απόφθεγμα 23 - quote 23

"a coffin may secure the dead body's safe passing to eternity, but not the soul's.  That would take a lifetime of coffin sewing."

ΜΗΧΑΝΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ: ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ ΚΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ.

Έχω ακούσει πολλές και διάφορες αντιδράσεις από δημόσιους υπαλλήλους σε διάφορες θέσεις, σχετικά με τις αποκοπές μισθών τους. Λένε ότι είναι άδικο, ότι είναι κεκτημένα δικαιώματα. Αν τους πεις να εξηγήσουν τον όρο 'κεκτημένα δικαιώματα', θα κομπιάζουν λίγο, γιατί στην ουσία αυτό που κάνουν επί σειρά ετών είναι παρακινούμενη απεργία από την κάθε φορά Συντεχνία τους. Δάσκαλοι, Καθηγητές μακριά από τα θρανία; Και οι μαθητές στους δρόμους; Ποιος θα τους προσέχει που οι γονείς δουλεύουν; Αδιανόητο! Γραφεία της Κυβέρνησης κλειστά; Ταμεία και διεργασίες που ευνοούν ή εξυπηρετούν τον πολίτη; Όχι! ΜΕ ΚΑΘΥΣΤΕΡΕΙ Η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΜΗΝΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΩ ΟΥΤΕ ΜΕΡΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΠΕΡΓΙΑ! Είμαι ιδιώτης, αλλά θα είμαι μαζί τους! "Κεκτημένα δικαιώματα" ή "κατάχρηση εξουσίας"; Δεν θα απαντήσω εγώ.

Αυτό όμως που θα απασχολήσει το άρθρο δεν είναι τα δικαιώματα για τα οποία... πάλεψαν τα διάφορα σώματα του Δημοσίου με τις ιστορικά καταγεγγραμμένες μεθόδους, αλλά με το γενικό κλίμα της υπερμισθοδοσίας, ακόμη και κατά τους πρώτους μήνες διορισμού, με τις πρώτες κλίμακες κάποιου Δημόσιου Υπαλλήλου! Τώρα, σίγουρα μερικοί αναγνώστες που τυγχάνει να είναι Δημόσιοι Υπάλληλοι ίσως μέσα τους αντιδράσουν και πούνε "ας μην μας τα έδιναν ευθής εξαρχής!".

Επωφελούμαι, λοιπόν, το τελευταίο πιθανό σχόλιο, για να συμπεράνω με σωκρατική λογική ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι παραδέχονται ότι ήταν λάθος οι μισθοί και οι εξασφαλίσεις όλα αυτά τα χρόνια! Και αν πουν ότι δεν είναι εις βάρος των υπολοίπων, τότε γιατί το έλλειμα στο δημόσιο; Λόγω του high way; Ή λόγω του ποτίσματος των πάρκων; Ή λόγω της αγοράς των βιβλίων και της συντήρησης των δημοσίων κτιρίων; Μετρήστε πόσα λεφτά επιπλέον από τα χρειαζόμενα πάνε μηνιαία στους μισθούς όλης της δημόσιας μηχανής και πόσα σε όλο το άψυχο υλικό της Δημοκρατίας!

Μια πολύ... σφαιρική αντιμετώπιση του θέματος, θα συμπαίρενε ότι το κράτος λειτουργεί εγωιστικά και εγωκεντρικά και θεωρεί όλους τους υπαλλήλους του... παιδιά του και ότι θα πρέπει να τα εξασφαλίζει. Και επίσης το κράτος ίσως πει στις ιδιωτκές εταιρίες, αν θέλουν ή αν μπορούν ας κάνουν το ιδιο! Κρίμα! Κρίμα, γιατί τα χρήματα που διαχειρίζεται το κράτος δεν είναι δικά του!!! Και δεν είναι για τους λίγους αλλά για όλους! Πρέπει να γίνει αλλαγή άμεσα!

Υπάρχουν επιχειρήματα που ... καίνε το κράτος. Η σφαιρική αντιμετώπιση του προβλήματος δεν λύει τίποτα, καθώς η έννοια "κράτος" δεν υφίσταται ούτε ως φυσικό, ούτε ως νομκό πρόσωπο, ούτως ώστε να προσαχθούν οποιεσδήποτε κατηγορίες. Και έπειτα, οι κυβερνήσεις αλλάζουν συνεχώς, δεν υπάρχει σταθερά για να κατηγορίσεις συγκεκριμένα ένα άτομο ή ένα κόμμα, αφού ο καθένας ρίχνει το φταίξιμο στον άλλο, κι όταν τεθεί θέμα συνολικής ευθύνης, ξαφνικά όλοι υπερασπίζονται όλους μεταξύ τους! Πολιτική Διπλωματία, σου λέει! Ευφυές το κράτος, δεν λέω, με ευφυή άτομα να το στηρίζουν, αλλά όποτε τίθεται το θέμα της Ηθικής, ή της Δικαιοσύνης στις αποδοχές όλων των πολιτών, τότε τα ερωτήματα γίνονται φιλοσοφικά. "Να πάμε μπροστά, να ξεχάσουμε τα λάθη", έχω ακούσει. Χρόνια τώρα φαίνεται ότι το όχημα μας είναι μια ζυγαριά χρυσού με τροχούς που έχει κλίση προς τη μια πλευρά, όπου μέσα είναι το κράτος και οι μεγαλοκαρχαρίες, κι από την άλλη ο λαουτζίκος.

Αδράττομαι της ευκαιρίας να εξηγήσω κάτι στους φίλους δημόσιους υπαλλήλους. Αναλογιστείτε την παρακάτω συσχέτιση:

ΑΝ Ο ΜΙΣΘΟΣ ΤΟΥ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ (ΚΡΑΤΟΣ) ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΨΗΛΟΣ, ΘΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΑΣΥΖΗΤΗΤΙ ΤΟΥΣ ΠΑΝΥΨΗΛΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ, ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ, ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ.

Αν κάποιος μου πει, "Μα οι νόμοι, το σύνταγμα και οι προϋπολογισμοί ψηφίζονται στη Βουλή, που δεν έχει σχέση με το κυβερνών κόμμα" θα πω, "΄Ασε μας καλέ, αφού μεταξύ τους τα μαγείρευαν ανέκαθεν!" Εξάλλου, και οι μισθοί των βουλευτών είναι ψηλοί και τοιουτοτρόπως χρησιμοποιούν το ίδιο ... άγραφο επιχείρημα, ότι όλοι οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν σαν βάση τουλάχιστον τα 1500 ευρώ! Για αρχή! Και ανεβαίνουν συνεχώς και ανελέητα! Με προσαυξήσεις! Πώς λοιπόν ένας Βουλευτής ή ένα Υπουργός θα δεχόταν να περιμένει προσαυξήσεις αφού υπηρετεί με θητεία; Άρα έπρεπε να γίνει κάτι για να παίρνουν άμεσα ψηλούς μισθούς! Να ψηφίσουν, ας πούμε, ανάλογους νόμους ή ψηφίσματα. Να... βγάλουν και αυτοί οι καημένοι κάτι τα πέντε-δέκα χρονάκια που θα μείνουν στην εξουσία!

Ερώτηση: Είναι κανείς ενταγμένος μέσα στους κόλπους των κομμάτων που αντιδρά σε αυτό; Μα, ακόμη και τα μικρά κόμματα που ποτέ δεν θα πάρουν εξουσία δεν αντιδρούν και συναινούν με τη σιωπή τους. Μα γιατί; Είναι φανερό! Κι αυτοί θα βάλουν ένα-δυο βουλευτές στη Βουλή! Τον αρχηγό τους και κάνα δυο άλλους! Εεε, ηλίου φαεινότερον!

Τι είπατε; Αντιδρούν τώρα; Όλα τα κόμματα; Να γίνει αλλαγή; Πότε; ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ; Τώρα με τη διαφάνεια και την κατακραυγή και την πείνα που κάνει το λαό αδίστακτο; Μην νομίζεις, πάλι κάτι θα βγάλουν κι ας χάσουν τα κεκτημένα. Θα πουν στο λαό πόσο άδικο είναι, ειδικά η αντιπολίτευση, για να πάρουν ψήφουν εμπιστοσύνης για να φυλάξουν για τις επόμενες εκλογές.

Μα αν υποχωρήσουν τώρα, και πέσουν οι μισθοί, πώς θα τους ανεβάσουν μετά; Ααα, μην ανησυχείς, εσύ κι εγώ θα ξεχάσουμε πάλι, έρχονται νέα χρήματα, θα φάμε, θα πιούμε, θα ευφρανθούμε και όλα ως διά μαγείας θα επανέλθουν σε δέκα χρόνια, και η δική μας δεκαετία θα αμαυρωθεί και θα γραφτεί σε σκοτεινές σελίδες, και τα βιβλία ιστορίας (ελεγμένα από το κράτος) θα κάνουν απλή αναφορά σε μία παράγραφο χωρίς ιδιαίτερες αναλύσεις, και ειδικά χωρίς αναφορά σε άρθρα καλή ώρα σαν κι αυτό που διαβάζεις αυτή τη στιγμή.

Γι αυτό, φίλε Δημόσιε Υπάλληλε, αν έκανες την αναλογία, είσαι βασικά η...βάση, η δικαιολογία για να παίρνουν οι ανώτεροί σου τη μερίδα του λέοντος.


Καλά, όμως, αναρωτιέμαι, δεν νοιώθεις καμία ενοχή που όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός τόσα χρόνια για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο ή να κάνει ένα σπίτι έπρεπε να δουλεύει δυο δουλειές και πάλι να πεινά για να πληρώνει τις δόσεις;


Οι δημόσιοι που είναι διορισμένοι για χρόνια στο δημόσιο, τώρα έχουν και σπίτι και αυτοκίνητο και δεν έχουν δάνεια, εκτός κι αν αγόρασαν και εξοχικό και μια porche! Αν πρόσεχαν έχουν και λεφτά "στην πάντα" και είναι και υγιείς επειδή δεν πέρασαν ποτέ το άγχος της φτώχειας και της πλήρους αβεβαιότητας, της ανεργίας και της ανάγκης να στερήσουν από την οικογένειά τους μέρος της φροντίδας που περιμένουν από αυτούς.


Και έτσι κι αλλιώς, άντε και δεχτούμε ότι κάνετε τεράστιας σημασίας εργασία, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός δεν κάνει, τότε το εφάπαξ; Τι ακριβώς είναι αυτό το εφάπαξ; Τι εννοεί αυτό το ... επί άπαντος; Είναι μια εξασφάλιση ότι θα έχετε τα πάντα εσείς για πάντα; Είναι μήπως ένα δώρο από τις κυβερνήσεις όλων αυτών των χρόνων που σιωπούσατε και τις υπηρετούσατε; Ίσως. Είστε εξάλλου εσείς οι σημαντικοί, οι υπόλοιποι δεν δικαιούμαστε δώρο από την κοινωνία. Εμείς οι ιδιώτες δεν υπηρετήσαμε την κοινωνία. Μόνο τρώγαμε από αυτή. Η κοινωνία είστε εσείς, η δύναμη, η ισχύς, η μόνη αλήθεια!


Το ξέρω, βγάζει πικρία το άρθρο σε κάποια σημεία, αλλού λαϊκίζει, είναι αλήθεια, ίσως φταίει η καθαρή αδικία την οποία συζητάει, η οποία όμως δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτή, λόγω της έννοιας "κεκτημένα δικαιώματα". Ποτέ δεν θα αποδεκτείτε ότι αδικήσατε τους υπολοίπους, επειδή αλήθεια, δεν φταίτε σε ατομικό επίπεδο. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Κι εγώ ονειρευόμουνα πάντα να γίνω δημόσιος υπάλληλος. Να "την κάνω". Τώρα όμως...


Βέβαια δεν συζητώ τις υψηλές συντάξεις, το κράτος σας έβαζε ψηλές εισφορές, δικαιούστε υψηλή σύνταξη. Και τους φόρους επίσης, παίρνατε πολλά, δίνατε την αναλογία. Δέχομαι και εγώ και πολλοί συμπολίτες μου, είμαι σίγουρος να παίρνω 2000 ευρώ και να δίνω και 200 άμα μου πουν, παρά να παίρνω 900 και να δίνω 50! Εδώ παρακαλώ, αναγνώστη, κάνε αφαίρεση και όχι αναλογία. Εκεί βρίσκεται η αδικία.


Επίσης δεν ξέρω πολλά για τις διπλές συντάξεις, κι έτσι θα πω λίγα. Ή, καλύτερα, δεν θα πω τίποτα, το πράγμα μιλάει από μόνο του. Σκεφτείτε μόνο αυτά που είπα πιο πάνω, και ποιοι παίρνουν τις διπλές συντάξεις.


Όπως και να έχει, και να σας κόψουν από τώρα και στο εξής, χρήματα ή δικαιώματα, πάλι κερδισμένοι είστε, εις βάρος των αδελφών, των φίλων και των ξαδέλφων σας. Και μην μου πείς, φίλε, "ας έμπαινες κι εσύ στο Δημόσιο", γιατί κάνεις τη θέση σου σε σχέση με όλα τα επιχειρήματα που τέθησαν, δυσμενέστερη. Γιατί αν το πεις, έχω να σου απαντήσω καταλλήλως.


Τώρα, ακούω τα αντιεπιχειρήματα γιατί αλήθεια είμαι 80% πεπεισμένος ότι έχω δίκαιο! Γιατί έχω φίλους και αδέλφια και δημόσιους και μη δημόσιους και βλέπω τις διαφορές που ανέφερα!


Γιατί, ειλικρινά, μακάρι να έχω άδικο και να μην έζησα τη ζωή μου φτωχικά επειδή το αποφάσισαν άλλοι, αδαής για την ύπαρξη μίας αδικίας που με κυνήγαγε χωρίς να το ξέρω! Και ευτυχώς που πρόλαβα να μην γίνω κι εγώ δημόσιος υπάλληλος και να κρατήσω την αξιοπρέπειά μου ψηλά! Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως πάω να βγάλω το όνομά μου από τον κατάλογο των καθηγητών που περιμένουν το τραινάκι...

Η Γιγαντιαία Πτώση Μιας Βλεφαρίδας (Νέο Βιβλίο από τη Μαρία Ιωάννου)

http://www.books.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=9007493

Η φίλη μου συγγραφέας Μαρία Ιωάννου έχει εκδόσει το βιβλίο της του οποίου το εξώφυλλο διαβάζετε πιο πάνω.  Πρόκειται για μια συλλογή με πεζογραφήματα.  Έχω υπάρξει μάρτυρας των ικανοτήτων της Μαρίας σε εργαστήρια συγγραφής και retreats που παρακολουθήσαμε μαζί, σε κάποια από τα οποία έχει και η εν λόγω συγγραφέας διδάξει, και μπορώ να σας διαβεβαιώσω για την αφοσίωσή της στη γραφή αλλά και για το πηγαίο της ταλέντο.  Περιμένω με αγωνία να πάρω στα χέρια μου ένα αντίγραφο του βιβλίου και να γράψω τις απόψεις μου για τις διάφορες ιστορίες που διαδραματίζονται μέσα.  Ήδη γνωρίζω μια από αυτές και είναι μια από τις καλύτερες σύντομες ιστορίες που έχω διαβάσει (ever).

απόφθεγμα 22

"Οι σπουδαιότεροι άνδρες ήξεραν να μαγειρεύουν άριστα και οι σπουδαιότερες γυναίκες μπορούσαν να δέρνουν καλά. Ούτε οι μεν ούτε οι δε το δείξανε ποτέ, παρά μόνο στο έτερό τους ήμισι."

Απόφθεγμα 21

“The mysteries, son, ceremonial, ritual, spiritual, you name it!  Everything we have known and believed about deity and divinity until nowadays, is a direct origin of old civilizations.  Everybody, Greeks, Saxons, Assyrians and Sumerians, all imitate the ancient ways of the first tribes of central Africa.” (Father to his son in 'The Omniconstant')

απόφθεγμα 20

"you can only be certain about someone's virtue at the first time they discuss a serious flaw in their character.  And about their honesty at the first time they admit a lie." (from The Omniconstant)

reviews on my anthology

(I'd like to thank all these people who gave their precious time to read an unknown writer like me)

http://www.goodreads.com/review/show/141175430


Gerry Huntman's review


Feb 16, 11










status: Read from February 15 to 17, 2011










It is unusual for me to pick up and read a literary work, especially by a debut author. I am too busy a person to normally wander away from what I like the most, which is speculative fiction and non-fiction. I certainly wish I read 'literary' fiction more, and poetry, for that matter.






I am therefore very pleased to say that I managed the time and took the 'leap' to read Christos Rodoulla Tsiailis' short anthology, Throwing Dice On A Chessboard. It most certainly was worthwhile.






Before I give my general impression of the work, and provide some detail on each of the short stories, I should dispense with an important area of improvement needed in the work. Christos is a Greek Cypriot and English is not his first language. While I am astounded with Christos' mastery of elements of the English language, including an immense vocabulary, his work is unfortunately well represented with spelling, grammar and proofing issues. The classic (turning up several times in the first half reading of the anthology, is 'lose' versus 'loose' - fundamentally different meaning and hard to miss the eyesore). Accuracy of tense is another common issue. I wont belabor the point - this book needs a good editorial treatment, and probably indicative of a work that is self published.






BUT... and it is really important to 'but'-in - this flaw is seriously overshadowed by a clearly talented and well-developed writer. This man is definitely going places.






Some works of fiction have a style that is more poetic than narrative based. This is just such a case. While there are cases of choices of words that perhaps are not quite right from a broad English idiomatic viewpoint, Christos has succeeded in expanding narrative to a level where unique phrases ARE apt, poetic, penetrating. I am a writer and I have learned things about expression in the English language from Christos. I thank him for that, in itself.






Each of Christos' stories in this anthology are penetrating - loaded with metaphor and evocative imagery. There isn't a single character who is two-dimensional - in many cases they are four-dimensional, if it is at all possible.






Perhaps to suffer being labeled a generaliser in this critique, the stories focus fair and square on characters, and this is somewhat supported by his (an artistic piece in itself) preface.






None of Tsiailis' stories depict a normal world. Not one. They are super-normal, but by doing this, he provides the reader with a super-understanding of human nature, and what it is to be normal, and why 'normalcy' is in fact a lie.






This, perhaps, is what I like most about the anthology.






As I stated above his Preface is a piece of quality writing in itself. Tsiailis chose to write it almost like a literary essay - he makes a bold statement - there is no originality left in literature, so his stories will be a presentation of carefully produced thefts - but nothing is obvious in Christos' work - his imagery is centred around


the 'sounds' of smoke - he is deliberately obfuscating in his Preface and is in fact going to provide the reader with stories (smoke) that have sound. Originality in my mind.






The following are brief appraisals of each of the short stories:






White Night Stones - This was a great start to the anthology as it immediately presented Tsiailis' writing skills at its near-optimum. This story is essentially about a young girl's thoughts and revelations while attending a wedding function, and provides an insight into her world, which encompasses her family and her extended community. It is honest and delves deeply into her psyche, and it is


superimposed (presented, so to speak) via her growing understanding of the behavior of bats in the night garden outside the wedding function. Her growth of understanding of how bats can 'see' in the dark run parallel with her growth into a woman. It was a strong and penetrating piece.






Nilusha Thilangi Kariyawasam - This short story was nothing short of superb. Utterly superb. I cannot grasp why Christos chose to write such an insightful piece set in Sri Lanka, with Sri Lankan protagonists, but it worked - mightily well. The simple and devastatingly sad story of a woman's relationship with her daughter, and how it got complicated with her father, siblings and the nature of the community and society that these people were/are in, are revealed by simple second person discussion is impressive, and made the more readable by a hint, tinge of the religious supernatural. This is not a happy story, and yet it succeeds in part to uplift one's spirit. This anthology is worth buying just for this story.






A Black Car Radio - is one story that, for me, doesn't quite succeed in hitting its target, although again, is well written. Again the metaphors are skillfully constructed - the middle aged businessman, with complex psychological issues, finding his life centred around the


long journey to work and back, complicated by his unhealthy reliance on his radio and the tree-lined terrain lining the highway he was driving on. In my view Christos tried to push this too hard, to wring as much insight into the character as he could, where perhaps it was redundant to do so - I got it about halfway. Also, the conclusion - which I will not spoil for others - might have exploited the metaphor too far. Nevertheless, it was still a good read.






One SMS Behind - another very good story. Can't give anything away here, but I can say that this is the first story where there is a twist at the end. Superficially, the twist controls the story and yet, when revising what I read in the story as a whole, it is a secondary force. What makes this story very very good is its insight, depth of presentation of the main character. It captures - you can almost smell - the Mediterranean, young, party set, alive and convincing - youthful, energetic, indestructible (irony here), and yet set in context with the 'real world' outside. Perhaps more than anything, Christos is telling us that some realities are short lived, fleeting.






Hi, I'm Stephan; I Am A Triplet Child - this is a lovely short story, that on the surface is a vignette - a slice of a day of triplet children in a household, and yet it really is about the nature of the 'secret' behaviors, relationships betwixt multiple birth siblings, and how it further complicates as it extends to the rest of the family, friends and community (school in this case). This is not nearly as deep or penetrating as his other stories, but is rings of truth, and sensibly, he leaves the deepest undercurrents of being a triplet to our imagination.






Shallow Oceans - this is one of my less liked stories, but it was intriguing. I think, like A Black Car Radio, it tried too much. Again, I don't want to give too much away, but it, in my mind, is constructed of three parallel elements - a diver diving and what happens to him, the surrealistic affects of a brain being affected by some event during the dive, and a treatment of what consciousness is using the metaphor of the previous two elements. Tough gig in my mind. I don't think it quite worked, but there are very good surrealist scenes being portrayed. I felt put off by footnoting of neurological terminologies - I think the use of it is a symptom of the excessive effort Tsiailis is making.






The last three short stories - I will comment as one - they really are a triptych - Up There On The Fig Tree, The Coffin Maker, and The Hotel Owner - these three titles represents the three phases of Stavros, the protagonist. It is a depressing story of a man who was abused in a most unusual way through his childhood, and how this forms the kernel of his unusual, stunted, largely unhappy life. The fig tree is the key symbol in these three stories, which I will leave for you to discover. The tree is the tool by which he is so grievously stunted (like the tree itself), and it is the tree that becomes the raw material for the remainder of his life (in being there in his life, and by creating an ugly hole in his life in its absence). And yet life goes on, which is certainly the theme of the third story, and proves that some positivism can emerge from a long lifetime of darkness, incongruity. This is a very good story (stories - very unusual to do it this way, perhaps it should have been more structured so this is obvious from a title point of view), among Christos' best.










In summary, we have a wonderful, evocative writer here, and the only real negative of this anthology (other than it was in my mind too short), is the weakness in the English language. And yet, the strength of his themes, imagery and characterization transcends this to a high degree, making the majority of his stories highly worthwhile to read. Even the weaker stories (in my estimation) have merit, and contribute to the anthology as a whole.






I highly recommend this anthology to discerning, thinking readers.










Throwing Dice On A Chessboard


Christos Rodoulla Tsiailis


ISBN: 9781449081119


AuthorHouse


Reviewed By Karynda Lewis


Official Apex Reviews Rating:


Regardless of whatever difficulties we may face, we all have the power to shape our own fates. No matter how insurmountable our situations may seem, we are equipped with all the necessary mental, physical, and spiritual tools we need to overcome the obstacles that block our paths on the road of life. The only problem? Whether or not we have the strength of faith to empower us to endure.


Such is the central premise of


Throwing Dice On A Chessboard, the new collection of short stories by author Christos Tsiailis. Throughout the pages of his collection, Tsiailis introduces the reader to seven different characters, each facing his/her own unique challenges. Far from superhuman icons, Tsiailis' protagonists are average, everyday figures to which readers are sure to relate, each with the power to transform him/herself for the better — or worse. Just as we all are every day, the characters in Throwing Dice On A Chessboard are faced with the everchanging vicissitudes of life, and the ultimate success or failure of their efforts rests on their individual abilities to heed the cosmic ebb and flow that perpetually sways all of our actions. As such, Tsiailis' insightful tome is drawn straight from the pages of everyday life, particularly when it comes to the significance of the ongoing battles we wage against the demons within us all. An enlightening read.














Review by Lupoman on Library Thing


http://www.librarything.com/work/9587312/reviews/65760827


"I enjoyed reading this collection very much. It was thought provoking and I thought the author did an excellent job in writing it.. I recommend this book to whomever wants to read something unique but a little unusual." (Lupoman)














Review by Dan on Goodreads






http://www.goodreads.com/review/show/117312242






"I really enjoyed this collection of short stories. My absolute favorite has to be "Nilusha Thilangi Kariyawasam" and it's about a conversation that takes place, impossible so it seems, but there it is, plain as day. I highly recommend this book to whomever wants something different, but at the same time a quick read. " (Dan)

απόφθεγμα 19

"there's only only one reason powerful enough to read a book.  Because it came your way.  Any white page in a book is even more radiant than the TV screen in front of your eyes" 

απόφθεγμα 18

"Ο πνευματικός κόσμος του παιδιού δεν είναι απαραίτητα και θρησκευτικός.  Στην εποχή που η θρησκεία ξεμπροστιάζεται και ο παπάς υπονομεύεται, είναι καιρός πια οι δάσκαλοι και οι γονείς να σταμήσουν να τον εκθειάζουν και όντας οι ίδιοι πνευματικοί ηγέτες πλέον, να δημιουργήσουν εκ νέου με το δικό τους παράδειγμα τον πνευματικό κόσμο που ποικιλοτρόπως υπολείπεται του τεχνοκρατικού."

Τώρα τι;

(αφιερωμένο στους φίλους της γιορτής του έρωτα) (εγώ το γιορτάζω πάντα) (τι με ξινοκοιτάς;)


Ήθελα να αγγίξω τις γραφικές ρίζες των θεόρατων δέντρων στην πλούσια συνοικία της Αβάνας

Χαιρέτησα την Καρολίνα Κλουφτ στο αεροπλάνο που πήγαινε Αθήνα για τους Ολυμπιακούς

Ήθελα με σπάγγο να δέσω από το πόδι το σπουργίτι που δεν πέτυχα με τη σφενδόνη

Μάζευα σε δέσμες τις σαύρες μωρό στο προσκοπείο και τα κορίτσια τρόμαζα

Ήθελα μαζί ασβεστωμένοι να ανεβαίναμε στο αέτωμα του Παρθενώνα

Έφηβος πήδαγα τους φράκτες των σοφών μήλα φορτωμένος

Ήθελα λίγο πιο σφικτή αγκαλιά απ’ τον πατέρα μου

Ανάπνεα με δυσκολία τον αέρα όταν έλειπες

Ήθελα με λυγμούς χώρο στον έρωτά σου

Στρογγύλεψα το μηδέν στο άπειρο

Ήθελα να ακούω μελωδίες

Έγραψα μία νέα νότα

Θέλησα το τέρμα

Το ξεπέρασα

Τώρα

Τι;

Απόφθεγμα 17

"Εσύ παίρνεις ουσίες - κατευναστικές, παραισθησιογόνες, αντιφλεγμονώδεις, παυσίπονες, διεγερτικές.  Η ... "πεμπτουσία" του Homo Digitalis.  Να το ζεις παίζοντας με την ενδοκρινολογία σου, να είσαι το αγαπημένο παιδί των πολυεθνικών - αυτοί παίρνουν παρουσίες."

απόφθεγμα 16

"Μια μεγάλη ιδέα πάντα προέρχεται από ένα άγνωστο χώρο, που ο άνθρωπος ποτέ δεν θα ανακαλύψει.  Μπορεί να εισέλθει σε οποιοδήποτε μυαλό, από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα μιας εποχής, ψάχνοντας για φερέφωνους δέκτες.  Αναγνωρίζεται όμως ως ιδιοκτησία του ενός μεγάλου κεφαλιού λόγω ικανότητας αποκωδικοποίησης και βήματος."

THE BRITISH HURT IN GREEK!

IT LINKS TO MY FACEBOOK GROUP
"GREEK WORDS A.M.A.P"
http://www.facebook.com/home.php?sk=group_169956583030807&ap=1


-ACHE (για όσους φίλους δεν γνωρίζουν τη λέξη ή επίφημα, διαβάζεται [έικ] και σημαίνει πόνος)



-PAIN


Είναι δύο λέξεις συνώνυμες, φαινομενικά αγγλικής προέλευσης, αν και ο "πόνος" θυμίζει το "pain" και εύκολα θα μου έλεγε κανείς, ρε ! Θα γίνουμε ρεζίλι στο γκρουπ! Εμείς πήραμε το πόνος από τους εγγλέζους αφού στα αρχαία δεν συναντάται η λέξη "πόνος" αφού είναι "άχθος"! Λοιπόν, φίλοι, ο πόνος είναι αντιδάνειο, ναι, το πήραμε απλοποιημένο από τους άγγλους. Από πού;


Έτοιμοι;


Μα, από το αρχαιότατο "ποινή" (=τιμωρία) που έγινε punishment. Αρχικά (γύρω στο 1300 μχ στις Αγγλοσαξωνικές διαλέκτους το pain σήμαινε τιμωρώ! Και, καθώς το αποτέλεσμα μιας τιμωρίας πρέπει να επιφέρει πόνο για να θυμίζει το φταίξιμο, επικράτησε η δυναμική της έννοια και έγινε και ρήμα και ουσιαστικό.


ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΠΟΝΑΝΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!


γιατί;


Επειδή και το "ACHE" τους είναι ελληνικό! Στα αρχαία ελληνικά όλες οι ρίζες "ακ" και "αχ" (αχήν (=φτωχός) άχθος, άγχος ή άχος, αγχόνη, ακίζω, ακίς, αχρείος κλπ) έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με το επιφώνημα πόνου "αχ" (όσο κι αν φαίνεται αστείο). Το αιώνιο "ααααχ" το ελληνικόν είχε θραύση και στις αποικίες των Μεγάλων Ελλήνων! Αυτή η ρίζα πέρασε και στην ενδότερη Ευρώπη σε λατινογενείς γλώσσες. Στην αρχή το ρήμα ήταν "ake" και το ουσιαστικό "ache" (όπως speak-speech) και με... κοινή συμφωνία το ρήμα πήρε τη μορφή του αουσιαστικού, ένώ το ουσιαστικο πήρε την προφορά του ρήματος! Άρα κατέληξαν σε μία λέξη που γράφεται ache (θα διαβαζότανε ελληνικότατα [αχή]) που όμως διαβάζεται [έικ] όπως είπαμε στην αρχή.






Αυτή δε η λέξη ενώνεται με πάρα πολλές άλλες για να βγάλει λέξεις για δυσάρεστους πόνους όπως headache, heartache, toothache κλπ.






Τώρα το εμπεδώσαμε ότι...


THE BRITISH HURT IN GREEK!

Ball (1) and Ball (2) are Greek Words!

α)BALL!!!!!!!!


όχι φίλοι μου, το ball δεν είναι από το μπάλα, μην κάνετε χαρά ότι το βρήκατε και ότι σας λέω το obvious.

Η λέξη ball είναι αντιδάνειο. Εμείς πήραμε το "μπάλα" από τους Άγγλους. Αντιδάνειο πάει όμως να πει ότι εμείς τους δώσαμε τη λέξη και την έκαναν "ball" και μας άρεσε και την πήραμε πίσω. Από ποια λέξη μας όμως αυτοί έφτιαξαν την μπάλα;

Είστε έτοιμοι;

Διαβάστε λοιπόν.

Πήραν το αρχαίο μας ρήμα "βάλλω" που σημαίνει ρίχνω αντικείμενα σημαδεύοντας (μπορείτε να κάνετε τη σύνδεση) και αρχικά δημιουργήθηκαν λέξεις όπως Ballistics(πορεία σφαίρας) και έπειτα γεννήθηκε η έννοια της μπάλας ταυτόχρονα με τα παιχνίδια.



β) BALL (με την έννοια του χορού σε επίσημες αίθουσες)

Αυτή η έννοια δεν πέρασε πίσω στα ελληνικά, έμεινε σε ευρωπαικές χώρες κι εμείς την απορρίψαμε στη Δημοτική λόγω της επικράτησης της λέξης "χορός".

Έτοιμοι; (όπως κράζει κι ο Ρουβάς;)

Στα αρχαία Ελληνικά "βαλλίζειν" (από το βάλλω) σήμαινε και χορεύω λόγω του ότι ο χορός εθεωρείτο άθλημα αφού κυριολεκτικά οι χορευτές ...έριχναν το κορμί τους με αθλητικό τρόπο από δω κι από κει! Μάλιστα κύριε οι αρχαίοι! Χόρευαν τον Πεντοζάλη ...αλά χιπ-χοπ!

Κι εμείς λέμε μπάλα και νομίζουμε πως ... αγγλίζουμε! Κι όμως, εκείνοι είναι που ελληνίζουν! Να το ξέρουν άραγε οι άγγλοι ότι η μπάλα δεν είναι μόνο στρογγυλή αλλά και... ελληνική;

Καλά ...σουτ λοιπόν για τους πολλούς μου φίλους που αγαπούν το ποδόσφαιρο και την καλαθόσφαιρα (θα δω και για το σουτ αν είναι ελληνικό σε άλλη έρευνά μου)

HEALTH is a Greek word

HEALTH is a Greek word



I would hate myself if I wished to you all "have good health for 2011" if I did not feel in my heart that this word is also Greek, despite a great dispute by linguists.


I start by explaining how the etymology of "heal" (and the noun derived from it, i.e. "health") goes back to the Proto-Indo-European root *kailo- ("whole, uninjured, of good omen"). But "kalo" is also a greek word with the same positive meaning. From "kailo" or "kalo" derived the Proto-Germanic *khailaz, literally "to make whole", but also "to make sound and well".


In Old English this became hælan ("to make whole, sound and well") and from the same root came the Old English hal ("health").


This is also the etymological root of the adjectives "whole" and "hale", but also of "holy".


Who can deny though that the same Proto-Indo-European root took the path through Greek holos ("whole") to the modern English holistic (from the theory of holism, which states that things cannot be broken down into their parts, but must be understood as a whole) and the prefix holo- in hologram (lit. "whole writing"). So we could state that health which literally means "to make whole" comes from the greek word "holon", bearing all variations of years that followed its first conception.


But I don't want to leave you with this bitter taste of doubt. I will give you a brief verbal tour on the science of healing, which is mainly a Greek science, as most sciences.


Let's talk about the ancient God of Medicine, Asclepius (Latin Aesculapius). He is the god of medicine and healing in ancient Greek religion. He was one of Apollo's sons, and they both shared the nickname Paean ("the Healer"). His mother died in labour and he was to be burnt with her, but his father rescued him, cutting him out of her womb. "To cut open" is the phrase which in ancient Greek gave the name "Asclepius". Apollo carried the baby to the centaur Chiron, where Asclepius was raised and introduced to medical arts.






Asclepius represents the healing aspect of the medical arts; He gave to Greek Mythology the daughters Hygieia ("Hygiene"), Iaso ("Medicine"), Aceso ("Healing"), Aglæa/Ægle ("Healthy Glow"), and Panacea ("Universal Remedy"). What is more, a snake winds around the rod of Asclepius, and this remains a symbol of medicine until nowadays, but do not mistake it with the "caduceus", which has two snakes winding. The symbol of snakes comes from the fact that snakes were often used in healing rituals. Non-venomous snakes were crawling on the floor of the dormitories of the sick and injured. From about 300 BC onwards, the cult of Asclepius grew very popular and pilgrims flocked to his healing temples (Asclepieia) to be cured of their ills. He was associated with the Roman/Etruscan god Vediovis. Some healing temples also used sacred dogs to lick the wounds of sick petitioners. Now, you should also take into consideration that the original Hippocratic Oath began with the invocation "I swear by Apollo the Physician and by Asclepius and by Hygieia and Panacea and by all the gods ..."




Some religions long after the fall of the Greek empire claimed their origins to Asclepius. In the 2nd century AD the magical healer Alexander claimed that his god Glycon was an incarnation of Asclepius. But it is all so very important to keep in mind the claim that the myth of Asclepius had served as a source for claims of Jesus's healing powers.


Finally, if this is useful to you, the botanical genus Asclepias (milkweed), is named after him, and includes the medicinal plant A. tuberosa or "Pleurisy root".  I know about temples of Asclepius at Epidaurus in north-eastern Peloponnese. Another famous healing temple (or asclepieion) was located on the island of Kos, where Hippocrates started his training.





I hope all the above brought back to you to a lost likeness of the Greeks, even more than you ever had. Because it is no wonder why the foreigners appreciate Greece even more than we do. Perhaps it is because they know things we have never been taught from our school! What a pity!
Do not forget Hippocrates as well, as he is a historical person.




Dear friends, have good health and wholeness for 2011

Ίνα τίνα ακούς, εμέ η σε;

Άχθος αρούρης είσαι ρε,



κι έχεις γι' αχίλλειο πτέρνα την καρδιά σου


ζεις βίο αβίωτο


γη και ύδωρ παραδίδεις με κάθε νέα απειλή


το Γόρδιο Δεσμό δεν κατάφερες να λύσεις


με μια Δαμόκλειο Σπάθη να σε διαφεντεύει


η πόρτα του Δούρειου Ίππου πια κλειστή


και τα δρακόντεια μέτρα σε τρομάζουν.


Εξ απαλών ονύχων σε εγκαταλείψανε οι πάντες


κι η Λύκαινα σε απαρνήθη


Τα έπεα πτερόεντα που μου προσδίδεις είναι στο λόγο μου η άμυνά σου


γιατί επί ξυρού ακμής σε βρήκα και σε μάζεψα.


Ήξεις αφήξεις σε ετούτη τη ζωή χίλιες φορές θνήξεις.


Ιδού η Ρόδος Ιδού και το Ποίημα αγαπημένε μου εαυτέ


κάθε μέρα να σε σκοτώνω με αρχαίες κατάρες και δαιμονισμούς


για να σε ξαναγεννήσω χίλιες φορές


σαν τον ιστό της Πηνελόπης


κι όστις θέλει οπίσω μου ελθεί


στην κλίνη ετούτη του Προκρούστη


που εσύ ονόμασες « ζωή»


κι εγώ της Πανδώρας υπέροχο Κουτί


καν γλαύκας εις Αθήνας κομίζω


είς στους μυρίους,


αν εννοήσει τίς ειμί,


κύβος ερρίφθη δις.

απόφθεγμα 15

"κάθε αντίδραση προς ένα κατεστημένο, γραπτή ή προφορική, ειρηνική ή βίαιη, σε εξαναγκάζει σε επιβεβαίωση και επαναθεμελίωσή του.  Προκαλείς επίσης επαγρύπνισή του, δώρο για το οποίο το σύστημα αυτό σε ευγνωμονεί."

Christmaslessness II

green tree inside

city around burning

brown trunk bending

Απάντηση στο Μενέλαο Λουντέμη

Αγαπητέ κε Λουντέμη,
το βιβλίο σου "΄Ενα παιδί μετράει τα άστρα" μου έχει σημαδέψει τα παιδικά μου χρόνια και γενικά την αντίληψή μου.  Επειδή όμως μου έχει κάπως διαστρεβλώσει και τη λογική μου αντίληψη περί "απείρου", θα ήθελα, με όλο το σεβασμό να σου απαντήσω το εξής:


Γενική είναι η εντύπωση ότι οι αστέρες που είναι ορατοί με γυμνό μάτι είναι άπειροι και ότι θα είναι μάταιη κάθε προσπάθεια καταμέτρησής των. Και όμως, η εντύπωση αυτή είναι εσφαλμένη διότι όλοι οι αστέρες που φαίνονται με γυμνό οφθαλμό είναι 7.107 που κατανέμονται στα μεγέθη 1ο (φωτεινότερο) έως 6ο (αμυδρότερο) ως εξής: 1ο 20, 2ο 69, 3ο 205, 4ο 473, 5ο 1291 και 6ο 5.049, σύνολο 7.107 αστέρες. Έτσι ενώ το πλήθος των αστέρων που μπορούν να παρατηρηθούν με γυμνό μάτι συνήθως μέχρι 6ου μεγέθους (χωρίς αυτό να είναι και απόλυτο*) είναι 7.000 περίπου.  Για κάποιο που ίσως έχει αετίσιο (ή αν θες γατίσιο) βλέμμα, μέχρι 12ου μεγέθους είναι 4Χ106 και για τον Σούπερμαν μέχρι 21ου μεγέθους είναι 5Χ109


Βέβαια η έννοια άπειρο θα μπορούσε να διακαιολογηθεί κάπως αν σκεφτούμε ότι μόνο το 6ο μέγεθος λάμψης αστέρος θεωρείται γενικά το όριο της ανθρώπινης όρασης σε πολύ καλές συνθήκες παρατήρησης. Κοντά σε μια πόλη όμως το όριο είναι περίπου το 3ο μέγεθος μόνο. Σε πολύ εξαιρετικές συνθήκες (Λατινική Αμερική) κάποιοι ίσως καταφέρουν να δούν και λίγο περισσότερα αστέρια.

Αχ, κύριε Μενέλαε, για 7,000 αστεράκια έθρεψες τρεις γενεές μαθητών σε Κύπρο και Ελλάδα με το μεγαλείο της Δημιουργίας του Θεού, ενώ ξέχασες να αναφέρεις τη μικρότητα των αισθήσεων και της γνώσης του ανθρωπάκου που είμαστε εγώ κι εσύ.
Ευτυχώς που η επιστήμη πλέον ξεθάρρεψε και έδωσε τις πρώτες ρεαλιστικές και χειροπιαστές ενδείξεις για την πιθανότητα ζωής σε άλλους πλανήτες.
Ένας αναγνώστης σου

αγαπητέ φίλε με όλο το σεβασμό που σου τρέφω, θα κάνω ένα σχόλιο από το πουθενά για τους δικούς μου λόγους.



Αν κάνεις ένα γρήγορο πέρασμα από όλες τις αναρτήσεις του μπλογκ θα δεις ότι είναι μοιρασμένο σε αγγλικά και ελληνικά κομμάτια από πεζογραφήματα, θεατρικά, επικά ποιήματα, μικρά ποιήματα, αποσπάσματα από βιβλία μου κλπ.
Με σιγουριά σου λέω ότι τα ελληνικά μου κομμάτια στοχεύουν σε ελληνικό αναγνωστικό κοινό και τα αγγλικά μου σε αγγλικό κοινό.
Τώρα, αν κάποιοι αναγνώστες μου Κύπριοι ή Έλληνες γνωρίζουν καλά αγγλικά (που συμβαίνει σε κάποις περιπτώσεις) είναι ευπρόσδεκτοι καιστα αγγλικά μου πονήματα. Το ίδιο συμβαίνει και στους αγγλόφωνους αναγνώστες μου. Δεν συγχύζω τις δύο σχολές γραφής και είμαι ο ίδιος διαφορετικός στο ύφος γραφής μου και στις απαιτήσεις της γλωσσικής, λογοτεχνικής και πολιτικής κουλτούρας της κάθε μιας από τις δύο γλώσσες.


Οι culturally aware συγγραφείς (αυτό δεν μου αρέσει να το λέω στα ελληνικά) πιστεύω είναι οι μόνοι που έχουν το "δικαίωμα" να γράφουν σε δεύτερες ή τρίτες γλώσσες. Γιατί οι υπόλοιποι γράφουν στη μητρική τους για να τους βγει καλό και μετά το μεταφράζουν για να κάνουν... "διεθνή καριέρα" και γράφουν μικροκοσμικές ισχνογραφίες.


Αυτό δεν θα το πάθω. Λόγω επίγνωσης.


Κι αν ποτέ μεταφραστεί κάποιο έργο μου είτε από ελληνικά σε αγγλικά είτε αντίστροφα, θα γίνει υπό την επίβλεψή μου, αν δεν το κάνω ο ίδιος.


Γιατί πίστεψε με, οι μεταφράσεις αδικούν τουλάχιστον τους μισούς από τους συμβολισμούς ή το λεκτικό χιούμορ του συγγραφέα. Κι αυτό υπονομεύει το έργο.






Δεν πιστεύω στην παγκοσμιοποίηση αλλά στη διεθνοποίηση μιας κουλτούρας. Γι' αυτό έχω καθήκον μου να είμαι πολύ...πάρα πολύ προσεκτικός!


Σε ευχαριστώ αν με διάβασες προσεκτικά.

Peripheral Shine

I cannot count the facets of the dominant diamond; this bracelet has too many stones,


which are the real, where are the fake ones?

I cannot control the colours, I struggle

-the shroud-

The light around submerges into this dimension and engulfs my oxygen

-the gnome-

I forget the linearity of the rainbow.

Is this particular shine malfunctioning?

Does darkness interfere?



The bracelet tightens around the wrist.

Twenty-five deep slashes of my flesh, will they flash me out?

I cannot count the facets of the whole, my eyes are ravened,

the pain indorses,

where’s the neck?

where’s the body?

Shouldn’t this hungry paleness of the skin absorb the glorious periphery of danger?

Diamonds should be worthier for fewer facets.

-I would say-

No drunks in the pub on entry.

He was a celebrity. I am pretty sure he was one. Can’t you remember how they did not show him on the news, and how the newspapers did not reveal his real identity?


Aah, and the gossip shows, at noon, how could they not even try to speculate or give hints about who he was? But I have to write his story. I just have to. Or should I write…her story? I am not really sure if it was a man or a woman. The facts will undoubtedly reveal the gender of the doer. At some point, they will I am sure. But even if they don’t, it will still be a very interesting story. So here it goes…


On a sunny day, really hot for the time of the year, a man… ehm, someone was walking the path down kakopetria to meet another person. The reason for their meeting has not yet been revealed by the police, and I don’t think it ever will. This is where I base my assumption that the woman – or man is a celebrity. Suddenly the figure started running. At the beginning it was a calm run, perhaps that of a rush. But then it grew faster, those legs started moving very fast. This person was young, definitely young, all this energy to run away, not to mention the actual deed. Which was to… Well I am still not confident I have the whole picture of the murder, but it is easy to find out, asking here and there… So I will still remain out and about the actual narration until I get more information about the facts.


The rain on the stone path did not intimidate the runner the least. A steady pace fast run towards the small bridge and then to the left… or to the right? Or is the bridge to the right but the person headed left and up again to the Mills? Well, as it is irrelevant to the story as we don’t know where and who this person was meeting with, we can leave it there.


Frenzy. A master run in the rain and then… oh, ehm, I did say it was a sunny and very hot day before, eh? Ah, well, forget that point. It was a normal day, not too much heat and no rain at all. So let’s stick to the main facts. I will call the station and get right back to you with more information.


…Hey, here I am again. If I remember well I was beginning my novel and had to learn some more about this murder before I continued. So, where did I leave it, guys? Aah, I remember… it was at the point where Agatha was… Aah, yes, now I remember more! I was telling you that I wasn’t sure if it was a man or a woman? Well, now I have full details! It was a woman. But unfortunately she wasn’t a celebrity but a tourist. So, as I was saying, as she was sitting in Agros square, someone came to meet her. Another woman probably, someone who was travelling with the protagonist of this massacre.

Birth of a thirty-year-old virgin

Chorus:


The island of Cyprus has always kept its secrets

Guilty words of little kids, sentences of the elder,

in sealed lips they were trapped of sovereign crowds.

The story we are about to tell took place in a Mesaoria village

but the wind that blew along

took it to all the island’s cape legs.

A mother and a father both in unity and agreement

Have kept their only daughter jailed

in their backyard

In an adjacent barn

This started when she was fourteen, indeed an innocent child

But she sincerely fell for the village’s most admired guy.

They eloped in secrecy to be together away of all

But it was no time until Eleni’s father caught her

And in one night from midnight to dawn he



-killed Sophocles with an axe-

-and beat Eleni to the brink of death-

-and locked her in the barn taking out the goats-





Eleni forgot everything from the same moment

They even say she suffered amnesia from the hits

And in the barn she knew nothing of who she was

Or why she was there,

Or of her soul’s torment.

The barn had been her little world, of hay for a nap

Of little food like beans and fried legumes

Of little light from a tiny window

and Bible tales from her mom.

There were no chains around her ankles,

No rinks around her wrists,

Just a half-kilo padlock outside the one metre door.

Window on the door and rust had been Eleni’s friends,

And as the rust was coming in, expanding on the inside,

“What are you?”

Eleni’d ask

-But no answer-

She imagined a snug dust of hope.

-But -

the shimming smells of the carnations invading every morning

Were no friends of hers, as they disturbed her gothic fiction.

In her immaculate riddles she always answered back to the world outside

with her smell of the enclosure

Familiar smells, of mold, waste and ammonia.



-years had passed-



Than the priest started suspecting of all these twenty years later,

when all the neighbours knew

And all agreed -but one- that it was best for all

That she was kept inside.

Sophocles had a trusted friend

Who took an oath for revenge

And that Eleni would be free

To live and love somebody.

He was the one who made the priest suspect

When all the others had been tricking him

about all the smells and cries,

about the secrecy of 13, Acheloou Str.



With him the kids sometimes made up sounds

like the ones Eleni made

But they were always told off by their fathers

And so the story went on,

Until one day eleni heard a passing Caravan

Announcing a children’s play of three acts.



















Scene one:

(In the barn, mother outside unlocking the door in difficulty, the padlock is very heavy)

Eleni: (weakly) Mum, is it you, mum?

Mother: Yes, hold on a second to get this lock down, if I break it your dad’s gonna kill us both!

Eleni: did you bring me food?

Mother: Yes

Eleni: and milk?

Mother: yes

Eleni: what food?

Mother: beans

Eleni: again?

Mother: it’s Friday. We fast.

Eleni: Mum, you know I don’t like beans.

Mother: You always eat them.

Eleni: I don’t like beans!

Mother: You always eat them and you never complain!

Eleni: I don’t like beans at all! (intensely) I hate them!

Mother: no you don’t! You don’t hate them! I watch you eat them every time with such passion!

Eleni: I heard something today…

Mother: What is it with you today?

Eleni: (repeating in internal tone and moving her head back and forth) I heard something today, I heard something today, I heard something today, I heard something today

Mother: Stop it! I don’t see you eat, I’ll go and get you some bread today, drink your milk and I’ll be right back

Eleni: I heard something today, (fading as the mother leaves) I heard something today…

My inauguration to wholeness

I am attending my inauguration to life



Full-bodied


Grand-souled


Deep-minded


I am attending my inauguration to truth


Mooning my path to the podium


Mooning their faces to unveil


I am attending my inauguration to sense


Fear-absently


Pain-forbiddingly


Shame-freed


I am attending my inauguration to ail


Buried in golden uterus magma


Patted to breathe


And then you cut my umbilical cord and you wash the blood


While their eyes blink to that second of disconnection.

greek words a.m.a.p

The contribution of Greek to the English vocabulary can be quantified in two ways, type and token frequencies: type frequency is the proportion of distinct words; token frequency is the proportion of words in actual texts.




Since most words of Greek origin are specialized technical and scientific coinages, the type frequency is considerably higher than the token frequency. And the type frequency in a large word list will be larger than that in a small word list. In a typical English dictionary of 80,000 words, which corresponds very roughly to the vocabulary of an educated English speaker, about 5% of the words are borrowed from Greek directly, and about 25% indirectly.



Since the living Greek and English languages were not in direct contact until modern times, borrowings were necessarily indirect, coming either through Latin (through texts or various vernaculars), or from Ancient Greek texts, not the living language. More recently, a huge number of scientific, medical, and technical neologisms have been coined from Greek roots—and often re-borrowed back into Modern Greek.



•(references:) Konstantinidis, Aristidis (2006): Η Οικουμενική Διάσταση της Ελληνικής Γλώσσας 'The Universal Reach of the Greek Language'

greek words a.m.a.p ("exist")

"exist' and "existence".  two seemingly english words, finely embedded in the english dictionary.  But has it ever occured to you that they come from the Greek verb "esti"?  (esti = be)  Esti is much more ancient than the latin verb "essere" with the same meaning.  The prefix ex is also greek.  I site some ancient greek verbs which sound like exist: "existamai", "existimi" Meanings vary, but etymology is not based on strict and direct meaning origin, but rather on geographical and cultural variations.  (no source, blogger's opinion)

Γιάννης Δαλιανίδης… για να υπάρχω

«Για να υπάρχω θα θυμάμαι το πρόσωπο με τα γυαλιά


Για να υπάρχω θα περιμένω κάθε τρελοκόριτσο να με πειράζει

Για να υπάρχω θα αφήνω τη μουσίτσα στο διπλανό πεζοδρόμιο να υπάρχει.»

Στεκόμουνα στην άκρη κι η ορδή στην κηδεία ήταν μεγάλη,

λαός και κολωνάκι γίνανε ένα κι η οδύνη ήταν τεράστια.

Έλεγες κι έπαιρνα διαζύγιο από την ιστορία του ελληνικού σινεμά.

Είδα τα δάκρυα στα μάτια των διάσημων

κι ήταν τα ίδια με τα δάκρυα των άσχημων.

Μου έκανε εντύπωση η βραδύτητα της πορείας στον κατήφορο

και μια ταμπέλα «Φίνος Φιλμς» σπασμένη σ’ ένα κτίριο.



Για να υπάρχω θα ψάξω να βρω την πρώτη κάμερα που αγόρασες

κρυφά απ’ τον πατέρα σου με χρήματα δικά σου.

Για να υπάρχω θα αγοράσω κασέτες και Ντι βι ντι και θα καναπεδωθώ για μέρες,

για να αναγεννήσω μέσα μου το σύγχρονο πνεύμα της Ελλάδας

μήπως και ανδρειωθεί το βαθύτερο που έχασα το αρχαίο.



Για να υπάρχω θα δεχτώ πως είμαι ένας βλάκας και μισός.

Με τη Χριστίνα «ξύπνα Βασίλη» θα φωνάξουμε και «Όλγα αγάπη μου»

και «κυρ Γιώργη» και «Δήμο από τα Τρίκαλα»

και όλοι μαζί σου, Δαλιανίδη, θα χορέψουμε τουίστ και χάλι-γκάλι

στην Οδό Ανθέων και στο Λούνα Παρκ και σε κάποιο ρετιρέ.

Το φως του φεγγαριού θα σκιάζει γλυκά την αμαρτία της ομορφιάς μας

καθώς γυμνοί στο δρόμο θα εκστασιαζόμαστε χωρίς μαριχουάνα,

εραστές του ονείρου και χωρίς ταυτότητα,

ο εγωισμός μας σε ισόβια κάθειρξη.



Για να υπάρχω κτυπάω τα χέρια στον αέρα παλαμάκια δυο φορές

κι έρχονται κι άλλοι στη γιορτή ετούτη που στήσαμε

στραβά και ανάποδα με ίλιγγο και κλάμα.

Όταν η πόλη πεθαίνει εσύ ανασταίνεσαι,

γιατί έρχεται να χορέψει ο κατεργάρης κι η ψεύτρα,

η χαρτοπαίχτρα κι ο ξυπόλητος πρίγκηψ,

ένας γαμπρός απ’ το Λονδίνο και η κυρία απ’ τα μπουζούκια,

η Παριζιάνα και μια Ελληνίδα που δραπέτευσε απ’ το χαρέμι.

Όλοι χορεύουν με χρώματα ελληνικά

στο λιμάνι του Πειραιά και στην κρουαζιέρα στη Ρόδο.



Για να υπάρχω για λίγο δακρύζω ξανά

κοιτάω το φέρετρο και μετά γυρνάω πίσω στη γιορτή.

Η ιστορία μιας ζωής σε ένα κουτάκι με όνειρα και μικρές αμαρτίες.

Κι ο χορός ξάφνου φουντώνει και σαγηνεύει τους δύσκολους,

κι εμφανίζονται οι επικίνδυνοι και ο σκληρός άντρας,

ο επαναστάτης ποπολάρος κι ο μάγκας με το τρίκυκλο,

τα τσακάλια και τα λιονταράκια.

«Κάτι να καίει» γνέφει η Μαρία της σιωπής

κι ένα έξυπνο έξυπνο μούτρο στη στροφή

φωνάζει «μερικοί το προτιμούν κρύο».

Πλακώνονται μεταξύ τους κωμικά κι ο χορός σταματάει

Κι όλοι σε γρήγορη κίνηση τρέχουν και τσακώνονται

ωσάν σε γυρίσματα φαρσοκωμωδίας.

Ρίχνουν χάμω μπανάνες και χάντρες θαλασσιές

Και γλιστράμε όλοι προς το πλήθος που πονάει,

Όλοι οι ρόλοι ενώνονται σε έναν τεράστιο έγχρωμο Εύζωνα

έτσι όπως θα τον φανταζόσουνα, Γιάννη, κωμικό και τραγικό συνάμα,

κι έχετε οι δυο σας ραντεβού στον αέρα.

«Βασικά καλησπέρα σας» του ανακοινώνεις

καθώς εισέρχεται στην κάμερά σου ανάποδα κοιτώντας τους διάσημους

που θα μείνουν πίσω για λίγο

να μου θυμίζουν τους ρόλους που αγάπησα τόσο πολύ.

Intro to my new novel: "Anaconda Town"

 Anaconda TownAnaconda town is a new town in Brazil, at the northern most edge of Amazon. The government chose that specific spot to build the first five hundred houses because it was a really wonderful and promising area. A little higher than the flat plains, the Amazon cascading waters could not get there upon even in the times of the widest floods of the country. The whole plain was uplifted at about 300 metres above sea level – or, rather ocean level – as the ocean was only a few miles down from there. The companies which signed the contracts with the government and the Unesco built the houses out of recycled cement and metal, and rock bought very cheaply from the Andes and not from the Guiana Highlands due to its soft and porous nature . The boulders were brought down bought by countries which were saving all waste material after demolitions; Paraguay, Uruguay and the French Guiana. The constructing company did not use any wood cut from the rainforest at all. That would be because the government had already signed the Kyoto agreement. There was a sub-paragraph about deforestation to which Brazil could not afford going against. After all, the sole purpose of the plan was dehumanization of the Amazon Basin as technology in all its grandeur had already started conquering the souls of the aboriginals. Scenes with naked children bodies illuminated in front of emitting screens in the middle of the jungle darkness were not a rarity anymore. Or pop and rock songs coming from cd players and dumbfounding all the surprised birds and mammals.

So, certain of the need to empty the area, before they took the decision to move all inside-forest populations outside, they calculated a percentage of persuasion success, and, even though the plan would cost much more than if they had used local material, they chose the expensive but sure and safe path. Proudly anymore, despite demonstrations and rivals from a whole nation, they gradually accommodated many peoples in big houses, “mansions” one would describe compared to the straw huts all these poor people used to live. Houses with solid roofs, with drainage system, metal pipes, gardens and fences. For the first time in their long history these tribes had frontiers around individual houses. They told them they were called “gardens” and that they had neighbours.

On entering the town, the first thing one will surely notice, is the long curling avenue splitting the town in two. All stores, craft shops and public services are on the left of this avenue. On the opposite side of the avenue is the two hundred and fifty houses. The rest of the houses are spread beside short vertical roads fitting two carriages aside. The first building you check on your left on the avenue are the public ones. First is the post office. It is said that they built it there so that the old postman, Mr Aureliado does not have to go back and forth with his decayed bike. Next comes the police station. But all the families in the town are still so much afraid of uniformed men that the government did not put any signs on the building, and no people inside yet. Mrs Gulielma Maurice visits the station very often to write a complaint about her neighbours, but she knows it will be a long time before someone reads any of those forms and perhaps comes to stop them from hanging washed clothes smelling outside her window or starting their mowing machine during siesta to remind her of the puma that had eaten half her grandchildren during the years of hunger.

απόφθεγμα 14

Όλοι του κόσμου οι χαζοί τη σοφία τους αν αρθροίσουν, ίσως νικηθεί κάθε βλακεία που υποκινεί ο κάθε Σοφός.

Comments on my Psychotic Life (a) love and diet

10 % of the fat I take


is the percentage of love that you give


33% of the time I spend on my long-gone abs


could have been passion aimed to you






And they all shout at me:


“Hydrate now”


“Buy this heating cream for your sake”


And they all shout at me:


“Anti-cellulite jell”


“Never forget the hypo allergic nylon around your waist”






35% of the carbohydrates in my food


Come from the tears the seasons shed at moments like these,


Over a white plate full of multivitamins,


It could have been a solution to you, too






And a voice very similar to my doctor’s whispers to my ear


“It’s exercise you need”


“Go write your name on a gym door”






And a voice high-pitched like mum’s calls


“I’ll buy you the trainers, don’t worry dear”


And a deep voice like dad’s assures


“I’ll buy you the socks”






Almost all protein I take


comes from eggs, beans, nuts and saliva from your kiss


but an ovo-lacto vegetarian like me


should think twice with all this intolerance to milk






And then you turn your head to face me


After years of pc and tv disguised denial


“I am not hungry tonight, let us not eat”


And I think “at last, that should be the missing link to my diet”






But unfortunately, sadly, conquered I whisper


with a mixed sound of all the voices that have ever advised me


“Why, love, come on, I’ll get us something to eat”.

Απόφθεγμα 13

 Η δύναμη κρύβεται στην ισορροπία της γνώσης, της άγνοιας και της διαίσθησης.

απόφθεγμα 12

"Όλοι οι άνθρωποι που έχω ποτέ γνωρίσει φέρουν έπαρση.  Αυτοί που την κρύβουν ευημερούν, αυτοί που τη δείχνουν πολεμούνται, και όσοι την πολεμούν υποφέρουν από χρόνια κατάθλιψη. Όσο και να μπαινοβγαίνεις και στις τρεις κατηγορίες, ακόμη κι αν δεν με συναντήσεις ποτέ, σε γνωρίζω ήδη. "

another official review of my book

Throwing Dice On A Chessboard


Christos Tsiailis

ISBN: 9781449081119

AuthorHouse

Reviewed By Karynda Lewis

Official Apex Reviews Rating: ****

Regardless of whatever difficulties we may face, we all have the power to

shape our own fates. No matter how insurmountable our situations may seem, we

are equipped with all the necessary mental, physical, and spiritual tools we need

to overcome the obstacles that block our paths on the road of life. The only

problem? Whether or not we have the strength of faith to empower us to endure.

Such is the central premise of Throwing Dice On A Chessboard, the new

collection of short stories by author Christos Tsiailis. Throughout the pages of his

collection, Tsiailis introduces the reader to seven different characters, each facing

his/her own unique challenges. Far from superhuman icons, Tsiailis’ protagonists

are average, everyday figures to which readers are sure to relate, each with the

power to transform him/herself for the better – or worse. Just as we all are every

day, the characters in Throwing Dice On A Chessboard are faced with the everchanging

vicissitudes of life, and the ultimate success or failure of their efforts rests

on their individual abilities to heed the cosmic ebb and flow that perpetually

sways all of our actions. As such, Tsiailis’ insightful tome is drawn straight from the

pages of everyday life, particularly when it comes to the significance of the

ongoing battles we wage against the demons within us all. An enlightening read.

Everything Ends Up in my Pan

The worm that chewed on the soil that fed the tomato plant.



The bee leg that stole the pollen from the bouquet which has fallen in the lentil pack.


The scrupulous mule that licked the mushrooms; they are still moist with his saliva.






Your idea of a hand on an apple is boiling in this pan next to mine.


The incentive of the cook without eyes chopping the mint for the meatballs.


The passionate mosquito, suicidal, in love with his cruel mistress, forgotten in the rice.






Her fingertips on the frozen vegetables.


My mother’s careless traces on the grass I cut this morning.


My dad’s hair on my sister’s clothes as she is mixing the dough.






The breath of the shark passing by the school of smelt,


the smell of foreign blood in my pan.


Hippocampus woman kissing devoted husband on the belly; their egg inside the mackerel.


The dust of the fossilized starfish billowing near my wheat crop.






The seaweeds you washed off your feet last summer in Hawaii, in my spirulina dust


The salt from the one drop of water that drowned all my country in the Britannic.


The sugar that caused my diabetes death


from the cane that roofed the hut which three hurricanes did not take down.






You see, everything ends up in my pan and I fry the pain and fear with joy.

Burning jasmine

(because i sometimes write bullshit love poems)


I wanna give you give you give you



So I take everything back and cook


I wanna give you give you give you


Oh, I take the sun blue tack and broom


I wanna give you give you give you


So I take the yellow leaves and sew


Oh, I wanna give your dreams some lag


Obstacles lenses flammables


My fire will be enough.






I wanna give you give you give you


So I ask my room some favour


I wanna give you give you give you


Oh, I move the moon cast forth and bloom


I wanna give you give you give you


So I collect nocturnal jasmine seeds


Oh, I wanna glitter little thoughts inside


Nyx, Zorya, undress your veils


I wanna see your skin.






Because you asked me to give you everything


Here, it is what I have most precious.


A rare Japanese flower burning on my naked palm.


Oh, no, no! Don’t leave me… don’t go!


Oh, please take it… nooooo!






Oh, shame, what is left now of this wonderful pledge


is two shadows cast to opposite sides of a village


which would never comprehend mark, loss and Hara-kiri.