'Klotho Surfaces' στο Λογ. Περιοδικό 'In Focus'

Συνέντευξη του Χ.Ρ. Τσιαήλη στο TIme Out

Συνέντευξη του Χ.Ρ. Τσιαήλη στο Ραδιόφωνο

Συνέντευξη του Χ.Ρ. Τσιαήλη στο 'Εντέχνως' για το 'Klotho Surfaces'

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Ο Εκδοτικός Οίκος Αρμίδα

n Και  --

ο συγγραφέας Χ.Ρ.Τσιαήλης

 

Σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος ‘Klotho Surfaces’,

που είναι το πρώτο βιβλίο από την Τριλογία Επιστημονικής Φαντασίας ‘The Omniconstants’.

 

Χώρος εκδήλωσης: Science and Space Cafe, Λευκωσία, πλησίον Λήδρα Πάλας.

Παρουσίαση: Max Sherridan

Διαβάζουν: Zoe Piponides, Erini Loucaides και ο συγγραφέας.

Θα ακολουθήσει δεξίωση

 

 

χρίστος τσιαήλης στο εντέχνως ΡΙΚ1 22/01/2016

Ενσυνειδησία --- Διαίσθηση --- Συναισθησία --- Διορατικότητα

Έχοντας διαβάσει διάφορα από διάφορες πηγές τα τελευταία χρόνια, έχω αναπτύξει για τον εαυτούλη μου [πόσο εγωιστικό ακούγεται αυτό] κάποιες αρχές που με βοηθούν να πράττω και να δημιουργώ χωρίς κόπο, με ανοικτές τις αντένες μου, με ανοικτές τις στρόφιγγες της φαντασίας. Κατέληξα ότι οι ακόλουθες τέσσερις λέξεις δεν είναι απλά λέξεις. Είναι η μετεξέλιξη που επέρχεται στο ανθρώπινο γένος. Προς το παρόν είναι απλά σπάνιες ιδιότητες που συναντάς σε πολύ λίγους ανθρώπους. Ιδιαίτερα δύσκολο είναι να συναντήσεις πέραν των δύο σε ένα άτομο. Για τον εαυτούλλη μου δεν ξέρω αν κατέχω έστω και μία από αυτές. Πάντως τις κατανοώ και πιστεύω ότι μπορώ πια να τις αποδομήσω σαν έννοιες και να ξέρω πώς θα μπορέσω να οδηγηθώ τελικά προς αυτές.

Ενσυνειδησία --- Διαίσθηση --- Συναισθησία --- Διορατικότητα

Άσε με λοιπόν να σου εισηγηθώ κάποια πράγματα για να ξεκλειδώσεις λίγο από αυτό το τεράστιο χάρισμα που όλοι κρύβουμε μέσα μας:

 

- Παρακολούθα τα όνειρά σου.

[Αυτά ειδικά που επαναλαμβάνονται για χρόνια είναι το κλειδί για αυτοθεραπεία από ένα παιδικό ή πιο πρόσφατο τραύμα. Μόλις το αντιληφθείς λύεται και με συνδυασμό πολλών λύσεων ανοίγει η πρώτη πόρτα για τη σύνδεση σου με τους υποσυνείδητούς σου μηχανισμούς. Ο Φρόυντ και ο Αριστοτέλης μίλησαν και για δεύτερο επίπεδο στο υποσυνείδητο. Θα χρειαστείς κι άλλη δουλειά μετά το άκουσμα των ονείρων. Μείνε μαζί μου για ακόμη λίγο.]

 

- Απομονώσου κάθε μέρα για λίγο με στόχο τη συζήτηση με τον εαυτό σου.

[μη φοβάσαι τη φωνή μέσα σου, είσαι εσύ, απλά πιο ειλικρινής, χωρίς τους εξωτερικούς φραγμούς . Ενδείκνυται και η έφαρμογή τεχνικών υπερβατικού διαλογισμού, φτάνει να μην υποπέφτεις στον κίνδυνο της σύνδεσης των πρακτικών αυτών με την πίστη σε θρησκεύματα, καθώς οι θρησκείες γενικά κλείνουν τις στρόφιγγες της διαίσθησης.]

 

- Ενώσου με το συλλογικό ασυνείδητο που τόσο ωραία ανάλυσε ο Καρλ Γιουγκ.

[άκουσε τους άλλους, σκέψου για τους άλλους και το κοινό ώφελος -- σκέψου τι θα σήμαινε ένας κοινός παγκόσμιος ανθρώπινος εγκέφαλος, όπως συμβαίνει με τα μυρμήγκια και τις μέλισσες.]

 

- Άκουσε το σώμα σου.

[η καρδιά, τα άκρα μας, τα σωθικά μας, ρέουν συνεχώς από το αίμα που τρέφει τον εγκέφαλο και το υποσυνείδητό μας. Άσκησε το σώμα σου και μετά ξεκούρασέ το, κάθε μέρα δίνε του μικρά δώρα απόλαυσης, είτε σε άσκηση, είτε σε τροφή είτε σε έρωτα. Είτε με μια αγκαλιά. Απλά να το κάνεις απλόχερα και με σκοπό την τέρψη του σώματος. Θα σε ανταμείψει κι αυτό με ηρεμία. Έτσι το πνεύμα σου θα δράσει ελεύθερα και τότε θα πλησιάσεις περισσότερο προς την ικανότητα να σκέφτεται ο εσωτερικός σου μηχανισμός αυτόματα για σένα. Και να δημιουργείς εύκολα αυτό που θέλεις, είτε είναι καλλιτεχνική δημιουργία, είτε ένας φιλοσοφικός διάλογος με τον πλησίον σου.]

 

- Αποδέξου την ασημαντότητά σου.

[το πνεύμα σου χρειάζεται ταπεινότητα για να ανθίσει. Εϊναι το λίπασμα των πιο όμορφων λουλουδιών που υπάρχουν εκεί έξω. Μην υποτιμάς όμως τον εαυτό σου. Να γνωρίζεις ακριβώς που στέκεσαι. Χωρίς να συγκρίνεις τις ικανότητες και τις αδυναμίες σου με εμπάθεια προς τους άλλους.]

 

- Να δημιουργείς.

[είτε είσαι καλλιτέχνης είτε οικοκυρά και μαγειρεύεις, να αφήνεσαι πάντα ΕΝΤΕΛΩΣ στη φαντασία σου. Να επιτρέπεις στη λογική και τη γνώση σου να επεμβαίνουν μόνο στις αντιφάσεις και στα λάθη. Να μην ραφινάρεις τις τραχείες γωνίες κατόπιν εορτής. Αν είσαι έτοιμος θα ξέρεις από πρώτα την ώρα που δημιουργείς τις σωστές ενέργειες. Πάνω από όλα να μην μιμείσαι όταν δημιουργείς. Να ψάχνεις μέσα σου τις εικόνες που χρειάζονται για το επόμενό σου βήμα. Είναι το τρίτο βήμα για ξεκλείδωμα της ενσυνειδησίας.]

 

- Να παρακολουθείς τα πάντα γύρω σου.

[είτε είναι εκπομπές στην τηλεόραση, είτε είναι το τιτίβισμα ενός σπίνου έξω στη βεράντα, πρέπει να μάθεις να ερμηνεύεις τις συμπτώσεις γύρω σου. Η αποδοχή και αποδόμηση του τι πραγματικά είναι η συγχρονιστικότητα του Καρλ Γιουγκ είναι το επόμενο βήμα στο να πετύχεις να αναπτύξεις τη διορατικότητά σου.]

 

- Προσπάθησε όσο μπορείς και όσο είναι δυνατό να πράττεις το καλό χωρίς να αναμένεις ανταμοιβή είτε από την τωρινή ζωή είτε από θεϊκή εύνοια.

[Η αυθεντική καλοσύνη δεν είναι άπιαστο όνειρο, φτάνει να σκεφτόμαστε με κάθε πράξη μας το πώς θα θέλαμε να πράξουν οι άλλοι προς εμάς σε μια δύσκολη στιγμή και σε μια καλή μας στιγμή. Πάντα να εκλείπουν οι υπερβολές. Ο καθρεφτισμός του εγώ είναι ένα ακόμη βήμα προς τη διορατικότητα.]

 

- Να αποβάλλεις το άγχος και την αρνητική σκέψη ασταμάτητα.

[Το άγχος και η αρνητική σκέψη πάντα προέρχονται από μια πηγή που αμύνεται με βάση το ατομικό μας συμφέρον -- ακόμη και στο έσχατο σημείο αλτρουισμού, την αγάπη προς την-τον σύντροφό μας. Όταν μας αποπάρει, ξεκινάει η ανάφλεξη μέσα μας που μπορεί να μας κυνηγάει για ώρες. Πιες ένα ποτήρι νερό και όλα θα καθαρίσουν -- λογικές σκέψεις από το πουθενά θα μας δείξουν σε τι φταίξαμε και θα κατανοήσουμε το έτερον ήμισι -- αλλά και οποιοδήποτε άλλο παράγοντα μας προκαλέσει άγχος -- ακόμη και το θάνατο προσφιλούς ατόμου. Να πονάς, δεν λέω, αλλά με μέτρο.]

 

- Να ζεις ευτυχισμένα.

[Δεν είναι δύσκολο. Αφού ξεκλειδώσεις όλα τα πιο πάνω, θα κατανοείς πιο εύκολα την τύχη του να είσαι μέρος αυτού του ευλογημένου πλανήτη και θα βρεις την ευτυχία σε όλα τα πράγματα. Όχι μόνο σε αυτά που σε συμφέρουν. Το εγώ σου είναι διάχυτο στο σύμπαν όταν το αγαπάς πραγματικά και δεν το κρατάς για τον εαυτό σου]

 

- Μάθε σκάκι.

[το παιχνίδι αυτό, περισσότερο από κάθε μαθηματική σκέψη ή αλγόριθμο, σε διδάσκει να προβλέπεις τις ενέργειες των άλλων αλλά και τις συνέπειες των δικών σου πράξεων. Πάντα με γνώμονα τη βελτίωση. Μην το εκλάβεις ότι πρέπει να καταστρέψεις τον αντίπαλο για να διαπρέψεις. Γι' αυτό σου παράθεσα το σκάκι ως μια τελευταία εντολή για ξεκλείδωμα της διαίσθησης. Επειδή πρέπει να περάσεις και όλα τα προηγούμενα στάδια για να ανοίξεις την προτελευταία πόρτα.]

 

-Άσε την τελευταία πόρτα κλειστή.

[Ποτέ μην πιστέψεις ότι απέκτησες και τις τέσσερις ιδιότητες. Ποτέ μην θεωρήσεις ότι γνωρίζεις τα πάντα ή ότι είσαι τέλειος ή απόλυτα ευτυχισμένος. Να παλεύεις πάντα για το καλύτερο. Ο άνθρωπος και ο πλανήτης μας δεν θα φτάσει ποτέ στο τέλειο. Απλά συνεχώς θα βελτιώνεται. Αυτή τη στιγμή σκέφτεσαι ότι όλα χειροτερεύουν. Ξαναδιάβασε το άρθρο μου και πάμε πάλι από την αρχή.]

©Christos Rodoulla Tsiailis

Thirteen Ways of Looking at a Silver Spoon

 

I

A silver spoon would dive in a soup bowl

and in reverse dive out loaded

soup would never do the same to its pot.

What hand would mystify

 this ritual of prudence?

 

II

Fast moving hands over a table,

dishes flying,

salads uplifted and surrendered

I never gave my silver spoon to

though everyone else gave theirs in.

 

III

In times when nothingness was valued,

at wars and major disasters,

Would you have lent me your silver spoon

for a sip of the rain water on the roof?

Or would you bend it for the wish well?

 

IV

a boy and his father

pee together for sanitation

in their backyard planted with silver spoons

 

V

a silver spoon was digging

deep-deep-deep until it reached its tail

and died

 

 

VI

Death visited me one day

dude, I protracted my silver spoon

She saw her face in the silver cavity distorted

“why the silver one?”  I heard as she was being absorbed

 

VII

Absorbents, disinfectants, pesticides

petrified at the sight of silver spoons,

especially the classic or baroque

– email  lost_animations@densey.com with an answer -

 

VIII

Some pusillanimity is likely

when fighting the knight of silver spoons at nights

Beware! He might cut you in circles

 

IX

The cycle of life

decoded by the hunter of golden dreams

sadly a cipher again

embargoed by the secret society

of  SI.SPO.

 

X

Venus would feed her children everything

everything with silver spoons

each child had her name on the hollow surface

-except the poor boy-

 

XI

If you ask me why I bought a silver spoon

I would go about saying that

bending it defies pitiful shows with forks

 

XII

Roll a silver spoon down Mount Everest

and blame me for the silvery avalanche

pinning you down as you observe

 

XIII

Admit it mother,

without your silver spoon dancing its tango

your father would be mine

 

©Christos Rodoulla Tsiailis

Handicap Existentialis

(ένα δοκίμιο περί της ανθρώπινης φύσεως από τον Χρίστο Ροδούλλα Τσιαήλη)

            Καθόλου αυτοκαταστροφικοί, νομίζω, είναι οι άνθρωποι, μάλλον εγωιστές, σφετεριστές και αχόρταγοι.  Σε όλες τις εκφάνσεις της ύπαρξής μας, ακόμη και στον ίδιο τον πρακτικό αλτρουϊσμό, όπου ανταγωνιζόμαστε και αυτοδιαφημιζόμαστε.  Έστω και αυτοί που δεν "κραυγάζουν" τις φιλανθρωπίες τους, φροντίζουν να το μάθουν κάποιοι, για να κοινοποιηθεί.

            Εντούτοις, σε ό,τι αφορά την οικολογική καταστροφή, κατά τη γνώμη μου εξελίσσεται καταιγιστικά, σε ρυθμό αντιστρόφως ανάλογο της ομολογουμένως εντυπωσιακής τεχνογνωσίας του όντος αυτού, σε αντίθεση με οποιοδήποτε άλλο του πλανήτη ετούτου.

            Κατά την άποψη μου, ένα ανεξήγητο κενό στη νόηση του ανθρώπου, από την αρχή της πρώτης του εξελιγμένης μορφής από τον αυστραλοπίθηκο, μια αδυναμία, ένα existential handicap όπως θέλω να το ονομάζω, τον οδηγεί σε συνεχή άμυνα προς τη φύση.  Αυτό το κενό τον παροτρύνει να δημιουργεί τεχνητά οχυρά, σε αντίθεση με τα ενσωματωμένα οχυρά των υπολοίπων όντων (βλλ. τρίχωμα, κέλυφος, σκληρός φλοιός, κλπ).  Βλέπεις, ο φλοιός του εγκεφάλου που περιλαμβάνει όλο το αποτύπωμα της συναισθηματικής εξέλιξης, είναι κι αυτό ένα όργανο που λειτουργεί με ορμονικές αντιδράσεις, μετεξέλιξη και εναλλακτική λύση, αν θες, για αντιμετώπιση του φόβου του κενού αυτού που μας εξουσιάζει και ανέκαθεν παλεύουμε να το γεμίζουμε, είτε με ικανοποίηση ύλης (βλλ. εδαφική κτητικότητα) είτε με πνευματική ικανοποίηση (βλλ. εξιδανίκευση της αγάπης ως κοινωνικό προϊόν).

            Υπερβολική, ίσως, μηδενιστική κάπως η προσέγγιση αυτή, εντούτοις με αυτό τον τρόπο κατανοώ αυτή την ίδια την ύπαρξη με τον δικό μου τρόπο  και δεν ανησυχώ για το μέλλον του ανθρώπου, αλλά του πλανήτη. Ο άνθρωπος θα μετοικήσει σε άλλους πλανήτες. Το έχω ήδη αποδεχτεί ως πραγματικότητα, όπως έχεις εσύ, άνθρωπε, αποδεχτεί τον θάνατο ως έχει.

Ο πρώτος ισχυρός άνθρωπος που έλεγξε τη φυλή γύρω από τη φωτιά μέσα στο σπήλαιο δεν ήταν ο Δυνατός, ο αρχηγός των αντρών στο κυνήγι.  Ήταν ο μάγος που πρώτος άρχισε να χρησιμοποιεί τη φαντασία και να δημιουργεί τα πρώτα μυστήρια σενάρια με τέρατα, δαιμονικές υπάρξεις και αγγελικές μορφές. Μιλάμε για προϊστορία τώρα, για τους πρώτους Χόμο Σάπιενς. Η δύναμη αυτή είναι αυταπόδεικτη καθώς αρχιερείς και μάγοι δεν παρουσιάζονται μόνο άντρες αλλά και γυναίκες (βλλ. αφρικανικές φυλές, ιέρειες στην αρχαία Ελλάδα, κλπ.)  Αντιλαμβάνομαι ότι τέτοιες αναφορές δύνανται να σπρώξουν τη φαντασία πιο βαθιά, πιο μακριά, σε αυτούς τους λίγους γνωστούς-αγνώστους της ιστορίας που παρακολουθούσαν το αρχέγονο αίσθημα του μυστηρίου και της οργιάζουσας φαντασίας να ελέγχεται και να εκφράζεται μέσα από τα στόματα των "έξυπνων" της κάθε φυλής ή αργότερα συνοικισμού και τέλος πόλης.  Αυτοί οι πρώτοι λίγοι πρέπει να είχαν το στοιχείο της εξουσίας του ισχυρού στα χέρια τους (π.χ βασιλιάδες ή αρχηγοί φυλής) και να κατάλαβαν από νωρίς τη χρηστικότητα της "πίστης" για τον έλεγχο του λαού, αν δεν υπήρχε εμπιστοσύνη προς τον ίδιο τον βασιλιά. Ας μην ξεχνάμε την Αίγυπτο, όπου ο Φαραώ ήταν ταυτόχρονα και θεότητα, και έτσι εύκολα εξασφάλιζε τον έλεγχο.  Ή το ακραίο της σύγχρονης Ιστορίας, όπου ο αμφιλεγόμενος ηγέτης Αδόλφος Χίτλερ, φρόντισε να αντικαταστήσει τη θεοποίηση του εαυτού του και την προσωπολατρεία, με τη ρατσιστική θεοποίηση ενός ανώτερου έθνους, μιας «καλύτερης» φυλής, ικανής να επικρατήσει στον πλανήτη, αφανίζοντας κατά μάζες τα ανταγωνιστικά έθνη.

            Με τα πιο πάνω, ίσως αμυδρά μπορώ να διακρίνω ένα στοιχείο κοινωνικού αναγκαίου που μας διαφεύγει γενικά σε ανθρωπολογικό επίπεδο. Ίσως όλη η δομή της κοινωνίας από την αρχή να έχει κτιστεί με βάση το μαθηματικό τύπο λαός-αρχηγός-μάγος επειδή, όπως έχω εξηγήσει πιο πάνω, αυτό που καθιστά "ικανό και λογικό ον"  τον άνθρωπο δεν είναι ένα "συν" στον εγκέφαλό του, αλλά ένα "πλην" στη γενική του ύπαρξη.  Ένα κενό σε επίπεδο γονιδιακό, έλλειψη σκοπού, ενστίκτου και σταθερού φυσικού περιβάλλοντος του είδους.  Με άλλα λόγια είμαστε "ζώα ελλειπή," με ελαττωματικό DNA, με αποτέλεσμα να μην "ταιριάζουμε" με φυσικό τρόπο σε κανένα γήινο περιβάλλον ή κλίμα. Η γονιδιακή προσαρμογή, αντίθετα με το τι πιστεύουν οι Δαρβινικοί επιστήμονες, σε ότι αφορά στο ανθρώπινο είδος, είναι μια διεργασία στεγανή (μεταφράζω το stagnant και δεν ξέρω αν είμαι σωστός). 

            Από την αρχή ο άνθρωπος ως ανωμαλία στην εξέλιξη του τέλειου πιθήκου, με τον ατροφικό αντίχειρα τον γυρισμένο ανάποδα και την τριχόπτωση στο μισό του σώμα, έψαχνε τρόπους να επιβιώσει διότι δεν τους είχε εκ γενετής. Όλη η εξέλιξη (εγκεφαλικός φλοιός, καθαρισμός του δέρματος, ορθοστασία) δεν είναι παρά η αγωνιώδης προσπάθεια συμπλήρωσης των κενών που η ανώμαλή μας γονιδιακή φύση επέβαλε. Κενό ενστίκτου στο να μετράει τους παλμούς της φύσης, όπως η ανεξήγητη πρόβλεψη που αναστατώνει τα ζώα όταν θα γίνει σεισμός. Κενό στην αντιμετώπιση των καιρικών φαινομένων, που οδήγησε τον άνθρωπο από την αρχή να φτιάξει ρούχα επειδή είχε πρόβλημα στην ποσότητα αίματος και λίπους στο σώμα και στην εσωτερική του θερμοκρασία. Εξ’ ου έψαξε λύσεις, και στην αρχή το πιο πιθανόν (παρόλο που δεν το αναφέρουν οι επιστήμονες αφού δεν μπορεί πουθενά να φανεί σε παλαιοντολογικές ανακαλύψεις), ο άνθρωπος να καλυπτόταν με φύλλα ή να αλειβόταν με πηλό για να ζεσταίνεται. Αυτό το κάνουν οι ελέφαντες για άλλους λόγους. 

            Αλλά αν όλο αυτό σημαίνει πολλά για τις πρώτες γονιδιακές αλυσίδες, προφανώς ο άνθρωπος ήταν το πιο αδύναμο ζώο στη γη.  Δεν έκανε αυγά για να έχει σώμα ελεύθερο, δεν ήταν μικρό ον για να κρυφτεί από τους θηρευτές, δεν είχε φυσικά όπλα για να νικάει άλλα όντα, ούτε ταχύτητα, ούτε δόντια ούτε αγκάθια, τίποτα. Ούτε καν οι αισθήσεις του δεν ήταν αναπτυγμένες. Κάθε ζώο έχει τουλάχιστον μια αίσθηση υπέρ-αναπτυγμένη. Οι σκύλοι την ακοή, οι αετοί την όραση, τα σαλιγκάρια την αφή. Ο άνθρωπος πάρα πολύ λίγο από όλα. Αυτό πάλι μην μου πείτε πως είναι γονιδιακή προσαρμογή, θα υπήρχαν ενδείξεις σε δέκτες των αισθήσεων ότι στα παλιά χρόνια υπήρχε υπερανάπτυξη.  Η χρυσή τομή; Παν μέτρον άριστο; Επινοήσεις κι αυτές των Ελλήνων, μια απέλπιδα προσπάθεια να καλύψουμε το μεγάλο κενό.

            Κι έτσι αυτό το καημένο ον, με όλο του το είναι να είναι ανασφαλές, γεμάτο τρόμο προς τα φυσικά φαινόμενα και προς τα όντα της φύσης, δεν μπορούσε παρά να ψάξει την ασφάλεια στην επικοινωνία με τους οικείους στη φυλή.  Εκ των οποίων ένας είχε τη δύναμη να σκεφτεί ιστορίες για να εξηγήσει αυτά που έλειπαν από το κενό του εγκεφάλου. Τα ερωτήματα για το αδύνατο της φύσης του. Η πανάρχαια μάχη μεταξύ του "ανέκαθεν εστί" και του "τι έσεται". Το δεδομένο παρόν ενός ζώου, σε αντιπαράθεση με την αβεβαιότητα της ύπαρξης ενός όντος που οι σωματικές αναλογίες του είναι διαφορετικές από τις ικανότητές του. Υπήρξαν κι άλλα τέτοια όντα στα αρχαία χρόνια, ζώα που το DNA τους δεν έγινε για να κρατήσει. Και εξαφανίστηκαν. Ήμασταν οι τυχεροί; Αν ναι, τότε φάνηκε η φύση άτυχη που θέλησε να μας αφανίσει και δεν την αφήσαμε. Μπράβο μας!

              Και μπράβο σε αυτούς (αυτούς για τους οποίους μιλάμε από την αρχή του διαλόγου μας) που έφεραν τη νοημοσύνη του ανθρώπου σε τόσο ψηλό κριτικό, γνωσιακό και επινοητικό επίπεδο, αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να του πουν την αλήθεια.

© Χρίστος Ροδούλλας Τσιαήλης

The Christmas Epitaph

 

What are you, Christmas?

Building up your legendary come-back year by year,

Always on the last three months,

In commercials,

through verbal anticipation,                        in decorated streets,

On joyful wrappings                                            dazzling lights                                                     

glitters around me

What are you, now?

a volcano day

 

jolly arrangements of lava

 

Las Vegas eruptions?

 

What have you been?

What have you been for them peoples?

What have you been for me?

You have been something for my house, I must admit.

But nothing, nothing for my room!

You have done nothing, nothing for my soul,

You have done nil, nil for my health!

 

What art thou, Christmas?

Would I hear about you in Shakespearean riddles?

In a Freudian myth?

Are you registered in the Jungian archetypes list?

25^th December, I know, you have been that,

That has been you,

But for that date what have you done?

Have you enhanced it, made it merrier?

For some, yes. Even perhaps for many a western world,

With so many turkeys in distress.

You have enchanted it.

25^th December, a dolly charcoal burning of my thoughts.

 

But I cannot forget.

No, no, nothing can make me forget.

25^th December.

“Is your name Christos?”

I can’t forget.

They don’t let me forget.

“Wow!  Today is your name day!”

And I should be so happy.

Christmas, the merry lolly dolly day tailored to my being.

And what have you done for me, my soul, my mind, my place inside my oversized shoes?

What have you done for my omni-ceased inspiration during these days of fixed bliss?

Nothing, nothing for my ever leaking perspiration over wishes for my damned name

Christos

Christmas

 chrisimon

chrisma

All Greek creeks creeping inside my red veins.

 

What are you, Christmas?

Winter, shouldn’t my complexion whiten whither ado?

But like the shadow of a dead Jesus epitaph view

 in a church yard

 three months later just before Easter,

as I pass under it,

I am darker as I approach this weird Christmas day,

My skin is darker

the lava - the charcoal – the decorations – the wish –

the wish is a curse – I know now!

I KNOW WHAT YOU HAVE BEEN!

 

Baptizing me to the rituals of death,

Indeed, Christmas, what have you done for my birth

and what for my long-gone mirth?

Μια μέρα Άγιος.

 

Σήμερα ξημερώματα ξαφνικά βλέπω τον πρόεδρο να στέκεται αγέρωχος στην πιο ψηλή κορυφή του Τροόδους, στην τελευταία κεραία. Αγναντεύει με το τηλεσκόπιό του γύρω-γύρω ολόκληρη την Κύπρο από την Κερύνια στη Λεμεσό κι από την Πάφο στην Αμμόχωστο.

Δίπλα του στέκεται ο Θεός.

"Πω ρε, τι ωραίο νησί που έχουμε!" σκέφτεται φωνακτά.

"Όντως, ωραίο νησάκι φτιάξατε εδώ στην άκρη της Μεσογείου".

"Μην το λες άκρη, στο κέντρο είμαστε, στο κέντρο που φιλάει η Ανατολή την Ευρώπη και ο Νότος το Βορρά".

"Καλά, εντάξει" του λέει ο Θεός με μια δόση απαξίωσης.

"Κοίτα τη Λευκωσία," λέει ο πρόεδρος, "ένα διαμάντι, ένα διαμεσολαβητικό κέντρο υπηρεσιών, μια βάση για όλες τις πολυεθνικές εταιρείες που σέβονται τον εαυτό τους..."

"Εντάξει, αλλά πούντες;" Αναρωτιέται ο Θεός.

"Εεε, να, κοίτα, είχαμε κάποια οικονομικά προβλήματα τώρα τελευταία..."

"Αλήθεια, είχατε;΄"

«Μπα, μην φαντάζεσαι κάτι πολύ σοβαρό...λίγο οι τράπεζες, λίγο ο κόσμος, λίγο το κράτος. Αλλά πάντα υπό έλεγχο, πάντα υπό έλεγχο".

"Και γιατί δεν με πήρες ένα τηλέφωνο βρε μπαγάσα να μου πεις; Να σας βοηθήσω. Το αγαπώ το νησί σας, από εδώ περάσανε όλοι οι Απόστολοι, όλοι οι Άγιοι, έχετε τόσες εκκλησίες να με λατρεύετε. Εύκολο είναι για μένα να σας βοηθήσω."

"Εγώ; Εγώ να σε πάρω; Ο Αρχιεπίσκοπος έπρεπε να σε πάρει, όχι εγώ!"

"Τώρα που το λες, πού χάθηκε εκείνος; Όλο κάτι θυμούνται και με παίρνουν, μια ο Πάπας, μια ο Πατριάρχης, αυτός όμως ο Αρχιεπίσκοπός σας με έχει ξεχάσει τελείως!"

"Εεε, έλα τώρα, μην τον παρεξηγάς, είχε κι αυτός κάτι προβλήματα με μια τράπεζά του... ξέρεις, τα συνηθισμένα."

Ο Θεός δεν απάντησε στον πρόεδρο, έκανε μια κλήση στο κινητό του. Ο πρόεδρος ξαναγύρισε το τηλεσκόπιο στη Λευκωσία. 'Πω-πω, κοίτα κτίρια, κοίτα επαύλεις, πολυκατοικίες.' σκέφτηκε από μέσα του. ‘Αν τους έβαζα φόρο όλους αυτούς, δεν θα βοηθούσε να λυθεί μέρος του προβλήματος;'

"Όχι!" ακούστηκε ο Θεός να λέει ενώ ήταν απασχολημένος με το κινητό του.

"Σε μένα μιλάς;" τον ρωτάει ο πρόεδρος. "Αφού δεν μίλησα!"

"Σε ακούω κι εγώ όταν σκέφτεσαι, σε ακούει κι ο λαός σου, σε ακούει και η Τρόικα, σε ακούνε κι οι ομόλογοί σου στην Ευρώπη. Και έτσι όλοι σχεδιάζουν πριν μιλήσεις. Μόνο ο λαός δεν σχεδιάζει. Τρομάζει και κλείνεται στο καβούκι του, και ψάχνει στις εφημερίδες και στα facebook την επόμενη είδηση."

"Πώς με ακούνε όλοι αυτοί;"

"Σε ακούνε, σε ακούνε γιατί είσαι ο πρόεδρος. Γιατί το κάθε τι που κάνεις ταρακουνάει το νησί, η κάθε σκέψη σου αλλάζει το μέλλον του λαού αυτού, η κάθε επιστολή που γράφεις και η κάθε επιστολή που δεν γράφεις καθορίζει το μέλλον του νησιού."

"Τόσο πολύ ε;"

"Τόσο πολύ, ναι."

Ο πρόεδρος κοίταξε το Θεό περίλυπος. "Μα δεν είμαι Άγιος για να έχω μόνο αμόλυντες σκέψεις. Δεν μπορώ να ελέγχω τη σκέψη μου συνεχώς. Κάποτε πάει και στο συμφέρον μου, ή στο συμφέρον του κόμματος. Τι να κάνω για να καθαρίσω τις σκέψεις αυτές, να τις κόψω από τη ρίζα;"

"Πρώτα απ' όλα πρέπει να κατέβεις από το βουνό αυτό και να πετάξεις το τηλεσκόπιο. Πρέπει να κατέβεις στις πόλεις. Και ακόμη καλύτερα να μπεις μέσα στα διαμερίσματα των ανθρώπων, να μπεις στις μικρές επιχειρήσεις που υποφέρουν, και ακόμη αν γίνεται να ακούσεις τις συνομιλίες τους, ακόμη και τις σκέψεις τους."

"Μα πώς θα γίνει αυτό; Θα με δούνε! Θα με διώξουνε!"

"Θα σου δώσω δύο ιδιότητες για μια μέρα μόνο. Και μετά θα εξαφανιστούνε σαν να μην τις είχες ποτέ."

"Τι ιδιότητες;" γύρισε ο πρόεδρος να ρωτήσει, αλλά ο Θεός είχε εξαφανιστεί.

Ο Πρόεδρος κοίταξε το τηλεσκόπιό του και αρπάζοντάς το από τα δύο άκρα το μοίρασε στη μέση κτυπώντας το δυνατά στο γόνατό του δυο-τρεις φορές. Άρχισε έπειτα να κατηφορίζει το χωμάτινο δρομάκι.  Ήδη είχε αρχίσει να ακούει τις σκέψεις των ανθρώπων από τα γύρω χωριά. Στην Ευρύχου κοντοστάθηκε για να κάνει ώτοστοπ γιατί είχε κουραστεί. Μόνο αφού πέρασε πολλή ώρα και αρκετά αυτοκίνητα κατάλαβε ότι ήταν αόρατος.

Και έτσι έφτασε στο πρώτο σπίτι της Λευκωσίας πεζή.

Και μπήκε.

 

©Χρίστος Ροδούλλα Τσιαήλης

Αυτό δεν είναι λογοτεχνία

Από μικρός ήθελα να μπορούσα να ζωγραφίζω σαν τους μεγάλους ζωγράφους. Να κρατάω μια κιμωλία στον πίνακα και να με θαυμάζουν οι συμμαθητές μου για τα σχέδια που ζωγράφισα. Να κάνω μάθημα και να ακούω τη δασκάλα ενώ κατάφερνα απίθανους συνδυασμούς σχημάτων στο θρανίο. Το έκαναν ένας-δυο συμμαθητές μου και όλοι τους προσέγγιζαν για να δούνε.
Προσπάθησα πολύ, αλλά δεν το είχα το άτιμο αυτό το ταλέντο της αποτύπωσης, ούτε σε χρώμα, ούτε  με μολύβι. Με κοροϊδέψανε. Δεν με χλευάσανε, αλλά με κάνανε να καταλάβω ότι η εικαστική τέχνη δεν με ήθελε - έγκαιρα, ευτυχώς.
Κι έτσι άρχισα να απομονώνομαι και να δημιουργώ κολάζ στους τοίχους του δωματίου μου με αποκόμματα από έγχρωμα περιοδικά, σώματα γυμνά, κήποι από κομμένα άκρα ανθρώπων και ζώων, πολιτείες και ουρανοξύστες από περιοδικά διακόσμησης της μάνας μου, αυτοκίνητα από λουλούδια.
Μα η επιφάνεια των τεσσάρων τοίχων γέμισε πολύ νωρίς - μόλις στα δεκατέσσερά μου. Το ταβάνι δεν το τόλμησα, θα έπρεπε να περιμένει χρόνια για να απολέσω την εφηβική δειλία.
Κάπου εκεί, με τρόπο που δεν θυμάμαι, κι ίσως δεν θυμηθώ ποτέ, ακούγοντας αγγλικά τραγούδια από το RADIO BAYRAK ΚΑΙ διαβάζοντας αρχαιογνωσία, ανακάλυψα τις κόλλες των τετραδίων του σχολείου και τις λέξεις.
Ξεθάρρεψα και άρχισα να γράφω μέσα στην τάξη αυτά που άκουα και τα φανταζόμουνα σαν κάτι άλλο, σαν ήρωες, προσωποποιούσα τις αναφορές της δασκάλας σε ό,τιδήποτε επιστητό, υλικό ή ιδεατό, έφτιαχνα συμβολισμούς, έδινα φωνή σε ζώα, κίνηση σε άψυχα αντικείμενα, πτήση σε ανθρώπους και τετράποδα. Όταν τα καλοκαίρια ήμουνα σερβιτόρος έκλεβα κόλλες από τα μπλοκάκια παραγγελιών. Τις έχω ακόμη.
Όταν δούλευα στις ανασκαφές με το αμερικάνικο πανεπιστήμιο έκλεβα ώρα για να γράψω τα αγγλικά μου ποιήματα, θυμάμαι διάβασα μερικά στον Brian και στο Joseph που ήταν οι μέντορές μου στην αγγλική γλώσσα τα ατέλειωτα απογεύματα στις γειτονιές της Αθηένου. Ήμουνα δεκαέξι χρόνων όταν ο Brian μου έκανε δώρο για να διαβάζω το 'Μεταμόρφωσις' του Οβιδίου. Καταβρόχθιζα τα βιβλία κατά δεκάδες κάθε χρόνο. ¨Ολα τα βιβλία του Ιουλίου Βερν τα δανείστηκα από τη βιβλιοθήκη του κατηχητικού. Από εκεί δανείστηκα και διάβασα και όλους (ίσως) τους βίους των γνωστών αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Παράλληλα διάβαζα όμως και όλα τα άρλεκιν (εκατοντάδες) που είχε στην κατοχή της η μάνα μου.
Και τι δεν διάβασα όλα εκείνα τα χρόνια πριν φτάσω στην Τρίτη Λυκείου που όλα έγιναν προεισαγωγικές. Και αν νομίζεις ότι εκεί δεν έγραψα καποιους από τους 'πίνακές' μου, έχεις λάθος. Εκεί μάλιστα θυμάμαι ότι είχα αρχίσει να γυρίζω τη σελίδα κι ότι τα ποιήματά μου είχαν μεγαλώσει και άρχισα τους πειραματισμούς με τη μορφή και το απρόοπτο, κάτι που κατάλαβα ότι η ζωγραφική δεν επέτρεπε. Την έκπληξη ναι, την ανατροπή όχι.
 Στο πανεπιστήμιο άρχισα να γράφω πεζογραφήματα. Κι ύστερα, μετά τα τριάντα μου, ακολούθησαν τα θεατρικά και τα μυθιστορήματα. Η ποίηση όμως, αυτή η εναλλακτική ζωγραφική δεν με πρόδωσε ποτέ.
Από τότε, εδώ και εικοσιέξι χρόνια, έχω δημιουργήσει χιλιάδες μικρούς και μεγάλους πίνακες με υπογραμμισμένους τίτλους, περίγραμμα, βάθος και προοπτική.
Εγώ με το παρανοϊκό μου μάτι βλέπω πίνακες, σουρεαλιστικούς, ακόμη και αφηρημένης προοπτικής κάποτε, οι πιο πολλοί φίλοι μου όμως τα ονόμασαν ποιήματα και δεν τα διάβασαν ποτέ, παρά μόνο αν τους πίεζα εγώ.
Τους πίνακες των φίλων μου τους γνωρίζουμε όλη η παρέα, εύκολο, εμφανές. Και ωραίο, το ζηλεύω. Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να έχω σε κοινή θέα τη δημιουργία μου. Μα δεν γίνεται. Εγώ γεννήθηκα για να γεμίσω σελίδες με γραμμές κι όχι καμβάδες. Για να δώσω φωνή και ρυθμό στις ιδέες κι όχι μορφή. Για να δαμάσω σε στίχους και στροφές τις λέξεις κι όχι να τις μετατρέψω σε ακρυλική μπογιά και οπτικά σχήματα.
Είμαι ο Χρίστος Ρ. Τσιαήλης κι αυτός είναι ο μοναδικός καημός μου στη ζωή. Η δυσκολία να δώσω το μήνυμά μου μέσα από την τέχνη μου χωρίς να παρακαλέσω. Κι είναι ένας καημός που τον μοιράζονται όλοι οι μικροί συγγραφείς.  Όλες οι άλλες μου επιθυμίες έχουν πραγματοποιηθεί γι' αυτό και θα είμαι για πάντα 60% ευτυχισμένος.
Ίσως για κάποιους αυτά που έγραψα να ακούγονται περιαυτολογικά, ίσως και εγωιστικά. Για μένα δεν είναι. Είναι η αλήθεια μου. Μπορεί κάποιος να γυρίσει το κεφάλι και να πει άλλος ένας που καβάλλησε το καλάμι - story of my life - το έμαθα το σλόγκαν της υπεκφυγής και της ζήλειας. Γι' αυτό στα σαράντα μου, ώριμος πια, μπορώ να πω και να το εννοώ, ας πει ό,τι θέλει. Ας μάθουν οι επί των επάλξεων επικρητές ότι οι συγγραφείς όταν ανοίγουν τα εσώψυχά τους, τα ανοίγουν μια φορά και τα ανοίγουν πραγματικά. Όλα τα άλλα είναι - απλά - λογοτεχνία.
Δεν είμαι αχάριστος, νοιώθω πραγματικά  ευλογημένος. Αλλά εκείνο το 40% της ευτυχίας που δεν θα νοιώσω ποτέ, θα με τρέχει 'με τα τάσια' μια ζωή - και θα με τρώει ως το πικρό τέλος.
Είμαι ο Χρίστος Ρ. Τσιαήλης και αυτή ειναι η πραγματική μου ιστορία. Όλα τα άλλα στη ζωή τα επέλεξα εγώ με πλήρη γνώση των πράξεών μου, σε αντίθεση με την ποίηση που επέλεξε εμένα να βασανίζει.
Όμως δεν θα ρίξω τον καημό μου στα σκουπίδια. Θα τον κρατάω σημαία, τη σημαία της δικής μου, προσωπικής πατρίδας του ενός κατοίκου.