρουβ μελομακάρονο



γιατί σε ξέχασε ξανά ο Αη Βασίλης



θα το κουνάει στον αέρα σαν μιράκολο



μα θα μασάει και δεν θα δίνει



κάνε ρε κορίτσι μου όπου θές παράπονο



μ' άκου λίγο τη φωνή και της Μυρσίνης



βγαίνει ακριβώς μετά από σένα – ξέρω - άβολο



σου 'λεγα να έφερνες μαζί παυσίπονο Αίγίνης



μα ποτέ δεν γύρναγε για σένανε



ούτε το σκαμνάκι της Νοημοσύνης







Τέλος εναπόθεσες ελπίδα



στου Μουζουρά την ασυγκράτητη τσιρίδα



αχ πώς γέμισες τη φίζα σου με φίνο χαλλουμάκι



μα δεν ήξευρες βρε Λίζα μου πως ειν' κι αυτός κοράκι



και του Πάνου δεν γυρνάει η καρέκλα



αν δεν του πάει η παραγώγα το σκονάκι κάθε μέρα;







Με τρίλιζα κι ας τραύλιζες με την αποχαιρέτα



σ' αγκάλιασε αγάπη μου



ο μέγας Καπουτζίδης



κι έγινες έτσι διάσημη σαν τη συγκολολέτα...



©Χ. Ρ. Τσιαήλης

Saturday, May 14, 2016

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ



Ο Εκδοτικός Οίκος Αρμίδα
n Και  --
ο συγγραφέας Χ.Ρ.Τσιαήλης
 
Σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος ‘Klotho Surfaces’,
που είναι το πρώτο βιβλίο από την Τριλογία Επιστημονικής Φαντασίας ‘The Omniconstants’.
 
Χώρος εκδήλωσης: Science and Space Cafe, Λευκωσία, πλησίον Λήδρα Πάλας.
Παρουσίαση: Max Sherridan
Διαβάζουν: Zoe Piponides, Erini Loucaides και ο συγγραφέας.

Θα ακολουθήσει δεξίωση
 


 

Saturday, January 23, 2016

Ενσυνειδησία --- Διαίσθηση --- Συναισθησία --- Διορατικότητα

Έχοντας διαβάσει διάφορα από διάφορες πηγές τα τελευταία χρόνια, έχω αναπτύξει για τον εαυτούλη μου [πόσο εγωιστικό ακούγεται αυτό] κάποιες αρχές που με βοηθούν να πράττω και να δημιουργώ χωρίς κόπο, με ανοικτές τις αντένες μου, με ανοικτές τις στρόφιγγες της φαντασίας. Κατέληξα ότι οι ακόλουθες τέσσερις λέξεις δεν είναι απλά λέξεις. Είναι η μετεξέλιξη που επέρχεται στο ανθρώπινο γένος. Προς το παρόν είναι απλά σπάνιες ιδιότητες που συναντάς σε πολύ λίγους ανθρώπους. Ιδιαίτερα δύσκολο είναι να συναντήσεις πέραν των δύο σε ένα άτομο. Για τον εαυτούλλη μου δεν ξέρω αν κατέχω έστω και μία από αυτές. Πάντως τις κατανοώ και πιστεύω ότι μπορώ πια να τις αποδομήσω σαν έννοιες και να ξέρω πώς θα μπορέσω να οδηγηθώ τελικά προς αυτές.
Ενσυνειδησία --- Διαίσθηση --- Συναισθησία --- Διορατικότητα
Άσε με λοιπόν να σου εισηγηθώ κάποια πράγματα για να ξεκλειδώσεις λίγο από αυτό το τεράστιο χάρισμα που όλοι κρύβουμε μέσα μας:

 
- Παρακολούθα τα όνειρά σου.
[Αυτά ειδικά που επαναλαμβάνονται για χρόνια είναι το κλειδί για αυτοθεραπεία από ένα παιδικό ή πιο πρόσφατο τραύμα. Μόλις το αντιληφθείς λύεται και με συνδυασμό πολλών λύσεων ανοίγει η πρώτη πόρτα για τη σύνδεση σου με τους υποσυνείδητούς σου μηχανισμούς. Ο Φρόυντ και ο Αριστοτέλης μίλησαν και για δεύτερο επίπεδο στο υποσυνείδητο. Θα χρειαστείς κι άλλη δουλειά μετά το άκουσμα των ονείρων. Μείνε μαζί μου για ακόμη λίγο.]

 
- Απομονώσου κάθε μέρα για λίγο με στόχο τη συζήτηση με τον εαυτό σου.
[μη φοβάσαι τη φωνή μέσα σου, είσαι εσύ, απλά πιο ειλικρινής, χωρίς τους εξωτερικούς φραγμούς . Ενδείκνυται και η έφαρμογή τεχνικών υπερβατικού διαλογισμού, φτάνει να μην υποπέφτεις στον κίνδυνο της σύνδεσης των πρακτικών αυτών με την πίστη σε θρησκεύματα, καθώς οι θρησκείες γενικά κλείνουν τις στρόφιγγες της διαίσθησης.]

 
- Ενώσου με το συλλογικό ασυνείδητο που τόσο ωραία ανάλυσε ο Καρλ Γιουγκ.
[άκουσε τους άλλους, σκέψου για τους άλλους και το κοινό ώφελος -- σκέψου τι θα σήμαινε ένας κοινός παγκόσμιος ανθρώπινος εγκέφαλος, όπως συμβαίνει με τα μυρμήγκια και τις μέλισσες.]

 
- Άκουσε το σώμα σου.
[η καρδιά, τα άκρα μας, τα σωθικά μας, ρέουν συνεχώς από το αίμα που τρέφει τον εγκέφαλο και το υποσυνείδητό μας. Άσκησε το σώμα σου και μετά ξεκούρασέ το, κάθε μέρα δίνε του μικρά δώρα απόλαυσης, είτε σε άσκηση, είτε σε τροφή είτε σε έρωτα. Είτε με μια αγκαλιά. Απλά να το κάνεις απλόχερα και με σκοπό την τέρψη του σώματος. Θα σε ανταμείψει κι αυτό με ηρεμία. Έτσι το πνεύμα σου θα δράσει ελεύθερα και τότε θα πλησιάσεις περισσότερο προς την ικανότητα να σκέφτεται ο εσωτερικός σου μηχανισμός αυτόματα για σένα. Και να δημιουργείς εύκολα αυτό που θέλεις, είτε είναι καλλιτεχνική δημιουργία, είτε ένας φιλοσοφικός διάλογος με τον πλησίον σου.]

 
- Αποδέξου την ασημαντότητά σου.
[το πνεύμα σου χρειάζεται ταπεινότητα για να ανθίσει. Εϊναι το λίπασμα των πιο όμορφων λουλουδιών που υπάρχουν εκεί έξω. Μην υποτιμάς όμως τον εαυτό σου. Να γνωρίζεις ακριβώς που στέκεσαι. Χωρίς να συγκρίνεις τις ικανότητες και τις αδυναμίες σου με εμπάθεια προς τους άλλους.]

 
- Να δημιουργείς.
[είτε είσαι καλλιτέχνης είτε οικοκυρά και μαγειρεύεις, να αφήνεσαι πάντα ΕΝΤΕΛΩΣ στη φαντασία σου. Να επιτρέπεις στη λογική και τη γνώση σου να επεμβαίνουν μόνο στις αντιφάσεις και στα λάθη. Να μην ραφινάρεις τις τραχείες γωνίες κατόπιν εορτής. Αν είσαι έτοιμος θα ξέρεις από πρώτα την ώρα που δημιουργείς τις σωστές ενέργειες. Πάνω από όλα να μην μιμείσαι όταν δημιουργείς. Να ψάχνεις μέσα σου τις εικόνες που χρειάζονται για το επόμενό σου βήμα. Είναι το τρίτο βήμα για ξεκλείδωμα της ενσυνειδησίας.]

 
- Να παρακολουθείς τα πάντα γύρω σου.
[είτε είναι εκπομπές στην τηλεόραση, είτε είναι το τιτίβισμα ενός σπίνου έξω στη βεράντα, πρέπει να μάθεις να ερμηνεύεις τις συμπτώσεις γύρω σου. Η αποδοχή και αποδόμηση του τι πραγματικά είναι η συγχρονιστικότητα του Καρλ Γιουγκ είναι το επόμενο βήμα στο να πετύχεις να αναπτύξεις τη διορατικότητά σου.]

 
- Προσπάθησε όσο μπορείς και όσο είναι δυνατό να πράττεις το καλό χωρίς να αναμένεις ανταμοιβή είτε από την τωρινή ζωή είτε από θεϊκή εύνοια.
[Η αυθεντική καλοσύνη δεν είναι άπιαστο όνειρο, φτάνει να σκεφτόμαστε με κάθε πράξη μας το πώς θα θέλαμε να πράξουν οι άλλοι προς εμάς σε μια δύσκολη στιγμή και σε μια καλή μας στιγμή. Πάντα να εκλείπουν οι υπερβολές. Ο καθρεφτισμός του εγώ είναι ένα ακόμη βήμα προς τη διορατικότητα.]

 
- Να αποβάλλεις το άγχος και την αρνητική σκέψη ασταμάτητα.
[Το άγχος και η αρνητική σκέψη πάντα προέρχονται από μια πηγή που αμύνεται με βάση το ατομικό μας συμφέρον -- ακόμη και στο έσχατο σημείο αλτρουισμού, την αγάπη προς την-τον σύντροφό μας. Όταν μας αποπάρει, ξεκινάει η ανάφλεξη μέσα μας που μπορεί να μας κυνηγάει για ώρες. Πιες ένα ποτήρι νερό και όλα θα καθαρίσουν -- λογικές σκέψεις από το πουθενά θα μας δείξουν σε τι φταίξαμε και θα κατανοήσουμε το έτερον ήμισι -- αλλά και οποιοδήποτε άλλο παράγοντα μας προκαλέσει άγχος -- ακόμη και το θάνατο προσφιλούς ατόμου. Να πονάς, δεν λέω, αλλά με μέτρο.]

 
- Να ζεις ευτυχισμένα.
[Δεν είναι δύσκολο. Αφού ξεκλειδώσεις όλα τα πιο πάνω, θα κατανοείς πιο εύκολα την τύχη του να είσαι μέρος αυτού του ευλογημένου πλανήτη και θα βρεις την ευτυχία σε όλα τα πράγματα. Όχι μόνο σε αυτά που σε συμφέρουν. Το εγώ σου είναι διάχυτο στο σύμπαν όταν το αγαπάς πραγματικά και δεν το κρατάς για τον εαυτό σου]

 
- Μάθε σκάκι.
[το παιχνίδι αυτό, περισσότερο από κάθε μαθηματική σκέψη ή αλγόριθμο, σε διδάσκει να προβλέπεις τις ενέργειες των άλλων αλλά και τις συνέπειες των δικών σου πράξεων. Πάντα με γνώμονα τη βελτίωση. Μην το εκλάβεις ότι πρέπει να καταστρέψεις τον αντίπαλο για να διαπρέψεις. Γι' αυτό σου παράθεσα το σκάκι ως μια τελευταία εντολή για ξεκλείδωμα της διαίσθησης. Επειδή πρέπει να περάσεις και όλα τα προηγούμενα στάδια για να ανοίξεις την προτελευταία πόρτα.]

 
-Άσε την τελευταία πόρτα κλειστή.
[Ποτέ μην πιστέψεις ότι απέκτησες και τις τέσσερις ιδιότητες. Ποτέ μην θεωρήσεις ότι γνωρίζεις τα πάντα ή ότι είσαι τέλειος ή απόλυτα ευτυχισμένος. Να παλεύεις πάντα για το καλύτερο. Ο άνθρωπος και ο πλανήτης μας δεν θα φτάσει ποτέ στο τέλειο. Απλά συνεχώς θα βελτιώνεται. Αυτή τη στιγμή σκέφτεσαι ότι όλα χειροτερεύουν. Ξαναδιάβασε το άρθρο μου και πάμε πάλι από την αρχή.]



©Christos Rodoulla Tsiailis

Sunday, November 15, 2015

Thirteen Ways of Looking at a Silver Spoon


 
I
A silver spoon would dive in a soup bowl

and in reverse dive out loaded

soup would never do the same to its pot.

What hand would mystify

 this ritual of prudence?

 

II

Fast moving hands over a table,

dishes flying,

salads uplifted and surrendered

I never gave my silver spoon to

though everyone else gave theirs in.

 

III

In times when nothingness was valued,

at wars and major disasters,

Would you have lent me your silver spoon

for a sip of the rain water on the roof?

Or would you bend it for the wish well?

 

IV

a boy and his father

pee together for sanitation

in their backyard planted with silver spoons

 

V

a silver spoon was digging

deep-deep-deep until it reached its tail

and died

 

 

VI

Death visited me one day

dude, I protracted my silver spoon

She saw her face in the silver cavity distorted

“why the silver one?”  I heard as she was being absorbed

 

VII

Absorbents, disinfectants, pesticides

petrified at the sight of silver spoons,

especially the classic or baroque

– email  lost_animations@densey.com with an answer -

 

VIII

Some pusillanimity is likely

when fighting the knight of silver spoons at nights

Beware! He might cut you in circles

 

IX

The cycle of life

decoded by the hunter of golden dreams

sadly a cipher again

embargoed by the secret society

of  SI.SPO.

 

X

Venus would feed her children everything

everything with silver spoons

each child had her name on the hollow surface

-except the poor boy-

 

XI

If you ask me why I bought a silver spoon

I would go about saying that

bending it defies pitiful shows with forks

 

XII

Roll a silver spoon down Mount Everest

and blame me for the silvery avalanche

pinning you down as you observe

 

XIII

Admit it mother,

without your silver spoon dancing its tango

your father would be mine

 

©Christos Rodoulla Tsiailis

Monday, August 10, 2015

Handicap Existentialis




(ένα δοκίμιο περί της ανθρώπινης φύσεως από τον Χρίστο Ροδούλλα Τσιαήλη)

            Καθόλου αυτοκαταστροφικοί, νομίζω, είναι οι άνθρωποι, μάλλον εγωιστές, σφετεριστές και αχόρταγοι.  Σε όλες τις εκφάνσεις της ύπαρξής μας, ακόμη και στον ίδιο τον πρακτικό αλτρουϊσμό, όπου ανταγωνιζόμαστε και αυτοδιαφημιζόμαστε.  Έστω και αυτοί που δεν "κραυγάζουν" τις φιλανθρωπίες τους, φροντίζουν να το μάθουν κάποιοι, για να κοινοποιηθεί.

            Εντούτοις, σε ό,τι αφορά την οικολογική καταστροφή, κατά τη γνώμη μου εξελίσσεται καταιγιστικά, σε ρυθμό αντιστρόφως ανάλογο της ομολογουμένως εντυπωσιακής τεχνογνωσίας του όντος αυτού, σε αντίθεση με οποιοδήποτε άλλο του πλανήτη ετούτου.

            Κατά την άποψη μου, ένα ανεξήγητο κενό στη νόηση του ανθρώπου, από την αρχή της πρώτης του εξελιγμένης μορφής από τον αυστραλοπίθηκο, μια αδυναμία, ένα existential handicap όπως θέλω να το ονομάζω, τον οδηγεί σε συνεχή άμυνα προς τη φύση.  Αυτό το κενό τον παροτρύνει να δημιουργεί τεχνητά οχυρά, σε αντίθεση με τα ενσωματωμένα οχυρά των υπολοίπων όντων (βλλ. τρίχωμα, κέλυφος, σκληρός φλοιός, κλπ).  Βλέπεις, ο φλοιός του εγκεφάλου που περιλαμβάνει όλο το αποτύπωμα της συναισθηματικής εξέλιξης, είναι κι αυτό ένα όργανο που λειτουργεί με ορμονικές αντιδράσεις, μετεξέλιξη και εναλλακτική λύση, αν θες, για αντιμετώπιση του φόβου του κενού αυτού που μας εξουσιάζει και ανέκαθεν παλεύουμε να το γεμίζουμε, είτε με ικανοποίηση ύλης (βλλ. εδαφική κτητικότητα) είτε με πνευματική ικανοποίηση (βλλ. εξιδανίκευση της αγάπης ως κοινωνικό προϊόν).

            Υπερβολική, ίσως, μηδενιστική κάπως η προσέγγιση αυτή, εντούτοις με αυτό τον τρόπο κατανοώ αυτή την ίδια την ύπαρξη με τον δικό μου τρόπο  και δεν ανησυχώ για το μέλλον του ανθρώπου, αλλά του πλανήτη. Ο άνθρωπος θα μετοικήσει σε άλλους πλανήτες. Το έχω ήδη αποδεχτεί ως πραγματικότητα, όπως έχεις εσύ, άνθρωπε, αποδεχτεί τον θάνατο ως έχει.

Ο πρώτος ισχυρός άνθρωπος που έλεγξε τη φυλή γύρω από τη φωτιά μέσα στο σπήλαιο δεν ήταν ο Δυνατός, ο αρχηγός των αντρών στο κυνήγι.  Ήταν ο μάγος που πρώτος άρχισε να χρησιμοποιεί τη φαντασία και να δημιουργεί τα πρώτα μυστήρια σενάρια με τέρατα, δαιμονικές υπάρξεις και αγγελικές μορφές. Μιλάμε για προϊστορία τώρα, για τους πρώτους Χόμο Σάπιενς. Η δύναμη αυτή είναι αυταπόδεικτη καθώς αρχιερείς και μάγοι δεν παρουσιάζονται μόνο άντρες αλλά και γυναίκες (βλλ. αφρικανικές φυλές, ιέρειες στην αρχαία Ελλάδα, κλπ.)  Αντιλαμβάνομαι ότι τέτοιες αναφορές δύνανται να σπρώξουν τη φαντασία πιο βαθιά, πιο μακριά, σε αυτούς τους λίγους γνωστούς-αγνώστους της ιστορίας που παρακολουθούσαν το αρχέγονο αίσθημα του μυστηρίου και της οργιάζουσας φαντασίας να ελέγχεται και να εκφράζεται μέσα από τα στόματα των "έξυπνων" της κάθε φυλής ή αργότερα συνοικισμού και τέλος πόλης.  Αυτοί οι πρώτοι λίγοι πρέπει να είχαν το στοιχείο της εξουσίας του ισχυρού στα χέρια τους (π.χ βασιλιάδες ή αρχηγοί φυλής) και να κατάλαβαν από νωρίς τη χρηστικότητα της "πίστης" για τον έλεγχο του λαού, αν δεν υπήρχε εμπιστοσύνη προς τον ίδιο τον βασιλιά. Ας μην ξεχνάμε την Αίγυπτο, όπου ο Φαραώ ήταν ταυτόχρονα και θεότητα, και έτσι εύκολα εξασφάλιζε τον έλεγχο.  Ή το ακραίο της σύγχρονης Ιστορίας, όπου ο αμφιλεγόμενος ηγέτης Αδόλφος Χίτλερ, φρόντισε να αντικαταστήσει τη θεοποίηση του εαυτού του και την προσωπολατρεία, με τη ρατσιστική θεοποίηση ενός ανώτερου έθνους, μιας «καλύτερης» φυλής, ικανής να επικρατήσει στον πλανήτη, αφανίζοντας κατά μάζες τα ανταγωνιστικά έθνη.

            Με τα πιο πάνω, ίσως αμυδρά μπορώ να διακρίνω ένα στοιχείο κοινωνικού αναγκαίου που μας διαφεύγει γενικά σε ανθρωπολογικό επίπεδο. Ίσως όλη η δομή της κοινωνίας από την αρχή να έχει κτιστεί με βάση το μαθηματικό τύπο λαός-αρχηγός-μάγος επειδή, όπως έχω εξηγήσει πιο πάνω, αυτό που καθιστά "ικανό και λογικό ον"  τον άνθρωπο δεν είναι ένα "συν" στον εγκέφαλό του, αλλά ένα "πλην" στη γενική του ύπαρξη.  Ένα κενό σε επίπεδο γονιδιακό, έλλειψη σκοπού, ενστίκτου και σταθερού φυσικού περιβάλλοντος του είδους.  Με άλλα λόγια είμαστε "ζώα ελλειπή," με ελαττωματικό DNA, με αποτέλεσμα να μην "ταιριάζουμε" με φυσικό τρόπο σε κανένα γήινο περιβάλλον ή κλίμα. Η γονιδιακή προσαρμογή, αντίθετα με το τι πιστεύουν οι Δαρβινικοί επιστήμονες, σε ότι αφορά στο ανθρώπινο είδος, είναι μια διεργασία στεγανή (μεταφράζω το stagnant και δεν ξέρω αν είμαι σωστός). 

            Από την αρχή ο άνθρωπος ως ανωμαλία στην εξέλιξη του τέλειου πιθήκου, με τον ατροφικό αντίχειρα τον γυρισμένο ανάποδα και την τριχόπτωση στο μισό του σώμα, έψαχνε τρόπους να επιβιώσει διότι δεν τους είχε εκ γενετής. Όλη η εξέλιξη (εγκεφαλικός φλοιός, καθαρισμός του δέρματος, ορθοστασία) δεν είναι παρά η αγωνιώδης προσπάθεια συμπλήρωσης των κενών που η ανώμαλή μας γονιδιακή φύση επέβαλε. Κενό ενστίκτου στο να μετράει τους παλμούς της φύσης, όπως η ανεξήγητη πρόβλεψη που αναστατώνει τα ζώα όταν θα γίνει σεισμός. Κενό στην αντιμετώπιση των καιρικών φαινομένων, που οδήγησε τον άνθρωπο από την αρχή να φτιάξει ρούχα επειδή είχε πρόβλημα στην ποσότητα αίματος και λίπους στο σώμα και στην εσωτερική του θερμοκρασία. Εξ’ ου έψαξε λύσεις, και στην αρχή το πιο πιθανόν (παρόλο που δεν το αναφέρουν οι επιστήμονες αφού δεν μπορεί πουθενά να φανεί σε παλαιοντολογικές ανακαλύψεις), ο άνθρωπος να καλυπτόταν με φύλλα ή να αλειβόταν με πηλό για να ζεσταίνεται. Αυτό το κάνουν οι ελέφαντες για άλλους λόγους. 

            Αλλά αν όλο αυτό σημαίνει πολλά για τις πρώτες γονιδιακές αλυσίδες, προφανώς ο άνθρωπος ήταν το πιο αδύναμο ζώο στη γη.  Δεν έκανε αυγά για να έχει σώμα ελεύθερο, δεν ήταν μικρό ον για να κρυφτεί από τους θηρευτές, δεν είχε φυσικά όπλα για να νικάει άλλα όντα, ούτε ταχύτητα, ούτε δόντια ούτε αγκάθια, τίποτα. Ούτε καν οι αισθήσεις του δεν ήταν αναπτυγμένες. Κάθε ζώο έχει τουλάχιστον μια αίσθηση υπέρ-αναπτυγμένη. Οι σκύλοι την ακοή, οι αετοί την όραση, τα σαλιγκάρια την αφή. Ο άνθρωπος πάρα πολύ λίγο από όλα. Αυτό πάλι μην μου πείτε πως είναι γονιδιακή προσαρμογή, θα υπήρχαν ενδείξεις σε δέκτες των αισθήσεων ότι στα παλιά χρόνια υπήρχε υπερανάπτυξη.  Η χρυσή τομή; Παν μέτρον άριστο; Επινοήσεις κι αυτές των Ελλήνων, μια απέλπιδα προσπάθεια να καλύψουμε το μεγάλο κενό.

            Κι έτσι αυτό το καημένο ον, με όλο του το είναι να είναι ανασφαλές, γεμάτο τρόμο προς τα φυσικά φαινόμενα και προς τα όντα της φύσης, δεν μπορούσε παρά να ψάξει την ασφάλεια στην επικοινωνία με τους οικείους στη φυλή.  Εκ των οποίων ένας είχε τη δύναμη να σκεφτεί ιστορίες για να εξηγήσει αυτά που έλειπαν από το κενό του εγκεφάλου. Τα ερωτήματα για το αδύνατο της φύσης του. Η πανάρχαια μάχη μεταξύ του "ανέκαθεν εστί" και του "τι έσεται". Το δεδομένο παρόν ενός ζώου, σε αντιπαράθεση με την αβεβαιότητα της ύπαρξης ενός όντος που οι σωματικές αναλογίες του είναι διαφορετικές από τις ικανότητές του. Υπήρξαν κι άλλα τέτοια όντα στα αρχαία χρόνια, ζώα που το DNA τους δεν έγινε για να κρατήσει. Και εξαφανίστηκαν. Ήμασταν οι τυχεροί; Αν ναι, τότε φάνηκε η φύση άτυχη που θέλησε να μας αφανίσει και δεν την αφήσαμε. Μπράβο μας!

              Και μπράβο σε αυτούς (αυτούς για τους οποίους μιλάμε από την αρχή του διαλόγου μας) που έφεραν τη νοημοσύνη του ανθρώπου σε τόσο ψηλό κριτικό, γνωσιακό και επινοητικό επίπεδο, αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να του πουν την αλήθεια.

© Χρίστος Ροδούλλας Τσιαήλης

Monday, December 22, 2014

The Christmas Epitaph


 

What are you, Christmas?

Building up your legendary come-back year by year,

Always on the last three months,

In commercials,

through verbal anticipation,                        in decorated streets,

On joyful wrappings                                            dazzling lights                                                     

glitters around me

What are you, now?

a volcano day

 

jolly arrangements of lava

 

Las Vegas eruptions?

 

What have you been?

What have you been for them peoples?

What have you been for me?

You have been something for my house, I must admit.

But nothing, nothing for my room!

You have done nothing, nothing for my soul,

You have done nil, nil for my health!

 

What art thou, Christmas?

Would I hear about you in Shakespearean riddles?

In a Freudian myth?

Are you registered in the Jungian archetypes list?

25th December, I know, you have been that,

That has been you,

But for that date what have you done?

Have you enhanced it, made it merrier?

For some, yes. Even perhaps for many a western world,

With so many turkeys in distress.

You have enchanted it.

25th December, a dolly charcoal burning of my thoughts.

 

But I cannot forget.

No, no, nothing can make me forget.

25th December.

“Is your name Christos?”

I can’t forget.

They don’t let me forget.

“Wow!  Today is your name day!”

And I should be so happy.

Christmas, the merry lolly dolly day tailored to my being.

And what have you done for me, my soul, my mind, my place inside my oversized shoes?

What have you done for my omni-ceased inspiration during these days of fixed bliss?

Nothing, nothing for my ever leaking perspiration over wishes for my damned name

Christos

Christmas

 chrisimon

chrisma

All Greek creeks creeping inside my red veins.

 

What are you, Christmas?

Winter, shouldn’t my complexion whiten whither ado?

But like the shadow of a dead Jesus epitaph view

 in a church yard

 three months later just before Easter,

as I pass under it,

I am darker as I approach this weird Christmas day,

My skin is darker

the lava - the charcoal – the decorations – the wish –

the wish is a curse – I know now!

I KNOW WHAT YOU HAVE BEEN!

 

Baptizing me to the rituals of death,

Indeed, Christmas, what have you done for my birth

and what for my long-gone mirth?

Follow me fb