Απόφθεγμα 31

"ΑΝ ΣΚΥΨΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ. ΑΝ ΤΟ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΘΑ ΤΟ ΣΚΥΨΩ ΕΓΩ..."

"The unsuccessful authors should always forget the practices and obtained knowledge implemented in every previous novel, so that they never repeat themselves. Style, however, should remain the same. I am glad I am still unsuccessful!" (Christos Rodoulla Tsiailis)

THE HUMAN POEM

The Human Poem (a poem of participations)

Over my thick head a giant clepsydra splashing overheated news (Christos Rodoulla Tsiailis, author, educator)

while below rolls the green sea that Homer saw. (Chrystalla Thoma, author, educator)

It feels like dwell - a forgotten borough searching for Synesthesia (Mishiellinos Ioannou, company administrator)

as the sting of time is sweeter than its honey. (Michalis Theocharides, photographer, educator)

Utopia lacks of humanity while gold is shining on Mars. (Elena Kadi, educator)

Ιδέες, Ζωή, Αλήθεια, μα στη διαδοχή τους η Πραγματική Ουσία, (Δημήτρης Κουζάπας, university student)

να πετάξω μια στιγμή στον ουρανό, να ξεφύγω από μένα, (Νίκη Σιάτη, actor)

το χρόνο πίσω θα ήθελα, για λίγο να γυρίσω…(Γιάννα Στεφανή, embassy employee)

...μα ο Ίκαρος πέθανε. (Δέσποινα Μαλλουρή, doctor)

Nocturnal clowns dancing, earth is marked in a poker game (Themis Christodoulou, university student)

as my head transforms itself into a glassy sphere. (Maria A. Ioannou, author, educator)

A gnarled tree in agony trying to escape its crucifixion, (Gerry Huntman, author)

nurturing, protecting eyes back then - empty now, lost lonely love. (Alex Panayi, artist)

Sperando che il tempo sarà più lento per noi,

(ελπίζοντας ότι ο χρόνος θα είναι πιο αργός για μας)

(hoping that time shall be slower for us)

(Konstantinos Kokologiannis, poet)

- face life without lies - (Filios Christou, student)

To dance upon the sea and float among the stars, (Ipatia Apostolides, author)

all candles flickered and died, yet still the spark alive. (Gianna Charalambous)

We are nothing inside everything, everything is nothing without us. (George Christodoulou, soldier)

What is the effect of movement on how we think? (Κυριάκος Αντωνίου, accoundant)

Στο σπίτι μου το πατρικό θα' θελα να πεθάνω, (Νίτσα Παπαϊωάννου- Καλούδη, educator)

μα δρόμος για την Ιθάκη στρωμένος με ροδοπέταλλα ποτέ δεν θα υπάρξει.
(Χαράλαμπος Ζορπάς, university student)

Βαστώ σας σφιχτά, λέξεις μου, μεν φοάστε. (Ελλάδα Ευαγγέλου, theatrologist, educator)

Μέσα στη λέξη σκιρτά το πεύκο, Αύγουστος φέγγει στα ακρολίθαρα. (Έκτωρ Πανταζής, poet)

Βάρα το ταμπούρλο σου, ξεσήκωσε τα πλήθη, νανούρισε τη λήθη, (Κώστας Πατίνιος, poet, public servant)

στο παγκάκι κάτσε και καρτέρα, τρένο φτάνει σαν τη σφαίρα. (Αλέξης Σιαγκαρής, computer engineering)

Λύπη η ζωή μου και χαρά, τη δύναμη αν είχα

(Έμιλυ Κυριάκου, university student)

μακάρι να μπορούσα το όνειρο ελεύθερος να ζήσω, (Λουκάς Μαυρή, medicine student)

και δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω (Χαρά Χρίστου, university student)

I need to rise above mediocrity (Anthie Zachariadou, solicitor)

τις φοβίες προσπαθώ να καταπολεμίσω, να ζήσω ελεύθερη (Νικολέττα Χαραλάμπους, university student)

for to live of love, it is to know no fear. (Γεωργία Μυλωνά, college student)

Και δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, υπάρχουν πονηρά μυαλά, (Λούκας Ιωάννου, college student)

παιδιά της βρωμερής θεάς θαριούνται νικούν το μεγαλείο της καρδιάς, (Chrysostomos Tsiailis, educator)

σαν διανοούμενοι του καμπινέ που οδηγούνε την κούρσα. (Γιώργος Βλάχος, poet)

Μαριονέτα έγινες, τα σκοινιά κρατούσες - εύκολα, Ψυχή, έρωτα σου πουλούσαν. (Χριστιάνα Χριστοφή, educator)

Μακριά από αυτούς που λαίμαργα απομυζούν την ανθρωπιά σου. (Μαριλένα Αντωνιάδου, Greek Philologist)

Σαλεύει το δέντρο κι αποδυναμώνει το φεγγάρι (Christina Flourou, medicine student)

στη σβούρα του τίποτα χαμένοι, χαοτικού σύμπαντος χείλος, αβύσσεια πτώσις, (Χ''Δημητρίου Αίγλη, educator)

σωροί αναμνήσεων θαμμένοι στο δίδυμο κορμί – μια ταφόπλακα στολισμένη χαρούμενα. (Ioanna Saouri, university student)

Μεταξύ ζωής και θανάτου – εκεί, τέρμα δρόμου σε βρήκα.  (Elena Sakka, shop owner)

Everybody dies, but not everybody lives, (Antrea Pavlou, student)

μα οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε, (Άντρια Κούρτη, university student)

και όσοι μας λείπουν, δεν έφυγαν ποτέ από κοντά μας. (Γιώργος Μακκίδης, Demokritio University Graduate)

- time confess - (Emmanuel Adebayo Oweye Oluga, music industry)

Αβάπτιστο τώρα τ' αύριο! (Κουμέττος Κατσιολούδης, poet)

- Λυπούμαστε αλλά δεν υπάρχει εγχειρίδιο χρήσης - (Νίκος Λαζάρου, educator)

Αγάπης υπέροχη φλόγα, στο χρόνο παγώνεις, δεν σβήνεις, δεν λειώνεις. (Μαρία Παρασκάκη, High school graduate)

Ψυχή μου, καρδιά μου, ζωή μου, μου έδωσες νόημα εσύ (Άντρη Φιλίππου, University of Cyprus)

κι εγώ κουρασμένος περπατητής, προς το φως να πορεύομαι επιμένω. (Tea A. Schinis, Legal Conusltant)

Έγινα έτσι για να αντέξω - είμαι εδώ. Μα ως εδώ. (Φώτια Δημητρίου, food science)

Έβρεχε ολοβραδίς. Σιδερώνω κάτι πουκάμισα. Σε περίμενα. Βρέχει ξανά. (Ανδρέας Ζ.Μαλλουρής, doctor)

Οταν πονάς για κάτι καλό τότε ο πόνος είναι γλυκός. (Ειρήνη Χαϊλή, University of Cyprus Graduate)

Στον πόνο κάλλιο παρά στην ξεγνασιά, δυνατότερος πάντα να επιστρέφω. (Κωνσταντίνος Παψανάκης, university student)

Είναι όμορφο να ταξιδεύεις στο άπειρο με φτερά του έρωτα, (Θεοδώρα Χριστοδούλου, nurse)

γυρεύοντας αγάπη, τον εαυτό σου μπορεί να συναντήσεις, (Τζιωρτζίνα Χρίστου, director at Mediterranean Institute of Gender Studies)

99 κόκκινα μπαλόνια, πιάσε ένα αν μπορείς, πάνω γράψε ευχή. (Ντένης Καλαστάρ, actor)

Έτσι, κάνοντας όνειρα, έμαθα τι σημαίνει ζωή. (Ειρήνη Μυλωνά, student)

Η δύναμη του 'τίποτα' σε απαλλάσσει από το αδηφάγο 'κάτι' (Αλκιβιάδης Δωροθέου)

γιατί οι κόποι μας πάντα ανταμείβονται όταν το ζητάμε. (Κωνσταντίνα Κυριάκου, student)

Σαν ναυαγός στον ήλιο στεγνώνεις, τη νύχτα πάλι ονειρεύεσαι καράβια. (Ευφροσύνη Μαντά - Λαζάρου, educator)

Μεγάλωσες γρήγορα, και τώρα θες απλά - να γίνεις ξανά - παιδί (Ιωάννα Γ. Χατζημάρκου, university student)

μα φαντάσου ένα κόσμο χωρίς χαμόγελα παιδιών - κόλαση, (Τεύκρος Νεοκλέους, singer, educator)

η κόλαση γίνεται παράδεισος με τις γλυκές μελωδίες της μουσικής .(Σταύρος Γεωργίου, soldier)

Change the unknown and walk the highway of wood spirits, (Sherrida Woodley, author)

beauty of moon in the sky, reflection touches my feet. (Haresh Daswani, author)

Follow your bliss and the universe opens doors for you, (George Kyriakou, computer technology)

change the world, or the world will change you. (Andreas Nicolaou, student)

Share without expecting, love with all your heart supporting (Constantinos Papaleontiou,  firefighter)

learn to accept difference and to welcome the unexpected. (Danielle Mulholland, author)

the things you see reflect the things you feel (Nikos Maras, English Language Major, Turkish Studies, director)

Of everything we know, love is the one thing aboce all. (Αλεξάνδρα Νίκου, self-employed)

Μα όταν συνοδεύεσαι στο λέω δεν παντρεύεσαι. (Panagiotis Papaspyrou, firefighter)

Για να δεις το ουράνιο τόξο, άντεξε τη βροχή. (Nicoleta Ciubotarou, student)

Την αλήθεια θαρρετά αν λες, λάθος ποτέ δεν κάνεις (Ευριπίδης Ρουμελιώτης, cook)

Σκόρπιες σκέψεις, στοχασμοί ενος τρελού, τo μυαλό σαλεύει (Demetris Nikolaides, firefighter)

και το σώμα δουλεύει, αέναο, ασταμάτητο, το χρόνο κοροϊδεύει (Christos Christou - P.E instructor, Triathlon)

De tijd is blijkbaar rijp... De vraag is alleen waarvoor...

(The time has apparently come...Yet the question is, to what?)

(Προφανώς ήρθε η ώρα... Η ερώτηση όμως είναι, για ποιο πράγμα;)

(Robby Maes, translator, Greek Language Specialist)

Μακάρι να μπορούσα να περιγράψω τον κόσμο με 10 λέξεις, (Κυριάκος Νικολάου, student)

άγνωστή σου είμαι, μα ο στίχος σα γροθιά μας ένωσε. (Ανθή Τσιαήλη, manager at Larnaca Airport)

Το μέλλον ανήκει σ' αυτούς που πιστεύουν στα όνειρά τους, (Κρίστια Χατζηχαραλάμπους, bank employee)

μια απ' αυτές κι εγώ και πώς μ'έχεις πετάξει. (Μαρία Μιχαήλ, solicitor)

Χέρια απλώνεις, απλοϊκά απλό -η απόλυτη απλότητα - κι όμως πλάνη. (Thea Skoulia, educator)

Σαγηνευτική παραίσθηση η ζωή...ο θάνατος, η μόνη αδιαμφισβήτητη στιγμή. (Αντριάνα Σιέλλη, university student)

Break the spell, unchain them and let them seem genuine... (Έλενα Περσιάνη, university student)

Σιωπάτε!Θα ξυπνήσετε την Κάλι.

(Silence! You shall give rise to Kali.)

(Ερατώ Ιωάννου - Μουστάκα,author, educator, director)

 

The news erupt

out of a yawning giant,

rising,

today.

(END OF POEM, NO MORE ENTRIES ACCEPTED, THANK YOU FOR YOUR PARTICIPATION...)

Με Την Αγκαστρωμένην

Πάλε επήεν που ποτζιεί

τζιαι χώστηκεν η ασυγχώμματη

μόλις με είδεν να κοντέφκω.

 

Ίντα να κάμω ο γέριμος

πό 'χω τζι εγιώνι ανάγκες;

 

Ίνταμπου θέλει να της πω,

πως έννα περιμένω;

 

Αν πεις, εν τρίτην κόρην στη σειράν

που μάσιεται να μου κάμει,

τζιαι διάλειμμαν καμιά γρονιάν

εν καϊλά να πνάσει,

σιαιρούμαστεν, τζιζούμαστεν

για έναν μήναν θκιό,

αμμά ύστερα που το πακσίσι πιον,

εμέν που το κρεβάτιν θκιώγνει,

τζι’ αντρέπουμε που τα μωρά,

τζιαι ‘κόμα τίποτε

ας μεν καταλαβαίνουν.

 

Εγιώ που καταλάβω πόλασελα,

τζιαι ’ννα σπάσω πον κάμνω πακσίσιν τζιαι χαράν,

τζιει κάτω που πονώ

τζιαι παρηορκάν γυρεύκω,

της μάνας μου θαρκούμαι έννα το πω,

αμμά ‘ννα την παρτάρει.

 

Στες βρωμισμένες πάλαι εν πάω,

Κινέζες, Κυπραίες γερόντισσες,

Ρουμάνες, Τουρκάλλες,

τζιαι ποιος ηξέρει

πόθθεν αλλού τες φέρνουν που ποδά,

γιατί εγιώνι νεκατσιώ,

τζιαι ας με περιπαίζουν.

 

Καλλίτερα του τζιύρη μου,

να πάω να το κοττήσω,

που ετράβησεν τα ίδια,

τζι’ εγιώ καλά θθυμούμαι,

που τα έξι αδέρφκια πού ‘μαστεν,

ήμουν ο πιο μεγάλος.

 

Δώδεκα γρόνους όφτζιερους,

εκούνταν τον ποτζιεί,

έκαμνεν του μουσκουρούθκια που ποδά,

αμ εν αππήαν.

Κανέναν μήνα θκιο μάγκουμου αγκανίζασιν,

μα εμείνησκε ο γέριμος

ούλλον τον άλλον τον τζιαιρόν

δίχα μιαν τζίφρα του πας το κορμίν της.

 

Ο τζιύρης μου την λύσιν θα έσσιει σίουρα,

για ν’ άντεξεν ο καραπουσιουκλής

τριανταπέντε γρόνια ολάτζιερα

γιομάτα άσιυρον τζιαι μασημένον χώμαν ως τωρά,

μαζί με την αγκαστρωμένην.

14/04/2007

 

Απόφθεγμα 26

ΤΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙΣ, ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΥΡΩ.

You Will Fall, American Boy

 

You will fall,
American boy

with a gun
in your hand
and a father
on your back
and a mummy
in your tummy.

 

For hundreds of years
in a million drawers
you hide this extension,
but still you show
your other ones

-your car-

-your TV set-

-your house-

-your spouse-

 

We know

it is a gun culture
you carry heavy on your shoulders,
forty-four states
by your side,
we know
it has to be.

 

But in the drawers

dark water is boiling metal
lurking,
dictating
to your cerebellum:

 kill

kill

kill,

American boy,

just anybody.

 

We know,

this is your masculinity,
it is no pusillanimous act
you want to be
everything your ancestors have been.
 

And then the moment comes

in a place you loved
in a place that betrayed you
it is not them
-We know-
it is a smell
in the air
deep in your nostrils.

It is the mummy
tearing your tummy apart,
coming out
to face you.
It is the Aztec mummy
you are so scared of,
-we know-
but you will obey.

It will happen fast.

You will kill one
then another
and another
and another
then a child
then a mother
and another
then the ether
then your oxygen
then your brother.

 

You will open your eyes

suffocating
with the gun
aiming
between them.
 

A red look

from this fearsome extension.
A quick look.

 

It is the moment
that you will fall.

 

And then you will rise.

 

-We know-

But we don’t understand.

AN AUTHOR'S OPINION ON LENGTH

HERE IS THE COMMENT AUTHOR Colette Ni Reamonn Ioannidou
has made on a question about short story optimum length in my group http://www.goodreads.com/group/show/34426-jigsawfiction
on goodreads.
I appreciated the answer that is why I give space in my Literature Blog, since it is absolutely relevant.


["Christos, I came late in here. Are you still out there? As said, the story length depends on where you are sending it...if you have a publication in mind, most magazines/newspapers etc, give a total for what they wish to receive and you write to 'order'.
When you are writing for yourself, then the story needs to be as short or as long as the volition requires...go with the flow. If you are at the stage where you are doing 'professional' material, you will know what is demanded as to no repeats, check backs, cut to the quick any surplus required.

When it comes, it should take over and you should follow the lead. Discipline is something we all need as we write, but we should not restrict an idea to stick to form. It's a good idea to have a stock of work of differing lengths/subjects already honed that you have completed and are happy with."

Colette
Author of TO DIE OR NOT TO DIE/TO LIVE OR NOT TO LIVE    ]

Birds Still Fly In Damascus

Birds still fly in مدينة الياسمين‎

 

The hum of the flaming helicopter aiming for the new destiny hole

falling on Al-Marjeh, the central square of Damascus.

The blow up has made a flock of cuckoos fly around and away.

They were hiding someway,

high in the remaining cypresses,

low under the wrecked rickshaws.

 

The bullets that constantly hit the walls of every standing building

are digging to the inside

Alas! They ignore the roofs.

Me thinks that is where the sparrows have been nesting,

each mother with feathers on her offspring’s hearing cavities

hoping that this new generation will not bare her fear of the past few months,

that somehow those men will respect her and cease fire.

 

The collapsing of the mayor’s house on the corner house of the migrating lawyer

has launched a mass of a hundred pigeons to the sky,

all dusted and wounded, barely flying to keep up,

I’ve just grabbed a falling feather

-it is white-

 

Birds, they said, are still flying in Damascus.

I can assure you this before I go.

But wait!

This old eagle isn’t.

He is sitting in his huge nest on the water tower,

waiting for something I do not know.

he has no eggs to hatch,

he has no mouths to feed,

he just sits there with his wings open in dismay.

If he is thirsty,

Why won’t he drink from the deposit’s ajar door?

If he is hungry,

why won’t he just feast on the vulnerable rats

as they follow the centrifugal urge of this city to empty up?  

But if he is scared why won’t he sneak late at dusk to find a new home very far?

So quiet he is, an idle eagle,

a humble symbol,

of a dynasty ready to fall.

 

And now, full of days, I am ready to draw my own conclusions

and partly disagree,

Some birds just can’t fly in Damascus

-anymore-